“คันเสียจริง”
เย่จิงชุนสัมผัสได้ถึงความไม่สบายตัวก่อนสิ่งใด นางกำลังสวมกระโปรงหนังสัตว์สีน้ำตาลอมเทา หนังขนนี้ดูเหมือนของแท้ ชายกระโปรงเริ่มปริแตก
แถมยังแข็งกระด้าง ทิ่มแทงระคายเคืองยิ่งนัก
นี่หนังดิบหรือไม่
ผ่านการฟอกหนังมาหรือยัง
ยังสู้หนังที่บิดาของนางซึ่งทำงานในโรงฆ่าสัตว์ฟอกยามว่างไม่ได้เลย
นางสูดดม ได้กลิ่นรมควัน การฟอกด้วยควันหรือ เทคนิคช่างเก่าแก่ยิ่งนัก
“อัปมงคล… ไล่… ไล่พวกนางออกไป—!”
“หายนะของเผ่า… เริ่มจากพวกนาง…!”
“ส่งพวกนางไปแผ่นดินมรณะ!”
“…”
ข้างหูมีเสียงเอะอะโวยวายดังมาแต่ไกล ราวกับถูกบดบังด้วยม่านบางๆ จนกระทั่งแจ่มชัดขึ้นทุกที
เย่จิงชุนสะบัดหน้าขึ้นทันที
นางกำลังนอนหลับอย่างสบายในห้องของตนเองไม่ใช่หรือ ถูกพามายังที่ใด นี่ยังอยู่ในประเทศหรือไม่
ทุ่งรกร้างว่างเปล่า
แวบหนึ่งในสายตาของนางเห็นแอ่งทะเลสาบ รอบทะเลสาบเป็นโกรกธาร บนโกรกธารมีเพียงรากหญ้าแห้งเตี้ยๆ กระจายอยู่ประปราย
ดินแดนกันดาร ไร้แม้แต่หย่อมหญ้างอก
สุดสายตา มีแพะตัวหนึ่งยืนตระหง่าน เลียพื้นโกรกธารไปพลาง
เย่จิงชุนผู้มีพื้นเพทางวิทยาศาสตร์และวิศวกรรม พลันผุดความรู้ขึ้นในจิตใต้สำนึก อ้อ เป็นพื้นดินเค็มสินะ อยู่ริมทะเลสาบ นี่คงเป็นทะเลสาบน้ำเค็ม
สัตว์เลียดินเค็ม ก็เพื่อเสริมธาตุโซเดียม
คนยุคก่อนใช้ดินเค็มและทะเลสาบนี้มาต้มเกลือหยาบ
สติยังไม่ทันจะเชื่อมต่อ ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่แขน
ความเจ็บนำมาซึ่งความแจ่มชัด นางมองไปยังแขนของตน
มือหยาบกร้านคู่หนึ่งกำลังกุมนางไว้แน่น
มองตามมือคู่นั้นไป ก็เห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ สวมกระโปรงหนังสัตว์หยาบ รองเท้าหนังสัตว์ ผิวพรรณขาวผ่อง ดวงตาหงส์เรียวคม คิ้วคู่งามเปี่ยมเสน่หา ใบหน้างามละเมียด
อาภรณ์เรียบง่ายมิอาจปิดบังหน้าตาอันโดดเด่นของเขาได้
ยามนี้ชายรูปงามกำลังบิดแขนนางไปข้างหลัง จับนางไว้แน่นหนา
น่าพิศวงนัก บนศีรษะของบุรุษงามผู้นี้มีหูจิ้งจอกขาวราวหิมะคู่หนึ่ง สัมผัสดั่งขนปุย ดูราวกับของจริง
เมื่อเห็นเย่จิงชุนมองมา ดวงตาของบุรุษรูปงามแววหนึ่งแสดงถึงความละอาย พร้อมด้วยความทนไม่ได้ “ชุน หญ้าแห่งพละกำลังสำคัญเกินไป เพื่อเผ่า พวกเจ้ายอมให้เผ่านกนางนวลระบายอารมณ์เสียเถิด”
บุรุษผู้นี้คือใคร หญ้าแห่งพละกำลังคืออะไร เผ่านกนางนวลคือผู้ใดกัน
ประหลาดนัก การออกเสียงและรูปปากของเขาดูไม่ใช่ภาษาสมัยใหม่ แต่เย่จิงชุนกลับเข้าใจได้
เย่จิงชุนหันมองด้านข้าง
นางถูกคนห้าหกสิบคนคุมตัวมา พวกเขาล้วนแต่งกายแบบดั้งเดิมของชาวเผ่า กระโปรงหนังสัตว์เรียบง่าย ในมือถือหอกดึกดำบรรพ์ หัวหอกดูคล้ายหินสะเก็ด
และมีอีกสามคนที่ถูกคุมตัวมาพร้อมกับนาง
ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ไม่อยากจะเชื่อ “ท่านพ่อ ท่านแม่ น้องสาว”
สามคนนั้นก็แต่งกายเช่นเดียวกับเย่จิงชุน
“ใช่ แล้ว ในที่สุดเจ้าก็ฟื้น!” ผู้เป็นพ่อ เย่โย่วไฉ พยักหน้า ค่อนข้างตื่นเต้น “ลูกพ่อ พวกเราฟื้นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เจ้าเป็นคนสุดท้ายที่ฟื้น!”
