เนื้อสัตว์ที่เธอซื้อมาเป็นพวกที่เลี้ยงในเขตชั้นในตอนนี้ ดูไม่ออกว่าเป็นพันธุ์อะไร
แต่เนื้อจะว่ามันก็เหมือนกันเวลาทำอาหาร เพียงแค่ในยุคดวงดาวนี้ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับเรื่องการกิน คนจนส่วนใหญ่กินน้ำหล่อเลี้ยงชีวิต อาหารปรุงรสจึงหายาก เธอเดินหามารอบนึงก็ไม่เจอโป๊ยกั๊กกับอบเชย เห็นทีจะไม่มีจริงๆ
เพื่อกลิ่นคาวเนื้อ เธอลวกน้ำร้อนแล้วผัดกับเครื่องเทศจัดจ้าน กลิ่นหอมก็ออกมา
กลัวไม่พอกิน เธอนึ่งทะเลอีกหนึ่งชุด ล้วนเป็นพวกหอยและกุ้งทะเล ถึงอย่างนั้นราคาก็ยังแพงลิบ
ในยุคทะเล อาหารคือสิ่งที่หายากที่สุด หอยและกุ้งทะเลเป็นของธรรมดาจริง แต่ในทะเลอันตรายมาก อย่าว่าแต่มนุษย์สัตว์บกเลย แม้แต่มนุษย์สัตว์น้ำก็ไม่กล้าเข้าไปล่าในทะเลลึกง่ายๆ
ระหว่างรอ เสิ่นเหมยก็เข้าไปในพื้นที่จิตสำนึกดูพุ่มไม้ผลที่ปลูกไว้
ดูแล้วเธอก็ประหลาดใจเล็กน้อย
คิดว่าหลังจากเก็บผลไม้แล้ว พุ่มไม้จะเหี่ยวเฉากลายเป็นปุ๋ยให้ดิน แต่ไม่คิดว่าพุ่มไม้จะเริ่มออกดอกอีกครั้ง ดอกไม้สีเขียวเล็กๆ เต็มไปหมด กลิ่นหอมโชยมา
"ระบบ ดินในพื้นที่จิตสำนึกปลูกของได้เก็บกี่ครั้ง?"
เสิ่นเหมยย่อตัวลงบนพื้น เขี่ยดอกไม้ผลไม้ ท่าทางตื่นเต้นเต็มไปหมด
[ให้เจ้าของพื้นที่สำรวจเอาเอง]
แค่ประโยคสั้นๆ ประโยคเดียวก็ปัดเธอไปแล้ว
เสิ่นเหมยไม่ผิดหวัง ยังไงผลก็ไม่ได้แย่ เธอมองดูพื้นที่ว่างอีกสี่แปลง หยิบเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมากวาดลงไป รอให้มันงอกเงย นี่คือกำลังหลักในการหาเงินของเธอตอนนี้