เสิ่นเหมยจ้องจวินเสวียนด้วยความชอบใจ อดไม่ได้ที่จะลูบหัวเขาแรงๆ สองที
นี่คือหมาป่า! หมาป่าตัวเป็นๆ!
ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียง "เปาะ เปาะ" แผ่วๆ มาจากข้างหู ปนกับเสียงฝนที่ตกหนักไม่ชัดเจนนัก แต่ดูเหมือนจะอยู่ใกล้เธอมาก เสิ่นเหมยทั้งตัวตึงขึ้นโดยไม่รู้ตัว มือที่กอดหัวจวินเสวียนก็ยิ่งแน่นขึ้น สายตามองไปทั่วผืนทะเลดำมืดโดยรอบ
การ์ดทดลองสัมผัสพลังขั้นสูงใช้ไปแล้ว ตอนนี้เธอนอกจากพลังขั้นต่ำสองอย่าง ก็เหลือแค่ระบบที่ไม่ค่อยไว้ใจได้เท่านั้น ไม่สามารถปกป้องตัวเองและจวินเสวียนได้เลย ถ้าสัตว์ทะเลบุกมา เรือไม้นี้คงพลิกคว่ำทันที
เพื่อกลบความกลัวในใจ เสิ่นเหมยจึงลูบหัวจวินเสวียนอีกสองที พร้อมกับเปิดแผนที่ในหัว อยากดูว่าที่นี่ห่างจากค่ายอรุณแค่ไหน ตอนที่ฉีกมิติเมื่อครู่ เธอตั้งใจจะส่งตัวเองไปที่เรือใหญ่โดยตรง แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะซวีจวิ้นเซิงพวกนั้นวิ่งเร็วเกินไป หรือพลังถูกดึงออกเร็วเกินไป ตำแหน่งเลยคลาดเคลื่อน
ตอนนี้ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองถูกสลัดมาที่ไหน
ระหว่างที่เปิดแผนที่ เสิ่นเหมยก็ได้ยินเสียง "เปาะ เปาะ" แผ่วๆ อีกครั้ง เหลือบมองก็เห็นหางเปียกๆ เส้นหนึ่ง ขนสีเงินแวววาวติดตัว แต่กลับสะบัดไปมาบนแอ่งน้ำในเรือเป็นจังหวะ
เสิ่นเหมยเบิกตากว้าง ก้มลงมองจวินเสวียน แล้วก็มองมือตัวเอง
เธอกลืนน้ำลายลงคอ แล้วก็ลูบหัวหมาป่าอีกที ปรากฏว่า หางก็สะบัดเบาๆ อีกสองครั้งตามที่คาด
ในขณะนั้น เสิ่นเหมยรู้สึกขำไม่ออก
ความตึงเครียดของเธอค่อยๆ ผ่อนคลายลง มองจวินเสวียนแล้วพูดเบาๆ ว่า "นายไม่ใช่หมาป่า แต่เป็นหมาตัวใหญ่ใช่ไหม?"