อ๋าวหมิงอวี่อารมณ์ไม่ดี
พ่อบ้านที่เธอเลือกมาไม่ใช่คนแรกที่ก่อเรื่อง
ถ้าตาถึงแค่นี้ แล้วในอนาคตเลือกคู่ผสมพันธุ์ผิดพลาดขึ้นมาจะทำยังไง?
ถ้าเผลอตั้งท้องไข่มังกร แล้วลูกติดนิสัยแย่ ๆ พวกนี้มา เธออาจไม่อยากฟักมันก็ได้
อ๋าวหมิงอวี่มองออกตั้งนานแล้วว่าสร้อยคอที่หลงเสียนหย่าสวมอยู่ เป็นของเก่าแก่ชุดหนึ่งที่เธอทิ้งไว้ในคฤหาสน์
มันคือของแทนใจที่ฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ถังพระราชทานแก่ฮองเฮา
อ๋าวหมิงอวี่วางมันไว้ในคฤหาสน์เพื่อประดับให้ดูดี ตอนนี้กลับไปอยู่บนคอคนอื่นเสียแล้ว
พออ๋าวหมิงอวี่พูดขึ้น หลงอ้าวถึงเพิ่งสังเกตเห็นสร้อยคอบนคอหลงเสียนหย่า
นั่น... นั่นคือของขวัญวันเกิดที่เขาหยิบออกมาจากคลังสมบัติแล้วมอบให้เธอตอนหลงเสียนหย่าอายุครบ 18 ปี
หลงเสียนหย่าชอบมันมาก ปกติแทบไม่เคยใส่ออกมา นอกจากจะเอาไปอวดเพื่อนสนิท
วันนี้ทำไมถึงได้บังเอิญถูกเจ้าของมาเห็นเข้าพอดี?
สีหน้าของอ๋าวหมิงอวี่เรียบเฉย แต่หลงอ้าวกลับสังเกตเห็นได้อย่างไวว่าเธอไม่พอใจ
เหงื่อเย็นบนหน้าผากของหลงอ้าวไหลพรั่งพรูลงมา «เจ้าของโปรดอภัย คงเป็นเพราะผมจัดคลังสมบัติแล้วไม่ทันระวัง ถึงได้... ถึงได้หยิบของผิดไปให้เป็นของขวัญวันเกิดหลานสาว»
อ๋าวหมิงอวี่เดินไปถึงหน้าประตูคฤหาสน์แล้วหันกลับมา «ขนของออกไปภายใน 1 ชั่วโมง ของที่หายไปจากคฤหาสน์ต้องเอากลับมาคืนให้ครบทุกชิ้น»
อ๋าวหมิงอวี่ก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ ไม่มีใครกล้าขวางเธอ
หลงอ้าวยังคงคุกเข่าอยู่หน้าประตู ทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง
หลงเซียงหลิน พ่อบุญธรรมของหลงเสียนหย่าและเป็นหลานรุ่นเหลนของเขา พยุงหลงอ้าวขึ้นมา «คุณปู่ เกิดอะไรขึ้นครับ? เธอเป็นเจ้าของตระกูลหลงจริง ๆ เหรอ?»
อ๋าวหมิงอวี่เป็นมังกร เผ่ามังกรจะบรรลุนิติภาวะเมื่ออายุ 1,000 ปี รูปลักษณ์มนุษย์ของเธอจึงเหมือนเด็กสาวที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะ
เด็กสาวแบบนี้จะเป็นเจ้าของตระกูลหลง ตระกูลเก่าแก่ที่สืบทอดมานับร้อยปีได้ยังไง?