เย่จิงชุน “?”
ผู้เป็นแม่ ฉินโย่วจู้ อยู่ทางซ้ายของเย่จิงชุน เสียงต่ำกระซิบข้างหูนาง “เราดูเหมือนจะข้ามภพมา ดั้งเดิมมาก และเป็นโลกของมนุษย์อสูร พวกเราเป็นเผ่าจิ้งจอก มนุษย์อสูรจิ้งจอก”
เย่จิงชุน “!” มิน่าล่ะ ที่แท้หูจิ้งจอกไม่ใช่ของปลอม
ด้านขวาของเย่จิงชุน น้องสาว เย่ซื่อตง ตื่นตระหนกเอ่ย “ท่านพี่ จะทำอย่างไร พวกเขาบอกจะส่งเราไปยังอีกฝั่งของทะเลสาบนั่น ว่าเป็นแผ่นดินมรณะ ฟังดูน่าสะพรึงยิ่งนัก!”
แผ่นดินมรณะ ทะเลสาบเบื้องหน้านั่นหรือ นั่นคือทะเลสาบน้ำเค็ม พืชพรรณขึ้นน้อยไปหน่อย แต่มิได้น่าสะพรึงถึงเพียงนั้นกระมัง
“ไม่ต้องกังวล” บุรุษจิ้งจอกงามผู้นั้นหลบสายตาพวกนาง เสียงต่ำปลอบ “เผ่านกนางนวลเพียงแต่ต้องการระบายอารมณ์เท่านั้น รอให้เขาระบายพอแล้ว เผ่าจะรับพวกเจ้ากลับมาเอง”
ให้คนอื่นมาระบายอารมณ์หรือ
เย่จิงชุนสงบนิ่ง เสียงนิ่งถาม “ระบายอารมณ์อันใด”
บุรุษจิ้งจอกงามยังคงไม่กล้าสบตา เอ่ยปากอย่างขลาดเขลา “ชุน เจ้าไม่ควรปฏิเสธการสู่ขอของเผ่านกนางนวล พวกเขามีหญ้าแห่งพละกำลัง หากเจ้าปฏิเสธ เราไม่มีหญ้าแห่งพละกำลังแลกเปลี่ยน ทุกคนจะต้องตาย”
ซี่ตงได้ฟังดังนั้นแทบกระโดดขึ้น นางยื่นเท้าออกไปถีบชายจิ้งจอก พลางด่าไม่ไว้หน้า “ชายสารเลว! การที่นางปฏิเสธการสู่ขอหาใช่เพื่อเจ้าไม่รึ ไอ้ชายต่ำช้า! มีเรื่องก็แต่ส่งผู้หญิงออกไปแก้ปัญหา! กล้ากล่าวโทษว่าเป็นความผิดนางเสียด้วย!”
นางถูกบิดข้อมือกดไว้ ถีบไปไม่ถึง
ซี่ตงโกรธแทบบ้าตาย นางและพ่อแม่ฟื้นขึ้นมาก่อนพี่สาว จึงได้รู้ข่าวคราวบางอย่าง
หญ้าแห่งพละกำลังในโลกนี้เป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งยวด หากไม่ได้กินจะเป็นโรค อ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง แต่ว่าสิ่งนั้นมีเพียงเผ่านกนางนวลเท่านั้น
เผ่านกนางนวลมองธิดาของหมอผีในเผ่าจิ้งจอกชื่อ ชุน
หมอผีเป็นผู้มีบทบาทเยี่ยงหมอในเผ่า แม่ของพวกนางสิงอยู่ในร่างนี้ ธิดาที่ถูกหมายปองก็คือพี่สาวนาง
ธิดาหมอผีปฏิเสธไป สาเหตุว่านางมีคู่รักที่เติบโตมาด้วยกันในเผ่า นั่นก็คือไอ้จิ้งจอกตัวผู้นี่เอง! บุตรของหัวหน้าเผ่า ชื่อว่า ซิงเหวิน
บัดนี้เผ่านกนางนวลสู่ขอไม่สำเร็จกลับมาแก้แค้น เผ่าจึงผลักครอบครัวหมอผีออกไป! อย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย!
