เหวินเหยียนโจวสังเกตเห็น “ไออำมหิต” ของเธอได้อย่างเฉียบไว เขาจึงได้แต่กดเธอเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองเสียความได้เปรียบ
แต่แรงของอ๋าวหมิงอวี่มากเกินไป ต่อให้เหวินเหยียนโจวออกแรงขัดขืนจนสุดกำลัง ไม่นานก็ถูกเธอพลิกจนหงายหลัง
เธอขึ้นคร่อมเขา
ตอนนี้อ๋าวหมิงอวี่รู้แล้วว่าต้องทำยังไง เธอทนให้ผู้ชายอยู่ข้างบนแล้วทรมานเธอไม่ได้
เธอจะลงมือเอง
จากนั้นคนที่ทรมานก็คือเหวินเหยียนโจว
เธอนี่มันโจรที่เพิ่งออกปล้นเป็นครั้งแรกจริง ๆ!
——
อ๋าวหมิงอวี่แต่งตัวตั้งแต่เช้าตรู่ แล้วกระโดดออกทางหน้าต่างหนีไป
หนึ่งนาทีหลังเสียงเคลื่อนไหวเงียบลง เหวินเหยียนโจวก็ลุกขึ้น แต่งตัวอย่างรวดเร็ว เขาไปตรวจสอบเส้นทางหลบหนีตรงหน้าต่างก่อน จากนั้นจึงสาวเท้าไปที่ประตูแล้วเปิดออก
บอดี้การ์ดนอนระเกะระกะอยู่หน้าประตู ทุกคนยังมีชีวิต แต่รอบ ๆ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้
มีพวกเดียวกันอยู่จริง ๆ สินะ?
เหวินเหยียนโจวรีบไปที่ดาดฟ้า แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ ทั้งยังมีคนเห็นเขาแล้วทักทายอย่างนอบน้อม “คุณเหวิน”
เหวินเหยียนโจว…
เขาเดินไปยังทิศทางที่อ๋าวหมิงอวี่กระโดดลงไป และเห็นชัดเจนว่าตรงนั้นไม่มีดาดฟ้าเลย แม้แต่ชั้นบนสุดก็ไม่มีระเบียงชั้นไหนหันมาทางนี้
บนทะเลก็ไม่มีเรือที่จะมารับเธอได้
เธอโผล่มาจากไหนกันแน่? แล้วหนีไปที่ไหนแล้ว?
——
หลังจากกระโดดออกทางหน้าต่าง อ๋าวหมิงอวี่ไม่ได้กลับลงไปใต้ทะเล แต่ไปยังแผ่นดิน
ตอนนี้เธอผ่านช่วงติดสัดครั้งแรกไปแล้ว ตามธรรมชาติของเผ่ามังกร หลังติดสัดครั้งแรก ก่อนจะตั้งท้องไข่มังกร เธอจะติดสัดเดือนละครั้ง
ดังนั้นการอยู่บนแผ่นดินจึงจะช่วยให้เธอคัดเลือกคู่ผสมพันธุ์คนต่อไป รวมถึงพ่อของไข่มังกรได้แม่นยำยิ่งขึ้น
เธอวางแผนบนแผ่นดินไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ เพื่อวันนี้
เมื่อคืนสถานการณ์ฉุกละหุก เธอถึงได้เลือกผู้ชายที่ฝีมือไม่เอาไหนมาคนหนึ่ง
อ๋าวหมิงอวี่มาถึงหน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง
ก่อนบรรลุนิติภาวะ เธออยู่บนแผ่นดินนานไม่ได้ แต่ทุก ๆ 100 ปีจะขึ้นมาลงทุนทำธุรกิจและซื้อทรัพย์สินไว้บ้าง
คฤหาสน์หลังนี้เธอซื้อไว้เมื่อ 100 ปีก่อน แล้วมอบให้พ่อบ้านแซ่หลงคนหนึ่งดูแล
แต่อ๋าวหมิงอวี่เพิ่งยืนอยู่หน้าประตู ก็มีเด็กสาวคนหนึ่งพุ่งออกมาจากข้างในแล้วชนเข้ากับเธอ
อ๋าวหมิงอวี่ไม่ขยับแม้แต่น้อย
เด็กสาวเซถอยไปสองสามก้าว ดวงตาแดงก่ำ เงยหน้าขึ้นแล้วตวัดมือตบ “แกยังกล้ามารังแกฉันอีกเหรอ”
ฝ่ามือของเด็กสาวฟาดลงบนหน้าตัวเอง เธอกุมแก้มไว้ สีหน้าตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม “แกกล้าตบฉันเหรอ?”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหน้าประตูรีบเข้ามา “คุณหนูใหญ่ เป็นอะไรไหมครับ?”
คุณหนูใหญ่?
ตระกูลหลงอาศัยอยู่ที่นี่ ในฐานะพ่อบ้านมาโดยตลอด แล้วคุณหนูใหญ่มาจากไหนกัน?
