หูเหยี่ยนสีหน้าเย็นชา เดินตามหลังสองคนไป
พอคิดถึงภาพเมื่อครู่ สายตาที่มองหมอหมิงก็แฝงความดูแคลนนิดๆ ตามองคนไม่เอาไหน
หมอคนนี้ฝีมือจะดีแค่ไหนไม่รู้ แต่หน้าตาใช้ได้ ดูเป็นสไตล์ที่เสิ่นเหมยชอบแน่ๆ เมื่อครู่เธอยังแหงนหน้าส่งยิ้มให้เขาอีก ดูมู่ท่าวางอย่างกับคนบ้าผู้ชาย สองคนนี้ก็เข้าคู่กันดีนักแล
"ผลไม้ขายเป็นยังไงบ้าง?" เสิ่นเหมยเดินเคียงข้างหมิงจิ้ง อดถามไม่ได้
หมิงจิ้งชำเลืองมองเธอ: "พูดตรงๆ นะ แกยังเป็นหนี้ฉันห้าหมื่นเงินสหพันธรัฐอยู่"
เสิ่นเหมยกระตุกมุมปาก: "รู้แล้ว! หักหนี้เลย! ฉันแค่อยากรู้ อยากถามว่าแกขายไปเท่าไหร่กันแน่"
ขี้เหนียวชะมัด กลัวเธอจะได้เปรียบไปสักนิด
"ก็พอใช้ได้ สี่ร้อยผล ขายได้แปดหมื่นพอดี" พอพูดถึงเรื่องนี้ หมิงจิ้งน้ำเสียงพอใจมาก
เขารู้อยู่แล้วว่าผลไม้ที่สมบูรณ์ไร้เชื้อโรค กระหายน้ำแค่ไหนก็ยังดื่มได้ มีแต่คนซื้อแน่นอน
เสิ่นเหมยเบิกตากว้าง ลดเสียงพูด: "งั้นก็เฉลี่ยผลละสองร้อยเลยน่ะสิ! แกขายแพงขนาดนั้นเลยหรือ?"
เธอคิดเลขในใจเงียบๆ
ถ้าแบ่งสี่ต่อหก แปดหมื่นเงินสหพันธรัฐ เธอจะได้สี่หมื่นแปด! หนี้ที่กู้มาจะเกือบหมดแล้ว
ตอนนั้นเธอขายเกือบร้อยผลแค่ห้าพัน ถึงจะมีข่าวว่าเขตชั้นในกับเขตชั้นนอกราคาเท่าตัว แต่จะเท่าแบบนี้ก็เกินคาด ขายผลไม้แบบนี้นี่มันค้าขายได้กำไรท่วมท้นจริงๆ
"งั้นต้องถามคุณเสิ่นแล้วล่ะ พลังธาตุไม้ของแกกลายพันธุ์หรือเปล่า? ผลไม้ที่เพาะออกมาหวานหอม ชุ่มคอสุดๆ สำหรับพวกขุนนางในเขตชั้นในแล้ว ทั้งใช้เลี้ยงแขกโชว์ฐานะ ทั้งใช้แทนน้ำจืดแก้กระหาย ขายดีจนขาดตลาดเลย" หมิงจิ้งมองเสิ่นเหมยอย่างครุ่นคิด