อ๋าวหมิงอวี่พลิกไปพลิกมา พลางหยิบ “กล่องดำ” ขึ้นมาพลิกดูเล่น
ด้านที่ส่องแสงมีตัวอักษรอยู่ด้วย ข้างในเป็นภาพภาพหนึ่ง บนนั้นมีดวงดาวระยิบระยับ
มังกรชอบของระยิบระยับ
เมื่อคืนอ๋าวหมิงอวี่ใช้พลังวิญญาณควบคุมชั้นบนสุดของเรือสำราญ ทำให้อุปกรณ์ทุกอย่างใช้การไม่ได้ เธอเลยไม่รู้ว่านี่เป็นของวิเศษ
อ๋าวหมิงอวี่ลูบหน้าจอระยิบระยับ แล้วก็มีข้อความบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้น: กรุณากรอกรหัสผ่าน
รหัสผ่านเหรอ?
ด้านล่างมีตัวอักษรคดเคี้ยวอยู่กลุ่มหนึ่ง ตอนขึ้นฝั่งครั้งก่อนอ๋าวหมิงอวี่เคยเรียนรู้มาบ้าง นั่นคือเลขที่ถ่ายทอดมาจากต่างประเทศ
อ๋าวหมิงอวี่กรอกวันเดือนปีเกิดของผู้ชายคนนั้นลงไป
ผิด
เธอลองกรอกอย่างอื่นอีก
ก็ยังผิด
เธอลองกรอกอย่างอื่นอีกครั้ง
【กรอกรหัสผ่านผิด 3 ครั้ง โทรศัพท์ถูกล็อกแล้ว และเปิดใช้งานโหมดป้องกันฉุกเฉิน】
“……”
อ๋าวหมิงอวี่คว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
-
ในเวลาเดียวกัน เรือสำราญกลางทะเลก็เข้าเทียบท่าในที่สุด
เหวินเหยียนโจวขึ้นรถที่จอดรออยู่ริมฝั่ง
เจียงจิ่งหลาน เพื่อนสนิทของเขา รับหน้าที่เป็นคนขับ “เป็นไงบ้าง คราวนี้ล่องเรือสำราญสนุกไหม?”
เหวินเหยียนโจว “……นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
เจียงจิ่งหลาน “ก็มารับนายไง ได้ยินว่านายทำของหายบนเรือสำราญ ถึงกับซื้อเรือทั้งลำเลยเหรอ ของอะไรสำคัญขนาดนั้น?”
เหวินเหยียนโจว “โทรศัพท์ ในนั้นมีข้อมูลโครงการล่าสุด”
“งั้นก็ต้องหาให้ดี ไม่มีร่องรอยเลยเหรอ?”
“ไม่มี”
เดิมทีเหวินเหยียนโจวได้รับเชิญให้ไปร่วมเจรจาธุรกิจบนเรือสำราญ การเดินทางมีกำหนดสามวันสองคืน ออกเดินทางจากเมืองหลวง ก่อนจะเทียบท่าที่เจียงเฉิง
ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น
เขาตรวจสอบคนบนเรือทุกคน และค้นทุกซอกทุกมุมบนเรือแล้ว แต่ก็ไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นอีกเลย
คงไม่ใช่ว่ากระโดดลงทะเลไปแล้วหรอกนะ คนบนดาดฟ้าบอกว่าไม่เห็นใครกระโดดลงไป
เหวินเหยียนโจวไม่เชื่อว่าคนเป็น ๆ จะหายไปได้แบบนี้
เจียงจิ่งหลานขับรถออกสู่ถนนใหญ่ “ต้องให้ช่วยไหม?”
เหวินเหยียนโจว “นายไม่ได้บอกเหรอว่างานฉลองตระกูลที่จัดขึ้นทุก 100 ปีใกล้จะมาถึงแล้ว ยุ่งมาก?”
เจียงจิ่งหลาน “ยุ่งแค่ไหน เวลาช่วยเพื่อนก็ยังพอมีอยู่แล้ว”
เหวินเหยียนโจว “ตอนนี้ยังไม่ต้อง ฉันให้ผู้ช่วยอวิ๋นไปสืบแล้ว”
“ได้ มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้ทุกเมื่อ”
“อืม”
เหวินเหยียนโจวดูสงบนิ่งมาก
เวลานั้นเจียงจิ่งหลานรับสายโทรศัพท์ “อะไรนะ?”
“เมื่อไหร่?”
“เข้าใจแล้ว”
เจียงจิ่งหลานดูตื่นเต้นมาก หลังวางสาย ถ้าไม่ได้กำลังขับรถอยู่คงกระโดดโลดเต้นไปแล้ว “นายหญิงของฉันกลับมาแล้ว!”
เหวินเหยียนโจว “……คนที่ลงทุนไปทั่วนั่นน่ะเหรอ?”
