เสิ่นเหมยก้าวยาวๆ เข้าไปข้างหน้า คว้าของในมือของทั้งสองคนมา นับขวดทีละขวดแล้วเก็บเข้าพื้นที่มิติทั้งหมด
ทั้งสองคนเงียบกริบ ไม่กล้าพูดอะไร นี่มันสัตว์เพศเมียที่กล้าตามเพศผู้กระโดดทะเลเลยนะ
ในบ้านเงียบเกินไป ลีน่ากลืนน้ำลายลงคอหนึ่งครั้ง อดไม่ได้ที่จะทำลายความเงียบ พูดเสียงเบา: "ฉะ...ฉางเจวี๋ยล่ะ? เขายังมีชีวิตอยู่ไหม?"
เสิ่นเหมยทำหน้าตายเก็บของเสร็จ แล้วเตะเข้าที่ท้องน้อยของลีน่าหนึ่งที
นางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ล้มลงนั่งกับพื้น หน้าซีดขาวราวกับกระดาษ
ถู่โหรวก็หน้าซีดด้วยความตกใจ อดไม่ได้ที่จะถอยหลังครึ่งก้าว วินาทีถัดมา ก็ถูกเสิ่นเหมยจับปลอกคอไว้ แล้วตบหน้าเธออย่างแรงหลายที: "แกเป็นคนตีฉางเจวี๋ยเหรอ? บังคับให้เขากระโดดทะเล? หืม?"
ตบไปหลายที ใบหน้าอันใสสะอาดของถู่โหรวบวมขึ้นมาเป็นรูปร่างที่น่ากลัวในทันที
นางเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความดุร้าย
"ฉันพูดไว้แล้วใช่ไหม กล้าแตะต้องฉางเจวี๋ยอีก จะตบพวกแกให้หัวบวมเป็นหมู"
เสิ่นเหมยผลักถู่โหรวออกไป ขยี้ข้อมือตัวเอง ข้อมือสั่นหนึ่งครั้ง เถาวัลย์สีเขียวมรกตก็พุ่งออกมาราวกับงูวิญญาณ ฟาดลงบนตัวลีน่าและถู่โหรว ทั้งสองคนกรีดร้องไม่หยุด
จนกระทั่งเต็มไปด้วยรอยเลือด ดูอนาถกว่าฉางเจวี๋ยหลายเท่า เสิ่นเหมยจึงหยุดมือ
นางควบคุมแรงไว้ เป็นแค่บาดแผลภายนอก สำหรับมนุษย์สัตว์ในยุคดาวเคราะห์น้อยแล้ว ไม่ถือเป็นบาดแผลหนัก นี่ก็เพราะเห็นว่าฉางเจวี๋ยไม่ได้เป็นอะไรมาก มิฉะนั้นนางคงควบคุมตัวเองไม่ไหวจริงๆ
"เขียน เขียนสิ่งที่พวกแกทำชั่วกับฉางเจวี๋ยออกมาทั้งหมด"
เสิ่นเหมยโยนกระดาษสองแผ่นลงไปตรงหน้าทั้งสองคน พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา