ฉางเจวี๋ยละสายตาจากขาของจวินเสวียน มามองใบหน้าด้านข้างของเสิ่นเหมย
พอได้ยินคำพูดของเธอ ในแววตาของเขามีความไม่พอใจวาบหนึ่ง แต่ก็หายไปในพริบตา จนตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกต
หนิงเสวี่ยในดวงตาเต็มไปด้วยความดุดัน กระชากเสียงเย็นชา มองฉางเจวี๋ยลึกๆ หนึ่งครั้ง แล้วผลักรถเข็นของจวินเสวียนออกไป
เสิ่นเหมยเม้มปากเล็กน้อย เงยหน้ามอง 'หินรอภรรยา' ที่จ้องมองทิศทางที่หนิงเสวี่ยจากไปอย่างไม่วางตา แล้วหัวเราะเบาๆ "ถ้าหมอหมิงแต่งกับหนิงเสวี่ยจริงๆ ชีวิตคงไม่มีวันสงบ ขอให้โชคดีนะ"
หมิงจิ้งจะฟังไม่ออกได้ยังไงว่าเธอประชด เขาไม่สนใจ พูดว่า "พยุงเขาเข้ามา"
นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นเหมยได้เห็นขั้นตอนการรักษาด้วยตาตัวเอง
หมิงจิ้งหยิบสมุนไพรที่มีรูปร่างแปลกประหลาดออกมาหลายต้น กุมไว้ในฝ่ามือ ไม่นาน สมุนไพรก็กลายเป็นผง กลุ่มแสงศักดิ์สิทธิ์ที่มีกลิ่นหอมของยาเกิดขึ้นบนฝ่ามือของเขา เขาค่อยๆ สางแสงเหล่านั้นให้กระจายออก รวมกันเป็นเส้นแสงที่ละเอียดราวกับเส้นผม แล้วค่อยๆ ซึมเข้าไปในร่างกายของฉางเจวี๋ย
เสิ่นเหมยเบิกตากว้าง มองอย่างตะลึง
วิธีการรักษาในยุคดาวเคราะห์น้อยนั้นไฮเทคจริงๆ แต่ว่า ต้องใช้สมุนไพรนั้นเธอไม่คาดคิด แต่พอนึกได้ พลังธาตุไม้ของเธอก็สามารถพึ่งพาสิ่งภายนอกได้ การควบคุมพืชต่อสู้น่าจะประหยัดพลังกว่า เธอก็เข้าใจ
การรักษาเป็นกระบวนการที่ยาวนานและเจ็บปวด อาการบาดเจ็บของฉางเจวี๋ยถูกพลังยาที่แข็งแกร่งกระแทก ร่างสัตว์วิญญาณที่แตกสลายไม่สามารถรองรับได้ ทำได้เพียงกัดฟันทน พื้นผิวหนังที่เดิมขาวเนียนก็ปรากฏรอยแตกขึ้นมา ยังไม่ทันเลือดไหลก็ถูกพลังรักษารอยเชื่อมให้หาย ทำอย่างนี้ซ้ำไปมา ในไม่ช้า บาดแผลที่ผิวหนังก็ค่อยๆ หายเป็นปกติ