อีกด้านหนึ่ง หลังจากออกจากบ้าน เสิ่นเหมยก็หามุมที่ไม่มีผู้คน แล้วเด็ดผลไม้และผักแปลกประหลาดยาวๆ จากพื้นที่จิตสำนึกออกมา ห่อด้วยผ้าเก่า แล้วเดินไปตลาดอย่างชำนาญ
ยังคงเป็นที่เดิมที่ขายผลไม้เมื่อวาน ที่นี่ใกล้กับเขตชั้นใน เธอจะได้ไปสะดวกทีหลัง
สิ่งที่เสิ่นเหมยไม่คาดคิดคือ เพียงแค่วางแผง ฝูงชนก็กรูกันเข้ามา
“เมื่อวานคนที่ขายผลไม้คือเธอใช่ไหม? เธอโชคดีอะไรขนาดนั้น ได้ผลไม้จากทะเลทุกวัน?”
“ไปยุ่งอะไรกับเขา? ถอยไป ให้ฉันซื้อ!”
ลุงวัยกลางคนที่ซื้อผลไม้เมื่อวานมาก็มา เขาเบียดฝูงชนเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น: “สาวน้อย ผลไม้พวกนี้เป็นรุ่นเดียวกับเมื่อวานใช่ไหม? เมื่อวานไม่ยอมขายหมด? เร็วๆ ห่อให้ฉันทั้งหมดเลย!”
เสิ่นเหมยรู้สึกเป็นเกียรติไม่น้อย แต่ก็ไม่ลังเล ขายผลไม้ทั้งหมดให้ลุงวัยกลางคนไป
ยังคงเป็นเงินสหพันธรัฐห้าพัน ไม่ได้ขอเพิ่ม เพราะต่างก็เป็นลูกค้าประจำกันแล้ว
ลุงคนนั้นใส่ผลไม้ลงในถุง ใบหน้ายิ้มแย้ม แล้วพูดคุยกับเสิ่นเหมยด้วยรอยยิ้ม: “เมื่อคืนฉันเอาผลไม้กลับบ้าน ผู้หญิงของฉันกินหมดเลย! ชอบมาก! ตั้งใจว่าจะมาลองเสี่ยงดู ไม่คิดว่าเธอจะมาจริงๆ! สาวน้อย ต่อไปถ้าได้ของดีอะไรอีก ติดต่อได้ตลอดนะ”
พูดจบ ลุงกับเสิ่นเหมยก็เพิ่มรายชื่อในคอมพิวเตอร์สมองกลของกันและกัน
สิ่งนี้จำเป็นสำหรับทุกคนในยุคดาวเคราะห์น้อย สแกน ID เพื่อเพิ่มเพื่อนได้โดยตรง โทรได้ วิดีโอได้ สะดวกมาก
เสิ่นเหมยก็ได้รู้ว่าลุงคนนี้ชื่อ หมิงหยวน