ได้ยินคำพูดของเสิ่นเหมย อันฉีสีหน้าแข็งทื่อ ยิ่งน้ำตาแดงก่ำ
“เฮ้ย เฮ้ย อย่าร้องนะเว้ย ถ้าใครมาเห็นเข้า จะหาว่าฉันแกล้งเธอเอาได้” เสิ่นเหมยรีบถอยหลังสองก้าว จ้องอันฉีอย่างระแวดระวัง กลัวไปเจอคนที่แกล้งเก่งกว่าเธอ
ปกติจวินเสวียนก็ไม่ชอบหน้าเธออยู่แล้ว ถ้าในพื้นที่จิตสำนึกของเขาเห็นเธอแกล้งคู่หมั้นของเขาอีกล่ะก็ ฮึ่ม
อันฉีสะอื้นเบา ๆ แล้วพูดทั้งน้ำตา “เขาไม่คิดจะแต่งงานกับฉันอีกแล้ว”
“หา?” เสิ่นเหมยเบิกตากว้างแทบไม่เชื่อหู “ไม่ใช่เพราะฉันเหรอ?”
เสิ่นเหมยยืนนิ่งไปพักใหญ่ งงไปหมด แต่งงานก็ยกเลิกแล้ว คู่หมั้นก็ไม่เอาแล้ว เขาจะทำอะไร? คิดจะล้างแค้นสังคมในพื้นที่จิตสำนึกเหรอ? ฆ่าคนในจักรวรรดิให้หมด?
เสิ่นเหมยขมวดคิ้วคิด
ถ้าเธอเป็นจวินเสวียน อุตส่าห์ทุ่มเททำงานเพื่อจักรวรรดิจนหมดแรง แต่สุดท้ายกลับถูกทิ้งไว้ที่เขตชั้นนอกหลังยุคทะเลมา ไม่มีแม้แต่คนดูแล กลายเป็นคนพิการบนรถเข็น เธอก็คงทำใจไม่ได้เหมือนกัน
เสิ่นเหมยพยักหน้า จากนั้นก็ถอนหายใจ น่าสงสารจริง ๆ
เธอหันหลังเดินไปที่รถ คิดว่าหาจวินเสวียนให้เจอก่อนดีกว่า แล้วค่อยปรึกษากัน ถ้าเขาจะล้างแค้นสังคมล่ะก็ เธอช่วยเล่นด้วยก็ไม่เป็นไร ยังไงมันก็แค่เรื่องปลอม ๆ ที่สำคัญที่สุดคือทำภารกิจให้สำเร็จ แล้วออกไปจากที่นี่ให้ได้
“คุณเสิ่น!” เสียงของอันฉีดังขึ้นมาในจังหวะนั้น ปนความลังเลเล็กน้อย
เสิ่นเหมยชะงัก หันไปมองเธออย่างสงสัย “มีอะไรเหรอ?”