"ดื่มสิ่งนี้ลงไป แล้วเธอจะยอมเป็นสามีมนุษย์สัตว์ของฉัน ฉันจะพาเธอเข้าไปอยู่ในเขตชั้นในด้วยกัน ดีไหม?"
ถู่โหรวพูดด้วยเสียงอ่อนโยน พลางยื่นยาต้มส่งให้ฉางเจวี๋ยที่ริมปาก
ฉางเจวี๋ยก้มมองยาต้มที่สั่นไหว แล้วยกมือปัดมันทิ้งทันที ริมฝีปากบางขยับ เสียงเย็นชาปนแหบพร่า: "น่าขยะแขยง"
ยาต้มกระเด็นเกลื่อนพื้น กลิ่นขมของยาก็ฟุ้งไปทั่วกระท่อมเหล็ก
แววตาถู่โหรววาบบึ้งตึง เธอหันหลังกลับไปตบหน้าเขาหนึ่งฉาด
"แผละ——"
เสียงดังชัด ใบหน้าฉางเจวี๋ยเบี่ยงไปข้างหนึ่ง บนใบหน้าที่งดงามกลับมีรอยนิ้วมือเพิ่มขึ้นมาหลายรอย
ผลกระทบในร่างกายเขารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เจ็บปวดยิ่งนัก
ถู่โหรวมองรอยนิ้วมือบนใบหน้าเขา แล้วใบหน้าก็เผยความเจ็บปวดใจออกมาเล็กน้อย ยกมือขึ้นจะสัมผัส แต่ฉางเจวี๋ยหลบไป เธอสีหน้าไม่ดีนัก กัดฟันพูด: "เธอกับเสิ่นเหมยหย่าร้างกันแล้ว เพื่อรักษาความบริสุทธิ์ให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้ มันคุ้มค่าหรือไง?"
ได้ยินดังนั้น ฉางเจวี๋ยก็ยิ้มขึ้นมาเฉย ๆ
เขาเป็นคนเย็นชาราวกับพระจันทร์ ไม่ค่อยยิ้ม บัดนี้แม้เพียงมุมปากจะยกขึ้นก็งดงามราวดอกไม้บานสะพรั่ง น่ามองยิ่งนัก
ถู่โหรวเผลอมองเขาอยู่นาน
"นางไม่คู่ควร" น้ำเสียงฉางเจวี๋ยเบามาก ถู่โหรวยังไม่ทันดีใจ ก็ได้สบกับสายตาเยาะเย้ยถากถางของเขา: "ส่วนเธอ ไม่คู่ควรยิ่งกว่า"
รูม่านตาถู่โหรวหดลง มองดูความไม่แยแสในแววตาของชายที่ตนรัก หัวใจปวดร้าวราวกับถูกบีบ
เธอกัดฟัน ยกมือขึ้นจับคางฉางเจวี๋ย รูม่านตากลายเป็นจุดสีขาวสองจุด ปลดปล่อยสกิลออกมา