หนิงเสวี่ยเข็นจวินเสวียนกลับมาที่ห้อง พอจะยื่นมือไปประคองเขา จวินเสวียนก็ลุกขึ้นยืนเองแล้ว
เขาสูงมาก หนิงเสวี่ยสูงแค่ถึงอกเขาเท่านั้น
“แคก…แคกๆ…” จวินเสวียนกำมือแน่นยกขึ้นปิดริมฝีปาก
ทุกครั้งที่เขาไอ ผมสีขาวเงินที่เงางามราวแพรไหมก็จะสั่นไหวเล็กน้อย แก้มที่ซีดขาวเหมือนกระดาษค่อยๆ กลับมีสีแดงเรื่อจางๆ แผ่จากข้างคอขึ้นมาถึงลำคอ เพิ่มความงดงามหลายส่วน
หนิงเสวี่ยมองจนเหม่อไปเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความตะลึง
ในภวังค์ เธอนึกถึงตอนที่ยังเรียนหนังสืออยู่ ตอนนั้น จวินเสวียนเป็นแม่ทัพใหญ่ที่โด่งดังไปทั่วจักรวรรดิแล้ว เขาประจำการอยู่ชายแดน ตีแตกศัตรูที่บุกรุก ปราบแมลงปีกแข็งที่ก่อกวน ปีที่เธอใกล้จะเรียนจบ จวินเสวียนได้รับชัยชนะกลับมา เดินลงจากเรือเหาะอย่างช้าๆ เส้นผมสีขาวเงินนั้น กลายเป็นสีเดียวในสายตาของเธอ
น่าเสียดาย รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงเชียร์ ฝูงชนที่หลั่งไหลเข้ามาทำให้เธอจมหายไปในทะเลคน
เธอทำได้แค่มองเขาจากที่ไกลๆ เข้าใกล้ไม่ได้เลยสักครั้ง
ต่อมา สมองกลกลางจับคู่ให้ เขากลายเป็นสามีมนุษย์สัตว์ของเสิ่นเหมย วินาทีนั้น หัวใจเธอเหมือนถูกใครบางคนบีบไว้แน่น เปรี้ยว เจ็บปวด อิจฉา… ราวกับเสิ่นเหมยแย่งสิ่งที่เป็นของเธอไป
ความรู้สึกนี้รุนแรงเกินไป เธอถึงได้หาเรื่องเสิ่นเหมยครั้งแล้วครั้งเล่า
“ยังมีอะไรอีกไหม?” จวินเสวียนนั่งลงบนเตียง เงยหน้ามองหนิงเสวี่ยที่กำลังจ้องเขาไม่วางตา น้ำเสียงเรียบเฉย
หนิงเสวี่ยได้สติ หน้าแดงด้วยความเขินเล็กน้อย เอามือปัดเส้นผมข้างแก้มไปไว้หลังหู เธอหยิบผ้าห่ม เดินไปที่เตียงจะคลุมให้จวินเสวียน แต่เขากลับหลบ
การกระทำนี้ทำให้หนิงเสวี่ยชะงัก ถึงจะชินแล้ว แต่ในใจก็อดรู้สึกเจ็บไม่ได้