ฟังน้องสาวเล่าสั้นๆ ให้ฟังจบ เย่จิงชุนค่อนข้างงงงวย ปฏิเสธการแต่งงานเพราะชายจิ้งจอกนั่นหรือ นี่คือบทชีวิตของข้ารึ
ซิงเหวินไม่กล้ามองนางตลอดเวลา “ชุน ต่อให้เพื่อข้า การที่เจ้าปฏิเสธก็เป็นความผิด”
“เพื่อเจ้า นางเพื่อตัวนางเอง!” หญิงอสูรอีกคนก้าวออกมา นางมองเย่จิงชุน เอ่ยถามเสียงต่ำ “เจ้าเคยบอกว่าไม่ชอบซิงเหวิน! ในเมื่อเจ้าไม่คู่กับซิงเหวิน แล้วทำไมไม่ตอบตกลงกับเผ่านกนางนวล”
นางเกรี้ยวกราด “เมื่อไร้หญ้าแห่งพละกำลัง เจ้าจะทำให้พวกเราตายหมด รู้หรือไม่!”
เย่จิงชุนไม่รู้
เย่จิงชุนสมองว่างเปล่า
ฟ้าย่อมรู้ว่าเมื่อคืนนางกำลังปวดหัวกับการวิเคราะห์แนวโน้มการประยุกต์ใช้วัสดุผสมในการป้องกันและบรรเทาภัยพิบัติบนที่ราบสูง บัดนี้ต้องมาปวดหัวกับความรักแค้นของจิ้งจอกตัวผู้ตัวเมียและนกนางนวลเสียแล้วรึ
เหล่ามนุษย์อสูรจิ้งจอกนับสิบที่อยู่ด้านหลังโวยวายส่งเสียง
“โยนพวกมันลงแผ่นดินมรณะ!” พวกเขาตะโกน
บางคนเดือดดาล “อย่าให้พวกมันสาปแช่งเผ่าจิ้งจอกเราได้อีก!”
“กำจัดพวกมัน ถึงจะได้แลกหญ้าแห่งพละกำลัง!”
“กำจัด กำจัดมันไป!”
“…”
เสียงตะโกนข้างหลังหยุดลงอย่างกะทันหัน
มีมนุษย์อสูรข้างหลังซุบซิบกันอย่างสงสัย “พวกมันมาได้อย่างไร นี่เป็นเรื่องของเผ่าจิ้งจอกเรา!”
ผู้ใดมาหรือ
เย่จิงชุนหันไป เห็นกลุ่มคนเดินออกมาจากขอบป่าด้านหนึ่ง
การแต่งกายก็ไม่ต่างกัน กระโปรงหนังสัตว์ หอกหินสะเก็ด
พวกเขาหยุดอยู่ที่ระยะสิบกว่าเมตรจากเผ่าจิ้งจอก ใบหน้ามีเพียงแววรอดูเหตุการณ์
“เป็นเผ่าเสือ เผ่าหมาป่า เผ่างู”
เหล่าจิ้งจอกยังคงวิพากษ์เสียงเบา “ที่นี่ใกล้ทะเลสาบเป่าหสุ่ย พวกมันอาจได้ยินความเคลื่อนไหว”
“พวกมันเป็นเผ่าอื่น คงไม่เข้ามายุ่งเรื่องเผ่าจิ้งจอกเรา”
“อาจมาเพื่อดูความสนุก อย่างไรก็ตาม พวกเราเนรเทศ… ครอบครัวหมอผี”
ตรงกันข้ามกับเผ่าอื่น มนุษย์อสูรบางคนเอ่ยปากถาม
“เผ่าจิ้งจอก ได้ยินว่าพวกเจ้าขับไล่หมอผีของเจ้า”
“จริงหรือไม่ นั่นมันหมอผีนะ!”
