เสิ่นเหมย: “??? ”
ภารกิจพิชิตใจสามีมนุษย์สัตว์ที่ผูกพันไว้ทั้งห้าคนยังอีกยาวไกล จะให้เธอผูกเพิ่มอีกคน? แล้วเผ่าคลาคีนคือเผ่าอะไร?
เสิ่นเหมยเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผากเงียบ ๆ แต่ก็ไม่ได้รีบร้อนตอบรับหรือปฏิเสธ
“เสิ่นเหมย รีบมานี่” หมิงหยวนเล่าเรื่องทั้งหมดให้หมิงจิ้งฟังแล้ว ก็หันมาเรียกเสิ่นเหมย
“มาแล้ว” เสิ่นเหมยกระแอมเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มองหมิงจิ้งที่นั่งอยู่หลังโต๊ะด้วยสายตาเย็นชา สมกับเป็นหมอ เวลามองคนให้ความรู้สึกกดดันจนคนมองต้องรู้สึกเกรงขามโดยไม่รู้ตัว
“สาเหตุเฉพาะที่ทำให้ร่างสัตว์วิญญาณแตกคืออะไร” หมิงจิ้งหมุนปากกาด้วยนิ้วเรียวยาว สอบถามอย่างใจเย็น
เสิ่นเหมยรู้ว่าหมอตรวจคนไข้ต้องดู ฟัง ถาม วัด ซึ่งเกี่ยวข้องกับผลการรักษาสุดท้าย รีบไม่กล้าปิดบัง เล่าเรื่องคืนนั้นออกมาหมด น้ำเสียงหนักแน่น: “ตอนนี้เขาเดินยังลำบาก จะไม่รอดแล้วใช่ไหม?”
หมิงจิ้งยังไม่ทันพูด หมิงหยวนก็ตาโตด้วยความประหลาดใจ: “นายตื่นพลังธาตุไม้?”
เสิ่นเหมยคิดว่าเรื่องนี้เขตชั้นนอกคงรู้กันทั่วแล้ว ไม่จำเป็นต้องปิดบัง จึงพยักหน้า: “ใช่ เพิ่งตื่นพลังได้ระดับขั้นสอง”
หมิงหยวนทำเสียง “เชอะ” เบา ๆ: “ระดับขั้นสอง? ระดับขั้นสองก็ดีแล้ว!”
พูดจบ ก็คิดอะไรขึ้นมาได้ รีบยกถุงในมือ หยิบผลไม้สด ๆ ออกมา เขย่าให้เสิ่นเหมยดู แล้วอุทาน: “นี่นายใช้พลังธาตุไม้เพาะขึ้นมาเองหรือเปล่า?”
เสิ่นเหมยหัวเราะแห้ง ๆ ไม่ตอบ