เจียงจิ่งหลานเหยียบคันเร่ง “ใช่ ตอนนี้อยู่ที่ตระกูลหลง ฉันต้องไปทักทายหน่อย ตระกูลหลงถูกเธอไล่ออกมายกตระกูลแล้ว”
“หึ ตาแก่แซ่หลงยังคิดจะเอาอายุมาอ้างกับฉันอีก คราวก่อนนายปฏิเสธหลงเสียนหย่า คนตระกูลนั้นเจอฉันทีไรก็มองค้อนกันตาขวาง นายต้องไปกับฉันด้วย”
อ๋าวหมิงอวี่จะออกมาปรากฏตัวทุก 100 ปี กิจการที่เธอลงทุนมีอยู่มากมาย โดยมีพ่อบ้านหลายคนแยกกันดูแล
ตระกูลเจียงเป็นตระกูลที่สืบทอดมาอย่างยาวนานที่สุด เพราะภักดีและรักษาคำพูด จึงสืบทอดต่อกันมาหลายรุ่นแล้ว
ตอนเจียงจิ่งหลานรับช่วงดูแลตระกูลเจียง เขายังเด็กมาก หลงอ้าวอาศัยว่าตัวเองอายุเกิน 100 ปี ทั้งยังรับใช้นายหญิงคนเดียวกันมาโดยตลอด จึงชอบวางท่าใส่เขาอยู่บ่อย ๆ
ช่วงก่อนหน้านี้ยังมาขอให้เขาช่วยเป็นแม่สื่อระหว่างหลงเสียนหย่ากับเหวินเหยียนโจว หลังเหวินเหยียนโจวปฏิเสธ หลงอ้าวก็ให้คนส่งข่าวมาบอกว่า วันงานฉลองตระกูลเจียง ตระกูลหลงมีธุระสำคัญอย่างอื่น จึงไปร่วมงานไม่ได้
ชิ
เจียงจิ่งหลานไม่เห็นจะสนใจ
ผู้อาวุโสตระกูลเจียงจากไปตอนอายุ 150 ปี เจียงจิ่งหลานในฐานะเหลนจึงรับช่วงดูแลตระกูล ก่อนรับช่วงเขามีเวลามากพอที่จะเรียนรู้การจัดการกิจการที่นายหญิงมอบให้ตระกูลเจียง เพียงแต่เขายังไม่เคยเจอนายหญิงเลย
ตอนนี้นายหญิงคงสืบทอดต่อกันมาหลายรุ่นแล้วสินะ?
เหวินเหยียนโจวไม่ได้ปฏิเสธ เขาเองก็สงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับนักลงทุนในตำนานของตระกูลเจียงอยู่เหมือนกัน
ถึงตอนนี้จะเป็นเพียงผู้สืบทอดของนักลงทุนคนนั้นก็เถอะ
-
อ๋าวหมิงอวี่รออยู่ครึ่งชั่วยาม ในที่สุดตระกูลหลงก็เก็บข้าวของเรียบร้อย หลงอ้าวเข้ามาลาอ๋าวหมิงอวี่
อ๋าวหมิงอวี่ “เก็บกวาดเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”
หลงอ้าว “หลงอ้าวทำให้ความไว้วางใจของนายหญิงต้องผิดหวัง สิ่งของที่เหลืออยู่ล้วนเป็นของที่จัดเตรียมไว้ให้นายหญิง ขอให้นายหญิงเมตตารับน้ำใจของผมด้วย”
อ๋าวหมิงอวี่หยิบดอกไม้ดอกหนึ่งขึ้นมาเล่นในมือ “น้ำใจงั้นเหรอ?”