“ขับไล่หมอผีได้อย่างไร”
หมอผีสามารถสื่อสารกับเทพเจ้าอสูรได้ในวันเทศกาลพิเศษ ในยามปกติสามารถรักษามนุษย์อสูรที่บาดเจ็บได้ และทำคลอดให้สตรีมีครรภ์ได้
หมอผีสำคัญยิ่ง เป็นผู้ได้รับความเคารพสูงสุดในเผ่า
ทั้งไม่แน่เสมอไปว่าแต่ละเผ่าจะมีหมอผีเป็นของตน
เช่นเผ่าเสือที่มาดูความสนุกในวันนี้ ก็ไม่มีหมอผี
พวกเขามาวันนี้ไม่เพียงเพื่อดูความสนุก แต่เพื่อดูว่าจะเก็บเอาหมอผีคนนี้กลับไปยังเผ่าของตนได้หรือไม่
ในเผ่าจิ้งจอก มีชายฉกรรจ์ผู้ถือหอกที่ใหญ่ที่สุดก้าวออกมา
บนหน้าผากเขาสวมเครื่องประดับกระดูกสัตว์ เขาเป็นหัวหน้าเผ่าจิ้งจอก ซานมู่
บิดาของชายสารเลว
ซานมู่ร้องตะโกน “พี่น้องใกล้เคียง ฟังข้ากล่าว การที่พวกเราขับไล่หมอผี มีเหตุผล!”
หัวหน้าเผ่าจิ้งจอก ซานมู่ ยกหอกในมือขึ้น “ฟังข้ากล่าว!”
ผู้ที่กำลังถกเถียงถึงเรื่องสนุกนี้พลันเงียบลง พวกเขาอยากฟังว่าเป็นมาอย่างไร
หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกยกหอกขึ้นเล็กน้อย เอ่ยปากอย่างติดๆ ขัดๆ แต่ก็อ้างความถูกต้อง “พี่น้องใกล้เคียง! เหตุที่เผ่าเราขับไล่จู้ ก็เพราะครอบครัวนี้ ถูกเทพเจ้าอสูรชิงชัง!”
เขาตะโกนเสียงดัง “พวกนางเป็นมนุษย์อสูรต้องคำสาป! โรคอ่อนเปลี้ยก็เริ่มจากพวกนาง!”
เย่จิงชุนขมวดคิ้ว ใส่ร้ายต่อหน้าหรือ ชัดๆ ว่าส่งคนออกไปเพื่อแลกหญ้าแห่งพละกำลัง แต่กลับกล่าวหาว่าพวกนางเป็นตัวซวย
หัวหน้าเผ่ายังคงกล่าวอย่างเจ็บปวด “จู้เป็นหมอผีของเผ่าเรานะ! หากไม่ใช่เช่นนี้ พวกเราจะขับไล่พวกนางได้อย่างไร!”
ผู้ที่มาดูความสนุกพลันเงียบไปชั่วขณะ ให้โรคอ่อนเปลี้ยแพร่ระบาด…นั่นย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก
อยู่ข้างๆ หัวหน้าเผ่า บุรุษอสูรร่างเตี้ยผู้มีสร้อยเปลือกหอยคล้องคอ เสียบขนนกสีดำประดับเต็มศีรษะก้าวออกมา ใบหน้าแสดงท่าทางลำพอง “ท่านหัวหน้ากล่าวถูกต้อง”
บุรุษอสูรร่างเตี้ยยกของในมือขึ้น เกือบจะกล่าวด้วยความพอใจ “ตราบที่หัวหน้าเผ่าขับไล่ครอบครัวอัปมงคลนี้ พวกเราเผ่านกนางนวลก็จะแลกหญ้าแห่งพละกำลังให้พวกเจ้า!”
เขานั่นแหละคือผู้สู่ขอจากเผ่านกนางนวล
เขาทำให้เหล่ามนุษย์อสูรเผ่าจิ้งจอกที่แวดล้อมพากันจ้องมองสิ่งของในมือเขา ซึ่งเป็นพืชสีน้ำตาลเข้มชนิดหนึ่ง คล้ายกับผ้าทับซ้อนกัน “ดูสิ หญ้าแห่งพละกำลังอยู่ที่นี่ สามารถทำให้โรคอ่อนเปลี้ยของพวกเจ้าหายดีได้!”
เขาอวดอ้าง “มีประโยชน์กว่าหมอผีเสียอีก!”
