เสิ่นเหมยขมวดคิ้วปฏิเสธทันที: "ไม่ได้!"
"ไม่ได้?" หูเหยี่ยนหรี่ตามองเธอ รอยแดงรอบดวงตายิ่งเข้มขึ้น น้ำเสียงเย้ยหยัน "เธอลืมไปแล้วหรือว่าเราเลิกกันแล้ว? กลับมาเสียใจอีกแล้ว? อยากผูกมัดเราไว้? เสิ่นเหมย เธอคิดมากไปหรือเปล่า?"
ไม่ว่าเสิ่นเหมยจะทำมากแค่ไหน จะชดเชยอย่างไร ความเจ็บปวดในอดีตก็เกิดขึ้นแล้ว
เสิ่นเหมยมองเห็นความเย็นชาในดวงตาของหูเหยี่ยน ถอนหายใจ: "ฉันไม่ได้อยากผูกมัดพวกนาย พวกนายจะไปเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ฉางเจวี๋ยไม่ให้ไป ฉันเพิ่ง——"
"เหอะ" หูเหยี่ยนหัวเราะเย็น ขัดจังหวะเธอ
เขาก้าวขึ้นมาสองก้าว มองลงมาที่เสิ่นเหมย ดวงตาหมาจิ้งจอกแคบๆ เต็มไปด้วยความดูถูกและเย็นชา: "ถ้าไม่เคยเห็นกับตาว่าเธอเฆี่ยนฉางเจวี๋ยยังไง ฉันก็คงเกือบจะเชื่อแล้วว่าเธอรักเขาจริงๆ"
เสิ่นเหมยสูดหายใจลึก ลุกขึ้นยืน: "ฉันเพิ่งตกลงร่วมมือกับหมิงจิ้ง เขาจะซ่อมแซมร่างสัตว์วิญญาณของฉางเจวี๋ยให้เต็มที่ หมิงจิ้งบอกว่า ทุกครั้งหลังรักษา ใช้ตู้บำบัดระดับสูงร่วมด้วย ประมาณหนึ่งเดือนก็หาย"
หูเหยี่ยนรูม่านตาหดตัว ยืนตัวตรงโดยไม่รู้ตัว ลูกกระเดือกขยับ: "ร่วมมือ?"
"อื้ม" เสิ่นเหมยพยักหน้า น้ำเสียงเป็นธรรมชาติมาก "ฉันให้ไหมม้วนฟรี ไม่ยุ่งว่าเขาจะใช้ยังไง ไม่แตะผลประโยชน์แม้แต่น้อย เขาซ่อมแซมร่างสัตว์วิญญาณให้ฉางเจวี๋ยฟรีจนกว่าจะหาย ก็ถือว่าเป็นผลลัพธ์ที่ทั้งสองฝ่ายได้ประโยชน์"
ตอนฉางเจวี๋ยผลักประตูเข้ามา ก็ได้ยินประโยคนี้พอดี
ประตูเปิดครึ่ง เสียงก็ลอดเข้าหูอู๋จิ้วเช่นกัน
ผู้ชายในห้องต่างแข็งค้างไปหมด
ทั้งสองฝ่ายได้ประโยชน์? ทั้งที่เธอมีโอกาสที่จะโด่งดังในโลกสัตว์วิญญาณ เปลี่ยนสถานการณ์ของตัวเองได้ ต่อให้ต้องเป็นเพียงเครื่องมือของคนมีอำนาจ ก็ยังดีกว่าชีวิตแบบนี้ แต่เธอกลับยอมสละโอกาสดีๆ แบบนั้น เพื่อรักษาแผลให้ฉางเจวี๋ย?