ซ่างกวนชิงเอ๋อร์เบิกตากว้าง ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ดูแย่ยิ่งนัก เธอเผลอมองไปทางที่หูเหยี่ยนยืนอยู่โดยไม่รู้ตัว แต่กลับพบว่าตรงนั้นว่างเปล่าไปนานแล้ว หูเหยี่ยนจากไปตอนไหนไม่รู้เหมือนกัน
เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก กัดริมฝีปากแน่น แล้วชำเลืองมองเสิ่นเหมยอย่างเจ็บแค้น ก่อนจะหันหลังเตรียมจะไป แต่ก็ได้ยินเสียงเรียบๆ ของเสิ่นเหมยลอยมาตามลม: “หัวหน้าจาง ค่ะ คุณผู้หญิงคนนี้หาเรื่องฉันโดยไม่มีเหตุผล เธอไม่ควรขอโทษสักหน่อยเหรอ?”
ซ่างกวนชิงเอ๋อร์ได้ยินดังนั้น หน้าก็แดงไปเขียวมา กัดฟันพูดว่า “ฝันไปเถอะ!”
ให้เธอโค้งคำนับอดีตเจ้าแม่ของหูเหยี่ยนเนี่ยนะ? ตายไปก็ไม่มีทาง!
จางซิงไอเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทางการ “คุณซ่างกวน เรื่องนี้คุณเองก็ทำเกินไปหน่อย คุณเสิ่นตอนนี้คือคนสำคัญของเขตชั้นในนะ พ่อคุณเองก็กำลังทำงานในรัฐบาล ถ้าเขาอยู่ตรงนี้ ก็คงไม่อยากทำให้คุณเสิ่นเสียใจหรอก จริงไหม?”
ถ้าเป็นก่อนยุคทะเล เขาอาจจะยังเกรงใจพวกขุนนางเล็กๆ พวกนี้บ้าง แต่ตอนนี้ ล่ะ? ทั้งค่ายเป็นคนของพี่เขยเขาล้วนๆ!
ซ่างกวนชิงเอ๋อร์ฟังออกถึงคำขู่แผ่วเบาในน้ำเสียงของจางซิง แววตาแฝงไปด้วยความอับอาย แต่ก็ยังกัดริมฝีปากแน่นไม่ยอมพูดอะไร หูเหยี่ยนจากไปแล้ว แต่ถ้าเขารู้ว่าเธอต้องขอโทษเสิ่นเหมย เขาจะต้องดูถูกเธอแน่ๆ!
“ไม่อยากขอโทษเหรอ?” เสิ่นเหมยเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มละมุน “ได้ ถ้าแบบนั้นจ่ายเงินหนึ่งหมื่นสหพันธรัฐมา ถุงผลไม้นี้ถือว่าขายให้เธอแล้วกัน เพราะเธอพูดจาเพ้อเจ้อ ทำให้ฉันขายของไม่ได้”