มนุษย์อสูรโดยรอบ รวมทั้งมนุษย์อสูรที่ดูความสนุกอยู่ฝั่งตรงข้าม ล้วนจ้องเขม็งด้วยสายตาร้อนแรงไปยังหญ้าแห่งพละกำลังในมือเขา เต็มไปด้วยความปรารถนา
เย่จิงชุนและคนอื่นๆ ก็มองไปเช่นกัน สิ่งที่บุรุษอสูรเผ่านกนางนวลถืออยู่คือ… สาหร่ายทะเลแห้งหรือ
ฉินโย่วจู้มองดูสองตา พึมพำเบาๆ “อะไรคือหญ้าแห่งพละกำลัง นี่มันก็แค่สาหร่ายทะเลแห้งมิใช่รึ”
มีอยู่ทั่วตลาด
ดวงตาของซี่ตงพลันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย พร่ำพรรณนา “ข้ารู้แล้ว! คือเกลือ คือโซเดียม!”
น้องสาวซี่ตงเป็นนักศึกษาแพทย์แผนจีน คิดได้ในทันใด
นางรีบกล่าว “ก็คือไม่ได้กินเกลือ ทำให้ขาดโซเดียมระยะยาว ร่างกายไร้เรี่ยวแรง อ่อนเปลี้ย!”
ซี่ตงสันนิษฐานอย่างเกือบจะแน่ใจ “และสาหร่ายทะเลแห้งมีโซเดียมสูงมาก พวกเขาขาดโซเดียม! ไม่ใช่โรคติดต่อเสียหน่อย!”
แต่คำของซี่ตงไม่มีใครได้ยิน พวกเขาต่างถกเถียงอย่างดุเดือดหลังจากฟังคำของหัวหน้าเผ่า
เย่จิงชุนหรี่ตาลง มองไปยังทะเลสาบน้ำเค็มเบื้องหน้า
อยู่ใกล้ทะเลสาบน้ำเค็ม ยังขาดโซเดียมได้อีกหรือ
นางไม่เข้าใจ
บุรุษอสูรเผ่านกนางนวลผู้ถือ “หญ้าแห่งพละกำลัง” เดินมายังข้างกายเย่จิงชุน
เขามีนามว่าไห่กวง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ก้มลงกระซิบข้างหูเย่จิงชุนอย่างได้ใจ “ชุน มารดาของเจ้าเป็นหมอผีแล้วอย่างไร แผ่นดินมรณะไร้อาหาร พวกเจ้าจะต้องหิว เมื่อเจ้าหิวจนยืนไม่ขึ้น เจ้าจะมาอ้อนวอนข้าเอง”
เย่จิงชุนเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ “ปากเจ้าเหม็น ถอยไปไกลๆ”
ไห่กวงเห็นเย่จิงชุนอวดดีถึงเพียงนี้ ก็แข็งทื่อไป
นางไม่กลัวหรือไร เหตุใดจึงไม่ร้องไห้อ้อนวอน
อีสตรีชั่วช้านี่ ถ้าไม่ใช่เพราะคำทำนายนั้น เขาจะไม่มายังที่ห่างไกลล้าหลังแห่งนี้เลย!
คำทำนายกล่าวว่า บุตรีของหมอผีเผ่าจิ้งจอก ชุน ง่ายต่อการตั้งครรภ์ สามารถนำลูกหลานมากมายมาสู่เผ่าได้
คำทำนายนี้เป็นความลับ ผู้รู้เห็นมีไม่มาก
โลกอสูรสืบพันธุ์ยากยิ่ง สตรีที่ให้กำเนิดบุตรได้ แต่ละเผ่าล้วนต้องการ
เขาจึงเสนอเป็นคู่ชีวิต แต่ว่าชุนกลับปฏิเสธ
คิดว่าปฏิเสธเขาแล้วจะไม่มีทางอื่นงั้นหรือ
เผ่าจิ้งจอกทุกปีใช้หนังสัตว์ เนื้อสัตว์ และถั่วจำนวนมากในการแลกหญ้าแห่งพละกำลังกับเผ่านกนางนวล เขาจึงบอกกับหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกว่า หากไม่เนรเทศครอบครัวหมอผี ก็จะไม่ขายหญ้าแห่งพละกำลังให้พวกเขา
สมดังคาด หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกก็ขับไล่คนออกมาจริงๆ
ไห่กวงพอรู้อยู่บ้าง
แผ่นดินมรณะนี้สมชื่อยิ่งนัก ใกล้ๆ นี้มีทะเลสาบงดงามสี่แห่ง แต่มีเพียงทะเลสาบนี้ที่เหมือนต้องคำสาป
โดยรอบแม้แต่ผักป่าที่กินได้ยากที่สุดก็ไม่ขึ้น น้ำในทะเลสาบแห่งนี้ก็ไม่มีสัตว์ใดมาดื่ม
ชุนจะต้องยอมจำนนเป็นแน่
เขาจะต้องได้ชุนมาครอบครองไม่ว่าจะด้วยวิธีใด