หูเหยี่ยนพูดพลางดึงคอเสื้อออกอย่างลวก ๆ อกกว้างเต็มแน่นเผยให้เห็นชัดเจน กล้ามหน้าท้องเป็นร่องคมชัด เส้นสายกระชับ เส้นโลหิตใต้ผิวหนังทอดยาวจากเอวที่แน่นกระชับลงไป รูปร่างสามเหลี่ยมกลับหัวลื่นไหลเต็มไปด้วยพละกำลังที่พร้อมระเบิดออกมา
เสิ่นเหมยเบิกตากว้าง แอบกลืนน้ำลายลงคอ
ดูเหมือนพอวิวัฒนาการเป็นร่างมหาสมุทรแล้ว รูปร่างของเขา...ยิ่งดีขึ้นไปอีก
หูเหยี่ยนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแม้แต่น้อย ปลายนิ้วแตะหัวเข็มขัดแล้ว เสิ่นเหมยไวทั้งตาและมือ รีบคว้ามือเขาไว้ พลางพูดอย่างหนักแน่นว่า “ไม่ได้จริง ๆ! พวกเรามาทำธุระกันนะ”
เขาแปลกใจเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติว่า “นี่ไม่ใช่ธุระเหรอ?”
ระหว่างพูด เขากลับจับมือเธอไว้แทน
เสิ่นเหมย “...”
ก้อนใหญ่ชะมัด!
หูเหยี่ยนก็ไม่เกรงใจเลยจริง ๆ
คลังเก็บของที่ว่างเปล่าเงียบสงัด มีเพียงเสียงครางต่ำแหบพร่าชวนวาบหวามของหูเหยี่ยนดังขึ้น ดวงตาเรียวยาวของเขาหรี่ลงเล็กน้อย แววตาพราวระยับชวนหลงใหล ท่วงท่าที่ดูวาบหวามนั้นกลับแฝงความสง่างามอยู่อย่างประหลาด
เสิ่นเหมยเงียบไป
บ้าเอ๊ย ยั่วยวนกันแบบนี้มันผิดกติกาชัด ๆ!
เธอกัดฟันชักมือกลับ ข้อมือพลิก ก่อนหยิบของชิ้นหนึ่งออกมาจากพื้นที่เก็บของ
มือทั้งสองข้างของหูเหยี่ยนถูกบิดไพล่ไปด้านหลัง
เขาหอบหายใจแผ่วเบา ก่อนหัวเราะขึ้นมา “ของของคุณหนู เอามาใช้กับผมหมดเลยหรือ?”
“หุบปาก!” เสิ่นเหมยโมโหไม่น้อย บอกแล้วว่าให้งดเรื่องอย่างว่า ๆ ยังจะมายั่วยวนกันอีก คอยดูเถอะ เธอจะจัดการเขาให้เข็ด!
เธอกระชากตัวเขาแล้วผลักให้นั่งลงบนกล่องไม้ที่วางเรียงกัน กล่องเสียดสีกันส่งเสียงแหลมบาดหู เขาเงยหน้ามองเสิ่นเหมยที่กำลังลงมืออย่างทุลักทุเล ทว่าในแววตากลับเต็มไปด้วยความยินยอมและความปรารถนาอย่างแรงกล้า