เสิ่นเหมยเก็บพลังธาตุไม้ ปล่อยให้หูเหยี่ยนลากเธอเข้าไปในมุมกำแพง
เธอชนเข้ากับอกของหูเหยี่ยน กลิ่นไม้หอมอ่อน ๆ พุ่งเข้ามา กลิ่นนี้เคยได้กลิ่นในคืนนั้น ตอนที่อยู่ห้องเล็ก ๆ ที่กั้นไว้ในกระท่อมเหล็ก ก็สมกับนิสัยเจ้าชู้และรักสวยรักงามของหูเหยี่ยนจริง ๆ
หูเหยี่ยนก้มตามองเสิ่นเหมย ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชาและความรังเกียจ
เขาถอยหลังครึ่งก้าว แต่มือที่จับข้อมือเสิ่นเหมยไว้ก็ยังไม่ปล่อย
“มีอะไร?” เสิ่นเหมยสะบัดสองที เห็นว่าสะบัดไม่ออก ก็ปล่อยเขาไป เธอเงยหน้ามองหูเหยี่ยน เมื่อใกล้ขนาดนี้ถึงได้พบว่าดวงตาของหูเหยี่ยนเป็นสีเทาอ่อน ๆ แต่รอบดวงตากลับมีรอยแดงตามธรรมชาติ งดงามและเย้ายวน
หูเหยี่ยนเห็นท่าทีสงบนิ่งของเสิ่นเหมย หัวเราะเย็น ๆ ก้มลงมองเธอในระดับสายตา น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย: “ยังไงล่ะ ตื่นพลังธาตุคู่ขึ้นมาแล้วไม่รู้จักคนแล้วหรือไง?”
ได้ยินแบบนั้น เสิ่นเหมยก็แปลกใจเล็กน้อย มองหูเหยี่ยนด้วยความประหลาดใจ: “ฉันนึกว่านั่นคือสิ่งที่พวกนายต้องการซะอีก ยังไงซะ ฉันที่เป็นอดีตเจ้าแม่คนนี้อำมหิตโหดร้าย เราอยู่ด้วยกันทุกคืนทุกวัน ไม่มีวันไหนที่มีความสุขเลยสักวัน”
หูเหยี่ยนชะงักไป ปล่อยมือ แล้วหัวเราะเยาะ: “แกก็รู้จักตัวเองดีนี่นา”
“มีอะไรจริง ๆ ไหม? ฉันยังต้องไปหาบ้านเช่า ไม่มีเวลามาเล่นกับนาย” เสิ่นเหมยมองเวลาบนคอมพิวเตอร์สมองกล แล้วเร่งเขา เวลาก็ไม่เช้าแล้ว เธอยังต้องกลับโรงพยาบาล
หูเหยี่ยนใจเย็นชา คิดแล้วก็ขำ ในตอนที่เพิ่งแต่งงานกัน เสิ่นเหมยอยากได้เขาทุกวัน แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ใจเธอคิดแต่จะได้มนุษย์สัตว์ทะเลเป็นสามี ไม่มีความอาลัยต่ออดีตสามีมนุษย์สัตว์บกอย่างพวกเขาเลยแม้แต่น้อย