อ๋าวหมิงอวี่มองเด็กสาว
บนตัวไม่มีสายเลือดของตระกูลหลง
ตระกูลหลงรักษาคฤหาสน์ของเธอไว้ไม่ได้หรือไง?
อ๋าวหมิงอวี่ขมวดคิ้ว
เธอเกลียดคนที่คิดจะฮุบทรัพย์สินของเธอ
เด็กสาวถามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอย่างโมโห “ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่? พวกแกกล้าทำกับฉันแบบนี้แล้วเหรอ?”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรีบพูดว่า “คุณหนูใหญ่โปรดยกโทษให้ด้วยครับ พวกเราไม่รู้ว่าเธอมาจากไหน อาจจะมาดักเรียกร้องค่าเสียหายหน้าบ้านตระกูลหลงก็ได้ รอสักครู่นะครับ พวกเราจะให้เธอมาขอโทษคุณเดี๋ยวนี้”
อ๋าวหมิงอวี่ถามเพียงว่า “ตอนนี้ใครเป็นเจ้าของคฤหาสน์?”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตอบว่า “เดินเพ่นพ่านอยู่หน้าบ้านตระกูลหลงแท้ ๆ ยังมาถามฉันอีกว่าใครเป็นเจ้าของคฤหาสน์? เธอก็เห็นว่าตระกูลหลงมีอำนาจล้นฟ้า เลยอยากเกาะคนใหญ่คนโตไม่ใช่หรือไง? ไม่ดูสารรูปตัวเองบ้าง รีบขอโทษคุณหนูใหญ่ซะ!”
อ๋าวหมิงอวี่ถามว่า “ตระกูลหลง หลงอ้าวยังมีชีวิตอยู่ไหม?”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยว่า “กล้าเรียกชื่อท่านผู้เฒ่าตรง ๆ แถมยังแช่งท่านอีกเหรอ?”
อ๋าวหมิงอวี่ว่า “งั้นก็ยังมีชีวิตอยู่สินะ”
แถมยังยักยอกทรัพย์สินของเธอและยึดคฤหาสน์ของเธอไปด้วย
ใจกล้าไม่เบา
ลายมังกรระหว่างคิ้วของอ๋าวหมิงอวี่วูบไหว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกับเด็กสาวหยุดนิ่งไปทั้งคู่ ไม่นานก็มีคนกลุ่มใหญ่กรูกันออกมาจากประตูใหญ่
ชายผมขาวเงินที่เดินนำหน้าสวมชุดถัง จูงไม้เท้าหัวมังกร เข่าทรุดลงตรงหน้าอ๋าวหมิงอวี่ดังตุบ “นายท่าน กลับมาแล้วครับ”
อ๋าวหมิงอวี่มองกลุ่มคนที่สวมเสื้อผ้าหรูหราด้านหลังเขา รวมถึงสีหน้าตกตะลึงของพวกนั้น แล้วถามเสียงเรียบว่า “คฤหาสน์ตระกูลหลง?”
อ๋าวหมิงอวี่ซื้อคฤหาสน์หลังนี้ไว้ แม้จะไม่ค่อยได้อยู่ แต่ป้ายหน้าคฤหาสน์ก็เป็นสิ่งที่เธอเขียนด้วยมือตัวเอง 【ท่องไปทั่วฟ้าเก้าชั้น】 อักษร “ท่อง” พ้องเสียงกับแซ่ “อ๋าว” ทุกคนจึงรู้กันดีว่านี่คือคฤหาสน์ตระกูลอ๋าว
ตอนนี้ป้ายยังแขวนอยู่เหนือประตู แต่คฤหาสน์กลับกลายเป็นของตระกูลหลงไปแล้ว
หลงอ้าวตัวสั่นงันงก “เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น ขอให้นายท่านฟังผมอธิบายก่อนครับ”
อ๋าวหมิงอวี่รอฟัง
หลงอ้าวรีบพูดว่า “นายท่านไม่กลับมาเป็นเวลานาน คฤหาสน์หลังใหญ่ถูกคนจ้องฮุบอยู่หลายครั้ง ผมจึงโกหกเพื่อข่มขวัญพวกเขาว่าตัวเองเป็นเจ้าของคฤหาสน์ ไม่เคยคิดจะฮุบคฤหาสน์ของนายท่านเลยครับ”
“งั้นเหรอ?” อ๋าวหมิงอวี่มองเด็กสาวที่ชนเธอเมื่อครู่ “แล้วเธอเป็นใคร? คนที่คิดจะฮุบคฤหาสน์ของฉันหรือไง?”
