“เท่าไหร่... เท่าไหร่นะ?” เสิ่นเหมยอุทานด้วยความตกใจ
ผู้คนในขบวนรถพากันหันมามอง สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจดูถูก
หมิงหยวนกระตุกยิ้มมุมปาก ส่งสัญญาณให้เธอพูดเบาๆ หน่อย
แต่เสิ่นเหมยกลับสีหน้าไร้ความหวัง สิบล้านเงินสหพันธรัฐ ยังเป็นแค่เงินเริ่มต้น... ต่อให้มีระบบคอยอุดหนุนเป็นครั้งคราว ขายของจากพื้นที่จิตสำนึกไปบ้าง การจะรวมเงินให้ได้เท่านี้ก็ยังเป็นเรื่องเพ้อฝัน!
หมิงหยวนมองสีหน้าเธอ ก็รู้ดีว่าเรื่องนี้สำหรับเสิ่นเหมยที่อยู่เขตชั้นนอกนั้นยากจะจัดการแค่ไหน
เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดเสียงเบา: “นี่เป็นราคาหลังเข้าสู่ยุคมหาสมุทรแล้ว ที่จ้างเฉพาะผู้มีพลังธาตุรักษามารักษา ถ้าเป็นสมัยก่อน ต้องบวกค่าห้องรักษา ห้องซ่อมแซมอีก ค่าใช้จ่ายยิ่งสูงขึ้น แถมผลลัพธ์ก็ดีกว่าด้วย น่าเสียดายที่ค่ายอรุณของพวกเราเล็กเกินไป ทรัพยากรขาดแคลน อุปกรณ์ระดับสูงแบบนั้น มีแต่ค่ายใหญ่ถึงจะมี”
เสิ่นเหมยเม้มริมฝีปาก สีหน้าหนักอึ้ง
นึกถึงฉางเจวี๋ยที่บ้านที่ “รออ้าปากกิน” อยู่ ก็อยากจะร้องไห้อีกครั้ง
เธอรู้ว่าการซ่อมแซมร่างสัตว์วิญญาณต้องแพง แต่ไม่คิดว่ามันจะแพงขนาดนี้! เก็บนักช้อปตัวยงไว้ข้างตัวแท้ๆ
“อย่าท้อใจไปเลย เดี๋ยวไปถามดูแล้วค่อยว่ากัน” หมิงหยวนปลอบใจหนึ่งประโยค
เสิ่นเหมยพยักหน้า เรียกสติกลับมา พูดเบาๆ: “ขอบคุณนะคะ ลุงหมิงหยวน”
ไม่ว่าจะยังไง จะไม่ทิ้งกัน ไม่ยอมแพ้ ฉางเจวี๋ยก็น่าสงสารพอแล้ว ถ้าเธอไม่ดูแลเขา แล้วเขากลับไปกระโดดทะเลอีกจะทำยังไง? หน้าตาดีขนาดนั้น ถ้าตายไปก็เสียดายแย่