“ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ?” หูเหยี่ยนเดินตามหลังเธอมา พอเห็นมุมปากของเธอยกขึ้น ก็อดยิ้มตามไม่ได้
“ไม่น่าดีใจเหรอ? มนุษย์สัตว์บกช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ไม่เอาแต่ตั้งแง่ใส่กัน ต่างก็พยายามมีชีวิตอยู่ให้ดี แบบนี้ยังไงก็ต้องหาโอเอซิสแห่งใหม่เจอ” เสิ่นเหมยยิ้มจนหางตาโค้ง แววตาเต็มไปด้วยพลัง ก่อนหันกลับมามองหูเหยี่ยน “พอเริ่มสร้างสถานีเรือเหาะแล้ว ยังต้องให้นายช่วยลงแรงอีกเยอะ ฉันจำได้ว่านายเก่งเรื่องสร้างเครื่องจักร แถมยังเคยออกข่าวด้วยนี่”
“ข่าว” ที่ว่านั่น เธอบังเอิญเห็นตอนสวมบทคุณหนูตระกูลใหญ่ในพื้นที่จิตสำนึกของจวินเสวียน
ผู้ชายในโลกสัตว์วิญญาณมีความรู้เต็มหัว ร่างกายก็เปี่ยมด้วยพละกำลัง ไม่มีใครเป็นแค่แจกันสวย ๆ ที่ไร้ประโยชน์ หูเหยี่ยนเป็นอัจฉริยะด้านการสร้างสิ่งประดิษฐ์ เคยสร้างเครื่องกลไกต่อสู้และเรือเหาะด้วยตัวเอง นี่ก็เป็นหนึ่งในธุรกิจหลักของสมาคมชิงชิวด้วย
หูเหยี่ยนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตเป็นประกายของเสิ่นเหมย
เขาเองก็เคยคิดอยากสร้างเครื่องกลไกที่ดำน้ำสำรวจใต้ทะเลได้อย่างอิสระ แต่น่าเสียดายที่ค่ายอรุณเล็กเกินไป ทรัพยากรก็ขาดแคลน ระดับพลังของเขายังตกต่ำลงอีก แถมไม่มีช่องทางรวบรวมวัสดุให้ครบ ต่อให้มีฝีมือแค่ไหนก็ไม่มีที่ให้แสดง ได้แต่ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากขึ้นทุกที
“ได้” เขาตอบเสียงเบา ความอ่อนโยนที่หาได้ยากปรากฏขึ้นระหว่างคิ้ว “งั้นเธอไม่โกรธฉันแล้วนะ?”
เมื่อเขาไม่ใช้ดวงตาเรียวยาวชำเลืองมองคนอื่น และไม่พูดจาเสียดแทงจากริมฝีปากบาง ทั้งตัวเขาก็ดูราวกับถูกแสงสว่างโอบล้อม ผมยาวสีแดงชาดทิ้งตัวสยายลงมา ราวกับเมฆเพลิงในยามพลบค่ำ ไร้พันธนาการ เหลือเพียงความอ่อนโยนชวนหลงใหล