หลงอ้าวรีบตอบว่า “เธอเป็นเหลนสาวของผม ชื่อหลงเสียนหย่า เสียนหย่า รีบมาคารวะนายท่านเร็ว”
ใบหน้าของหลงเสียนหย่าซีดเผือด “คุณปู่ทวด เธอ…”
อ๋าวหมิงอวี่พูดว่า “บนตัวเธอไม่มีสายเลือดของคุณ”
หลงอ้าวจึงรีบอธิบายว่า “นายท่านช่างสังเกตจริง ๆ เสียนหย่าไม่ใช่เหลนสาวแท้ ๆ ของผม ตอนเธอเกิด พี่เลี้ยงอุ้มเธอสลับกับลูกแท้ ๆ ของตระกูลหลง ผมเพิ่งรู้เรื่องนี้เมื่อไม่กี่วันก่อน วันนี้จึงเป็นวันที่ไปรับหลานสาวแท้ ๆ กลับบ้านครับ”
หลงอ้าวมองไปยังเด็กสาวที่แต่งตัวเรียบง่ายที่สุดในกลุ่ม “นี่คือเด็กที่เราเพิ่งรับกลับมา ชื่ออวิ๋นเยว่ ยังไม่ได้เปลี่ยนกลับไปใช้แซ่หลงครับ”
อ๋าวหมิงอวี่ถามว่า “แล้วคุณคิดจะจัดการยังไง?”
หลงอ้าวตอบว่า “เสียนหย่าโตมาในตระกูลหลง พวกเราเลี้ยงดูเธอมาจนโต ส่วนอวิ๋นเยว่ก็เป็นสายเลือดแท้ ๆ ของเรา จากนี้ไปทั้งคู่จะเป็นเหลนสาวของผม ตระกูลหลงจะเลี้ยงดูพวกเธออย่างดีครับ”
อ๋าวหมิงอวี่ถามว่า “คุณจะเอาทรัพย์สินของฉันไปเลี้ยงตัวปลอมงั้นเหรอ?”
ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลงเสียนหย่าพูดอย่างไม่พอใจ “เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง…”
มีคนเข้ามาขวางชายหนุ่มไว้
หลงอ้าวกล่าวว่า “นายท่านเข้าใจผิดแล้วครับ หลายปีมานี้ตระกูลหลงดูแลทรัพย์สินของนายท่าน ขณะเดียวกันก็ใช้เงินเก็บของตัวเองไปลงทุนในธุรกิจอื่น รายได้ก็เพียงพอจะเลี้ยงเด็กทั้งสองคนแล้ว ขอให้นายท่านวางใจ ตระกูลหลงไม่กล้าแตะต้องทรัพย์สินของนายท่านแน่นอนครับ”
หลงอ้าวยังจำกฎเหล็กสามข้อที่อ๋าวหมิงอวี่กำชับเป็นพิเศษ ตอนที่เขาได้รับเลือกให้เป็นพ่อบ้านได้จนถึงทุกวันนี้: ห้ามเอาของปลอมมาปะปนกับของแท้ ห้ามเอาของด้อยคุณภาพมาแทนของดี;
ห้ามคิดฮุบทรัพย์สินของนายท่าน ห้ามปะปนเรื่องส่วนตัวกับเรื่องส่วนรวม; ห้ามใช้อำนาจรังแกคนอื่น และห้ามเมินเฉยเมื่อเห็นคนตกทุกข์ได้ยาก
หลายปีมานี้ แม้หลงอ้าวจะคิดว่านายท่านอาจไม่อยู่แล้ว และไม่ต้องระมัดระวังตัวทุกฝีก้าวเหมือนก่อน แต่เขาก็ไม่กล้าฝ่าฝืนกฎเหล็กเหล่านี้
ยกเว้น…
ยกเว้นคฤหาสน์หลังนี้
แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกจริง ๆ
ตอนหลงอ้าวได้เป็นพ่อบ้าน เขายังอายุไม่มาก เวลานั้นเป็นช่วงที่บ้านเมืองวุ่นวาย หลังจากอ๋าวหมิงอวี่ซื้อคฤหาสน์แล้วก็หายตัวไป คนที่คิดไม่ซื่อจ้องจะฮุบคฤหาสน์ ต่างพากันคิดว่าเป็นที่ไร้เจ้าของแล้วเข้ามายึดครอง
หลงอ้าวยืนยันว่าตัวเองเป็นเจ้าของคฤหาสน์เพื่อรักษามันไว้จริง ๆ เวลาผ่านไปนานเข้า ที่นี่ก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลหลง
ทุกคนรู้กันว่าตระกูลหลงครอบครองคฤหาสน์เก่าแก่ที่มีมูลค่าหลายร้อยล้าน
คนในตระกูลหลงต่างภาคภูมิใจในเรื่องนี้มาตลอด
ไม่มีใครคาดคิดว่าเจ้าของตัวจริงของสถานที่ล้ำค่าแห่งนี้จะกลับมาได้…
อ๋าวหมิงอวี่ถามเพียงว่า “แล้วของที่ห้อยอยู่บนคอเธอคืออะไร?”