เสิ่นเหมยพูดจนคอแห้ง แต่ฉางเจวี๋ยก็ยังคงเงียบ
คะแนนความชอบยี่สิบแต้ม โตขึ้นมาแทบไม่รู้สึก
เธอรีบไปที่ประตูเขตชั้นใน ยามก็ไม่ได้เกียจคร้าน ทุกคนถือปืนเลเซอร์ เตรียมพร้อมเต็มที่
เสิ่นเหมยยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ถูกปืนเลเซอร์หลายกระบอกเล็งเป้า เธอยืนนิ่งไม่กล้าขยับ ตะโกนเสียงดัง: "พวกเราเจอสัตว์ทะเลโจมตี ช่วยด้วย ฉันต้องเข้าไปในเขตชั้นในเพื่อตามผู้มีพลังธาตุรักษามาช่วยคน!"
พวกยามไม่ขยับเลย หัวหน้ายามตะคอกเสียงเข้ม: "รีบออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นยิงทิ้งทันที"
เสิ่นเหมยกำลังจะพูด แต่ฉางเจวี๋ยก็ดึงเธอไว้ เสียงเขาอ่อนแรงแต่แฝงด้วยความดื้อรั้นเย็นชา: "ฉันไม่เป็นไร กลับเถอะ ถ้าบุกเข้าไปทั้งเธอและฉันต้องตาย"
"ฉันเป็นเจ้าแม่ของนาย ต้องช่วยนายให้ได้!" เสิ่นเหมยพูดอย่างองอาจ โยนเรื่องที่หย่าร้างไปแล้วทิ้งไปจนหมดสิ้น
เธอยกมือขึ้นให้พวกยามดู กลางฝ่ามือมีแสงสีเขียวและแสงสีขาวนวลวาววับหมุนวนสลับกัน แม้แสงจะอ่อนแรง แต่ในความมืดกลับเหมือนหิ่งห้อยแห่งความหวัง รอบข้างเงียบลง พวกยามสูดหายใจเฮือก แล้วค่อย ๆ ลดปืนเลเซอร์ลง
เสิ่นเหมยพูดเสียงหนักแน่น: "ฉันเป็นผู้มีพลังธาตุคู่ มีสิทธิ์เข้าพักในเขตชั้นใน! ปล่อยฉันเข้าไป!"
ฉางเจวี๋ยมองแสงนวลที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ก็ตะลึงไปชั่วขณะเช่นกัน
เขารู้ว่าเสิ่นเหมยปลุกพลังธาตุไม้ได้ แต่พลังมิติ...ปลุกเมื่อไหร่กัน?
เขามองใบหน้าด้านข้างของเสิ่นเหมยด้วยสายตาสลับซับซ้อน ช่วงสองสามวันนี้ ทำไมเหมือนเขาไม่เคยรู้จักเธอเลย?