หูเหยี่ยนสะบัดมือเสิ่นเหมยทิ้ง แล้วนั่งลงบนโซฟา
หมิงจิ้งเดินเข้าไปดูบาดแผลที่หน้าอกและใบหน้าของเขา คิ้วกระตุกเล็กน้อย พูดเรียบๆ ว่า "แผลถลอกทั้งหมด สำหรับมนุษย์สัตว์ แป๊บเดียวก็หาย เปลืองพลังจิตฉันเปล่าๆ"
หูเหยี่ยนชะงัก เงยหน้ามองเขา แล้วหัวเระเยาะ "หมอหมิงนี่ถือตัวไม่เบานะ"
หมิงจิ้งยักไหล่ สายตาคมเข้ม พูดอย่างสงบ "ถึงยังไงฉันก็เป็นผู้มีพลังธาตุระดับสี่ การใช้พลังไปแต่ละครั้งก็ฟื้นตัวช้า จะใช้ก็ต้องใช้ให้คุ้ม ขอให้หูเหยี่ยนเข้าใจหน่อยนะ"
หูเหยี่ยนหรี่ตายาวเย็นชา ไม่พูดต่อ ลุกขึ้นเดินเข้าห้องอู๋จิ้ว แล้วปิดประตูเสียงดังปัง เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจท่าทีของหมิงจิ้งมาก
เผ่าสุนัขจิ้งจอกรักความสวย เขาไม่อยากให้หน้ามีรอยแผลเป็นหรอก แต่ตอนนี้ต้องอาศัยคนอื่นอยู่ เงินสหพันธรัฐก็ไม่มี จะทำอะไรได้ คิดไปคิดมา ชาตินี้คงไม่หาผู้หญิงอีกแล้ว หน้าก็แค่หน้าตา จะสวยไปทำไม?
"หูเหยี่ยน!" เสิ่นเหมยเรียกสองสามครั้ง แล้วเดินไปเคาะประตู แต่ก็เงียบไปนาน
เธอหันไปมองหมิงจิ้งอย่างไม่พอใจ
หมิงจิ้งกลับหน้านิ่ง ๆ นั่งลงบนโซฟา พูดเรียบ ๆ "มองฉันทำไม? เป็นผู้มีพลังเหมือนกัน เธอไม่รู้หรอว่าหลังใช้พลังต้องพัก? ฉันรักษาคนนี้อีกคนโน้นอีก เธอก็ไม่เห็นเห็นใจฉันเลย"
เสิ่นเหมยกลอกตา แล้วหัวเราะแห้ง "อิจฉาที่หูเหยี่ยนหล่อกว่าเธอใช่ไหม?"
หมิงจิ้งชะงัก มองเสิ่นเหมยแวบหนึ่งแล้วเงียบ
เขาแค่หมั่นไส้ผู้ชายคนนี้ ผู้มีพลังธาตุรักษาจะรักษาใคร ก็ต้องมีเหตุผลด้วยหรือ?
"ช่างเถอะ" เสิ่นเหมยส่ายหน้า สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที "ที่จริงวันนี้ฉันเรียกเธอมา เพราะมีเรื่องสำคัญจะปรึกษา หมิงจิ้ง ฉันไว้ใจเธอได้ไหม?"
หลายเรื่องเธออยากค่อย ๆ เปิดเผย แต่เธอขาดเงินเกินไป และเวลาก็ไม่พอ