พอจัดการทุกเรื่องเรียบร้อยแล้ว จางซิงก็เดินออกมา
เสิ่นเหมยจำได้ว่าเขาเป็นน้องเขยของโจวเฟิง ทั้งสองสนิทสนมกันไม่น้อย เธอจึงหรี่ตาลงเล็กน้อย
ยังไม่ทันที่เธอจะเปิดปาก จางซิงก็รีบก้มหัวประจบ ยิ้มหน้าบานแล้วพูดขึ้นก่อน “ผู้ตรวจการทะเลครับ ยังจำผมได้ไหมครับ? ผมจางซิง คนที่ดูแลทะเบียนบุคลากรไงครับ! คุณดูสิ ค่ายกำลังจะสร้างใหม่ เขตชั้นในกับเขตชั้นนอกก็จะรวมกันแล้ว ยังไงก็ต้องลงทะเบียนคนกันใหม่ ไม่สู้มอบเรื่องนี้ให้ผมจัดการต่อดีไหมครับ?”
เสิ่นเหมยเลิกคิ้ว มองเขาอย่างขบขัน “โจวเฟิงตายแล้ว นายไม่รู้สึกแค้นบ้างหรือไง?”
พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าจางซิงก็ซีดเผือดทันที แทบอยากคุกเข่าลงโขกหัวให้เสิ่นเหมยตรงนั้น หลังยิ่งค้อมต่ำกว่าเดิม ท่าทางประจบสอพลอสุดขีด “ผู้ตรวจการทะเลพูดเล่นแล้วครับ! เมื่อก่อนโจวเฟิงไม่ได้ดีกับผมสักเท่าไรเลย! อีกอย่าง หลังจากเขาได้เป็นผู้ตรวจการทะเล ก็เป็นฝ่ายเสนอเลิกกับพี่สาวผม แถมยังไปเกี้ยวพาราสีผู้หญิงข้างนอก ไม่ใช่คนดีอะไรเลย ตายไปก็ดีแล้วครับ!”
เห็นเขาทำท่าแบบนี้ เสิ่นเหมยก็อดคิดในใจไม่ได้ว่า อำนาจนี่เป็นของดีจริง ๆ
“งั้นก็ให้นายจัดการแล้วกัน” เสิ่นเหมยพูดเสียงเรียบ ให้คนมีประสบการณ์ทำย่อมสะดวกกว่าต้องเริ่มคลำทางจากศูนย์ แต่แล้วเธอก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องโถงรัฐบาลครั้งนั้น จึงเสริมเสียงเรียบว่า “อย่าให้มีเรื่องชนชั้นสูงกดขี่คนอื่นอีก ฉันไม่ชอบ”
ได้ยินดังนั้น จางซิงก็รีบตบอกตัวเอง “ผู้ตรวจการทะเลวางใจได้ครับ ผมจะจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน!”
แต่ในใจเขากลับอดพึมพำไม่ได้ว่า ตอนนี้ทั้งค่ายอรุณเสิ่นเหมยเป็นคนตัดสินใจ เขตชั้นในกับเขตชั้นนอกก็จะรวมกันแล้ว ใครยังกล้ากดขี่คนยากจนอีก นั่นไม่เท่ากับเอาตัวไปชนคมมีดหรือไง