ไม่นาน ฉางเจวี๋ยก็รู้ว่านั่นไม่ใช่ภาพลวงตา
มีคนดึงเขาไว้จริง ๆ
เขาลืมตาขึ้นท่ามกลางความหายใจไม่ออก ในทะเลดำมืดไร้ที่สิ้นสุด เขาสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่สว่างสดใส
ดวงตาคู่นี้ไม่ได้สวยงาม แถมยังค่อนข้างธรรมดา แต่ภายในเต็มไปด้วยความร้อนรน ความกลัว ความเป็นห่วง... เขาไม่รู้ว่าในดวงตาเล็ก ๆ คู่นี้ จะบรรจุอารมณ์มากมายขนาดนี้ได้อย่างไร
เขามองเห็นชัดเจนว่า เมื่อเห็นเขาลืมตา ในนั้นก็เพิ่มอารมณ์ที่ชื่อว่า "ความดีใจ" เข้ามาอีกหนึ่งอย่าง
ฟองอากาศผุดปุด ๆ จากปากของฉางเจวี๋ย ความหายใจไม่ออกกดทับเขาอย่างหนักจนหน้ามืดตามัว ร่างกายพลอยจมดิ่งลงสู่ทะเลลึกโดยไม่รู้ตัว ความคิดสุดท้ายของเขาคือ—
เสิ่นเหมยอีกแล้ว
เธอมาช่วยเขาอีกแล้ว
เสิ่นเหมยมองฉางเจวี๋ยที่สลบไป ร้อนใจจนแทบคลั่ง รวบเขาไว้แน่นแล้วเตรียมจะว่ายขึ้นไป ตอนนั้นเอง เถาวัลย์ที่ใช้เป็นตัวช่วยก็ขาดผึง แรงตึงนั้นดันทั้งคู่กลับเข้าสู่ทะเลอีกครั้ง
เสิ่นเหมยกอดฉางเจวี๋ยแน่น พลังธาตุไม้ยิงเถาวัลย์ออกมาเป็นสาย แต่ก็ไม่มีจุดให้ยึดเหนี่ยว
จะไม่ตายเท่านี้หรอกนะ?
ชั่วขณะนั้น เสิ่นเหมยเริ่มเสียใจที่กระโดดลงมา ช่างกล้าบ้าบิ่นจริง ๆ พึ่งพลังธาตุไม้แล้วไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ฉางเจวี๋ยเป็นนายเอกยังไงก็ตาม ต่อให้เจออันตรายจริง ๆ โอกาสรอดก็สูงกว่า เธอล่ะ? เป็นแค่ตัวประกอบหญิงจอมชั่ว แกล้งนายเอก ต่อต้านนางเอกทุกวัน สุดท้ายก็ต้องตายอยู่ดี
เธอมีพลังธาตุไม้ ซึ่งจะคอยให้ออกซิเจนกับเธอไม่ขาด แต่ในทะเลมีสัตว์ทะเล เธอสู้ไม่ได้แน่นอน