อีกอย่าง ปีนี้หลงอ้าวอายุ 120 ปี ไม่มีทางเจอเจ้าของแบบนี้เมื่อ 100 ปีก่อนได้อยู่แล้ว
หลงอ้าวอาศัยแรงพยุงลุกขึ้น แววตาเศร้าสร้อย «บางทีอาจเป็นลูกหลานของเจ้าของก็ได้ เธอเหมือนเจ้าของทุกอย่าง»
ที่สำคัญที่สุดคือ เขาสัมผัสได้ถึงพลังอัศจรรย์แบบเดียวกับที่เจ้าของมีจากตัวเด็กสาวคนนี้
เมื่อครู่ตอนเขานั่งอยู่บนที่นั่งประธานในโถงใหญ่ เขากำลังโกรธจัดเพราะหลงเสียนหย่าถูกอวิ๋นเยว่ทำให้หนีไป จากนั้นก็ถูกพลังที่ไม่อาจอธิบายได้ลากออกมานอกประตู
เขาไม่มีทางไม่ยอมรับเจ้าของคนนี้
การที่อ๋าวหมิงอวี่มองออกทันทีว่าหลงเสียนหย่าไม่ใช่สายเลือดของเขา ก็ยิ่งพิสูจน์เรื่องนี้
แต่หลงเซียงหลินกลับพูดว่า «ตระกูลหลงอาศัยอยู่ที่นี่มาหลายชั่วอายุคน อยู่ ๆ จะย้ายออกไป คงโดนคนหัวเราะเยาะแน่ครับ»
หลงซินอวี่ที่คอยปกป้องหลงเสียนหย่ามาตลอดก็พูดเสริมว่า «ใช่ครับ เด็กสาวคนนี้พูดออกมาก็มีแต่เรื่องของปลอมกับของจริง เธอเป็นใครกัน? ท่านปู่ทวด เธอมีตัวคนเดียว พวกเรามีสารพัดวิธีทำให้เธอหายไป»
หลงอ้าวมองป้ายเหนือประตู มือกำไม้เท้าหัวมังกรแน่นโดยไม่พูดอะไร
หลงเสียนหย่าสะอื้น «เป็นความผิดของฉันเอง ถ้าฉันรีบไปให้เร็วกว่านี้ คุณหนูคนนั้นก็คงไม่โกรธ แล้วคุณปู่ทวดกับตระกูลหลงก็คงไม่ต้องเดือดร้อน ฉันจะไปคุกเข่าขอโทษเธอ ฮือ ๆ...»
หลงซินอวี่ปลอบเธอ «เสียนหย่า อย่าร้องไห้ ไม่ใช่ความผิดของเธอ คุณปู่ทวดกับพ่อจะจัดการเอง»
อวิ๋นเยว่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะเบา ๆ «ในเมื่อตระกูลหลงมีธุระ ฉันก็ไม่รบกวนแล้ว ลาก่อน»
-
อ๋าวหมิงอวี่เดินไปยังเรือนที่มีไอน้ำชุ่มชื้นที่สุด
นี่เป็นสถานที่ที่เธอชอบที่สุดตอนซื้อคฤหาสน์เก่าแห่งนี้ รอบด้านมีทะเลสาบล้อมอยู่ มีเพียงระเบียงทางเดินเส้นเดียวที่เชื่อมกับแผ่นดิน เหมาะกับมังกรอยู่อาศัย เรียกว่าเรือนมังกรวารี
เมื่อมาถึงหน้าเรือน อ๋าวหมิงอวี่ก็เห็นชื่อที่ประตูเปลี่ยนไปอย่างไม่คาดคิด กลายเป็น «เรือนหยกมรกต»
อ๋าวหมิงอวี่ขมวดคิ้ว ก่อนจะเห็นคนรับใช้สองคนเดินออกมาจากเรือน พวกเขาคุยกันไปเดินไป «คุณหนูใหญ่เป็นที่รักของนายท่านผู้เฒ่ามาก ต่อให้ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แล้วมันยังไง? เมื่อกี้คนที่เพิ่งรับกลับมาทำให้คุณหนูใหญ่โกรธจนหนีไป ตอนนี้นายท่านผู้เฒ่าก็พาคนไปปลอบด้วยตัวเองแล้ว เธอจะเอาอะไรมาเทียบกับคุณหนูใหญ่?»
อ๋าวหมิงอวี่: ……
หลงอ้าวถึงกับยกเรือนมังกรวารีของเธอให้คนอื่นอยู่
10 นาทีต่อมา หลงอ้าวพาครอบครัวใหญ่มาปรากฏตัวต่อหน้าอ๋าวหมิงอวี่อีกครั้ง
อ๋าวหมิงอวี่อารมณ์เสียสุด ๆ จนน้ำในทะเลสาบข้าง ๆ กระเพื่อมปั่นป่วน
เธอถามหลงอ้าว «เรือนมังกรวารีของฉันอยู่ไหน?»
หลงอ้าวยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น «ผม...»
อ๋าวหมิงอวี่มองไปทางหลงเสียนหย่าที่อยู่ข้าง ๆ หลงเสียนหย่ากระทืบเท้า «ฉันจะย้ายออกเดี๋ยวนี้ อย่าทำให้คุณปู่ทวดลำบากใจเลย»
หลงซินอวี่ขวางเธอไว้ «เสียนหย่า เธอเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลหลง ไม่มีใครไล่เธอไปได้»
เขาก้าวออกมายืนข้างหน้า «คุณหนู บรรพบุรุษของคุณอาจเคยช่วยเหลือตระกูลหลง แต่ที่ตระกูลหลงมีสถานะอย่างทุกวันนี้ก็เป็นเพราะความพยายามสั่งสมมาหลายชั่วคน ถ้าคุณอยากเอาทรัพย์สินของตระกูลตัวเองกลับคืน พวกเราคืนให้ได้ แต่พวกเราจะไม่ย้ายออกจากคฤหาสน์หลังนี้ คุณเสนอราคามาเถอะ»
สีหน้าอ๋าวหมิงอวี่ไม่เปลี่ยน มีเพียงเสียง «ตูม» ดังขึ้น หลงซินอวี่ก็ร่วงลงไปในทะเลสาบจากกลางอากาศ
หลงอ้าว: «เจ้าของ!»
