ตอนที่ 9 มีสิทธิ์อะไร? มีสิทธิ์เพราะหน้าตัวเองใหญ่หรือไง?

เสิ่นเหมยรู้สึกไม่พอใจในใจ พอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับใบหน้าที่งดงามอย่างยิ่ง

เป็นผู้ชาย

เขาสวมชุดคลุมยาวสีฟ้าคราม รูปร่างสูงโปร่ง แต่ออร่าละมุนละไม ดวงตาแบบหางตาดุ ปีกจมูกได้รูป ริมฝีปากบางและแดงราวกับแต่งหน้า ถ้าไม่สูงมากก็คงคิดว่าเป็นผู้หญิงปลอมตัวมา

จากที่เขาพูด เสิ่นเหมยก็รู้ตัวตนของเขา

หลินหลวน สามีมนุษย์สัตว์เผ่าเงือกของหนิงเสวี่ย

ในเนื้อเรื่อง คน ๆ นี้แหละที่ชอบพูดจาเลี่ยง ๆ คลุมเครือกับตัวเอกดั้งเดิม ล่อลวงให้ตัวเอกดั้งเดิมทำร้ายสามีมนุษย์สัตว์ของตัวเองแล้วขายทิ้ง และตัวเอกดั้งเดิมก็เหมือนโดนมนต์สะกด เกือบทุกวันต้องไปรอที่หน้าประตูเขตชั้นในเพื่อให้หลินหลวนออกมา

ทั่วทั้งค่ายอรุณ ใครไม่รู้ว่าเสิ่นเหมยจากเขตชั้นนอกรักสามีมนุษย์สัตว์ของหนิงเสวี่ยจนถอนตัวไม่ขึ้น?

พอเห็นคนคนนี้ เสิ่นเหมยเต็มไปด้วยความรังเกียจ ถึงขั้นไม่อยากมองอีกเลย เอ่ยกับชายวัยกลางคนอย่างสุภาพว่า "ฉันเพิ่งเคยออกมาวางแผงเป็นครั้งแรก ไม่ค่อยมีประสบการณ์ ถ้าคุณอยากได้จริง ๆ ก็ห้าพันเงินสหพันธรัฐ"

เงินห้าพันสหพันธรัฐ ยามยุคทะเลไม่ถือว่ามาก ใช้ซื้อผลไม้เกือบร้อยลูก นับว่าอีกฝ่ายได้กำไรแน่นอน

ต้องรู้ว่าผลไม้นั้นของแก้กระหายชั้นดี และทรัพยากรน้ำถือว่าล้ำค่ายิ่งกว่าอาหารเสียอีก

ไม่ผิดที่คิด พอ heard ราคานี้ ชายวัยกลางคนสีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ แทบไม่ลังเล รีบนับเงินห้าพันออกจากกระเป๋าเงิน ก้มลงจะเก็บผลไม้บนแผงไปให้หมด

"เดี๋ยวก่อน!" หลินหลวนเพิ่งตั้งสติได้ในตอนนี้

เขามองผลไม้สดใหม่เต็มพื้นที่ ดวงตาสีฟ้าครามขยับไปมาอย่างครุ่นคิด