หลงอ้าวเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว
ตั้งแต่อ๋าวหมิงอวี่โยนหลงเซียงหลินลงไปในทะเลสาบด้วย หลงอ้าวก็รู้แล้วว่าเธอได้ยินคำพูดลบหลู่ของหลงเซียงหลินกับหลงซินอวี่ที่คุยกันอยู่หน้าประตู
หลงอ้าวไม่แน่ใจว่าเธอกับนายหญิงเมื่อ 100 ปีก่อนมีความสัมพันธ์กันอย่างไร แต่ถ้าตระกูลหลงคิดจะเสี่ยงโดยหวังว่าเธออ่อนแออยู่คนเดียว ก็มีแต่จะพาตัวเองไปตาย
ดังนั้นหลงอ้าวจึงสั่งให้คนเก็บของทันที เอาไปเฉพาะของที่จำเป็นต้องเอาไป ส่วนที่เหลือห้ามแตะต้อง
ของที่เขาเอาออกมาจากห้องเก็บของก็แอบนำกลับไปเก็บคืนอย่างเงียบ ๆ โดยเฉพาะของที่มอบให้หลงเสียนหย่า จะขาดไปแม้แต่ชิ้นเดียวไม่ได้ ต้องคืนทั้งหมด
ก่อนหน้านี้หลงอ้าวพูดไม่ผิด เขาใช้เงินเก็บของพ่อบ้านไปเริ่มกิจการอื่นจริง ๆ จึงมีเงินทุนเพียงพอ
สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือออกจากคฤหาสน์เก่าไปให้ได้อย่างปลอดภัย
อ๋าวหมิงอวี่ “ของของฉันไม่ใช่ของที่ใครจะหยิบไปได้ง่าย ๆ ตรวจดูให้ดีล่ะ”
หลงอ้าว “นายหญิงวางใจได้ ผมตรวจสัมภาระทั้งหมดด้วยตัวเองแล้ว ไม่มีตกหล่นแน่นอน”
อ๋าวหมิงอวี่ฟุบลงบนโต๊ะ “งั้นก็ไสหัวไป ต่อจากนี้สัญญาระหว่างเราสิ้นสุดลง ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก”
หลงอ้าวคุกเข่าคำนับอย่างนอบน้อม “หลงอ้าวรู้สึกผิด หากนายหญิงต้องการ ตระกูลหลงก็ยังพร้อมบุกน้ำลุยไฟให้”
อ๋าวหมิงอวี่ไม่สนใจเขา
หลงอ้าวคำนับสามครั้ง โขกศีรษะเก้าครั้ง ก่อนถามในตอนท้ายว่า “หลานชายของผม……”
“พาพวกเขาไปด้วย”
หลงเซียงหลินกับหลงซินอวี่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ แช่อยู่ในทะเลสาบครึ่งชั่วยาม ขึ้นมาไม่ได้แต่ก็ยังไม่จมน้ำตาย จนกระทั่งถึงเวลาที่ตระกูลหลงไสหัวไปได้
ตอนหลงอ้าวพาคนตระกูลหลงออกไป ทั้งสองคนท้องป่องยิ่งกว่ากัน ดื่มน้ำในทะเลสาบจนอิ่มแปล้
อ๋าวหมิงอวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้หวายในสวน เห็นคนที่เดินผ่านไปมาถือ “กล่องดำ” ไว้ในมือทุกคน บางคนยังพูดใส่ “กล่องดำ” ด้วย
โทรศัพท์เหรอ?
อ๋าวหมิงอวี่เคยเห็นเมื่อ 100 ปีก่อน
งั้นเธอก็ต้องมีสักเครื่องเหมือนกัน
อ๋าวหมิงอวี่ไปตรวจนับสมบัติที่เก็บไว้ในคฤหาสน์ก่อน แล้วก็ตรวจดูบัญชีที่ตระกูลหลงดูแลมาตลอดหลายปีไปด้วย
ตระกูลหลงจะเอาของไปมากแค่ไหนเธอไม่สน แต่ของของเธอห้ามขาดไปแม้แต่นิดเดียว
อ๋าวหมิงอวี่เพิ่งเข้าไปในห้องเก็บของได้ไม่นาน เจียงจิ่งหลานก็มาถึงหน้าคฤหาสน์เก่า
หน้าประตูใหญ่มีรถจอดอยู่กว่าสิบคัน ทั้งหมดเป็นคนที่ยอมรับอ๋าวหมิงอวี่เป็นนายหญิง
เจียงจิ่งหลานมองปราดเดียวก็เห็นรถหลายคันที่คุ้นตา
เหวินเหยียนโจวเองก็ตื่นตัวขึ้นมา พลางประหลาดใจกับบารมีของนายหญิงตระกูลเจียง
ทุกคนลงจากรถ แล้วพยักหน้าทักทายกัน
เจียงจิ่งหลานในฐานะประมุขตระกูลที่สืบทอดมายาวนานที่สุด ก้าวออกไปข้างหน้าแล้วกล่าวด้วยความเคารพ “เจียงจิ่งหลาน เหลนรุ่นที่สิบเก้าของตระกูลเจียง พร้อมด้วยผู้ดูแลคนอื่น ๆ ในเจียงเฉิง ขอเข้าพบนายหญิง”
อ๋าวหมิงอวี่ยังอยู่ในห้องเก็บของ พอได้ยินคำบอกเล่าจากคนรับใช้ที่ตระกูลหลงทิ้งไว้หน้าประตู จึงตอบกลับไปว่า “ให้พวกเขากลับไปก่อน ถ้าฉันต้องการอะไรจะไปหาเอง”
อ๋าวหมิงอวี่ยังเรียนรู้ความรู้ของมนุษย์ยุคใหม่ไม่หมด จึงไปพบคนเจ้าเล่ห์ที่สืบทอดกิจการกันมาหลายปีพวกนั้นไม่ได้ ไม่อย่างนั้นอาจถูกหลอกได้ง่าย
เธอเป็นมังกรที่ระมัดระวังตัวมาก