อ๋าวหมิงอวี่: «อธิบายมา»
อ๋าวหมิงอวี่ไม่ได้ขยับตัว แต่คนตระกูลหลงกลับแตกตื่นอลหม่าน
หลงเซียงหลินก้าวออกมา «หนูน้อย...»
เสียง «ตูม» ดังขึ้นอีกครั้ง หลงเซียงหลินก็ตกลงไปในทะเลสาบเช่นกัน
คนที่อยู่บนฝั่งส่งเสียงโวยวาย «นายท่าน!»
«ซินอวี่!»
«พี่!»
«ท่านปู่ทวด ทำยังไงดี?»
«...»
หลงซินอวี่กับหลงเซียงหลินพยายามว่ายน้ำไปยังฝั่งสุดชีวิต แต่ทุกครั้งที่ใกล้จะขึ้นจากน้ำก็ถูกคลื่นซัดกลับไป วนซ้ำไปมาอย่างนั้นจนขึ้นฝั่งไม่ได้เสียที
บอดี้การ์ดพากันลงไปช่วย แต่ก็ลงเอยเหมือนกัน ไม่นานในทะเลสาบก็มี «เกี๊ยว» ลอยอยู่เป็นสิบคน แถมยังช่วยขึ้นมาไม่ได้อีก
แววตาของคนตระกูลหลงที่มองอ๋าวหมิงอวี่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่เหลือความไม่พอใจและความหยิ่งยโสอย่างเมื่อครู่แล้ว
อ๋าวหมิงอวี่มองหลงอ้าวต่อ «ฉันเคยบอกแล้วว่าฉันเกลียดคนแตะต้องข้าวของของฉัน นายอายุ 120 ปีแล้ว มีชีวิตมาพอหรือยัง?»
ที่อ๋าวหมิงอวี่เลือกพ่อบ้าน ก็เพื่อให้พวกเขาคอยเฝ้าคฤหาสน์หรือจัดการทรัพย์สิน เธอย่อมไม่ปล่อยให้พวกเขาตายง่าย ๆ ปกติแล้วจึงทำให้พวกเขาปราศจากภัยและโรคภัย มีอายุยืนกว่าคนอื่น
ถ้าซื่อสัตย์และรู้ความ เธอก็จะอนุญาตให้รับใช้สืบต่อกันไปหลายชั่วอายุคน
ตอนนี้หลงอ้าวแข็งแรงดี แถมยังอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ใหญ่ที่มีพลังมังกรอยู่เต็มเปี่ยม เลยคิดไปเองจริง ๆ ว่าตัวเองเป็นมังกรที่ปีนขึ้นมาอยู่เหนือหัวอ๋าวหมิงอวี่ได้
«ภายในครึ่งชั่วโมง ถ้าฉันเห็นของสกปรกในคฤหาสน์อีก พวกนายทุกคนจะถูกฝังอยู่ในทะเลสาบแห่งนี้»
อ๋าวหมิงอวี่พูดจบก็ออกจากกลางทะเลสาบ ปล่อยให้พ่อลูกตระกูลหลงดิ้นรนสำลักน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในทะเลสาบ ยังไงก็ปีนขึ้นมาไม่ได้
น่ารำคาญชะมัด
เรือนที่เธอชอบที่สุดก็ไม่มีแล้ว
เธอควรเรียนรู้เรื่องของมนุษย์เพิ่มอีกหน่อยไหมนะ ต่อไปจะได้ไม่โดนหลอก แล้วเลือกพ่อของไข่มังกรดี ๆ ได้?
อ๋าวหมิงอวี่นั่งลงในสวนดอกไม้ที่บานสะพรั่ง ล้วงโทรศัพท์เครื่องหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ
เมื่อคืนผู้ชายคนนั้นเอาแต่ตั้งอกตั้งใจเล่นของสิ่งนี้ เธอรำคาญเลยยึดมา แล้วตอนเช้าก็ลืมเอาไปคืน
เธอกดอยู่ตั้งนาน จู่ ๆ หน้าจอก็สว่างขึ้น
ดวงตาของอ๋าวหมิงอวี่ก็สว่างวาบตามไปด้วย
มันเรืองแสงได้ด้วยแฮะ