ทุกคนได้ยินคำตอบของอ๋าวหมิงอวี่แล้วก็เงียบไปครู่หนึ่ง แต่ไม่มีใครตั้งข้อสงสัย ต่างทักทายกันก่อนจะกลับขึ้นรถทยอยจากไป
เหวินเหยียนโจวถามเจียงจิ่งหลานว่า “พวกคุณรู้ได้ยังไงว่าคนที่มาคือ ‘เจ้าของ’ มีรูปถ่ายไหม?”
เจียงจิ่งหลานตอบว่า “ตระกูลเรามีภาพวาดบรรพบุรุษบอกว่า สายเลือดของเจ้าของแข็งแกร่งมาก ทายาทแต่ละรุ่นจึงหน้าตาคล้ายกัน ทำให้จำได้ง่าย”
เหวินเหยียนโจวพยักหน้า “จำไว้ด้วยว่าต้องจับตาดูตระกูลหลง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจียงเฉิงจะเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่”
“ฉันรู้แล้ว” เจียงจิ่งหลานขับรถจากไปเช่นกัน
จังหวะนั้นโทรศัพท์สำรองของเหวินเหยียนโจวก็ดังขึ้น เป็นสายจากผู้ช่วยอวิ๋น
เหวินเหยียนโจวกดรับสาย
“คุณเหวิน เมื่อครู่โทรศัพท์ของคุณส่งสัญญาณระบุตำแหน่ง แสดงว่าอยู่ในเจียงเฉิงครับ”
เจียงเฉิง
เหวินเหยียนโจวชะงักไป “ระบุตำแหน่งได้ตรงไหน?”
ผู้ช่วยอวิ๋นตอบเสียงไม่มั่นใจ “สัญญาณอยู่ไม่นาน เจ้าหน้าที่เทคนิคตามรอยไม่ทันครับ”
“...” เหวินเหยียนโจวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หาต่อไป”
“ครับ”
สายถูกตัด
เจียงจิ่งหลานถามว่า “โทรศัพท์นายไม่มีระบบระบุตำแหน่งโดยเฉพาะเหรอ? ถ้าไม่ได้ตกทะเล การหาน่าจะง่ายมากนะ”
เหวินเหยียนโจวกดหน้าผาก “อาจจะพังแล้ว”
ตั้งแต่คืนนั้น โทรศัพท์เครื่องนั้นก็ดับสนิท ไม่มีวี่แววอะไรอีกเลย
ผู้หญิงคนนั้นคงตัดระบบทิ้งไปก่อนแล้ว สัญญาณวันนี้เป็นแค่การดิ้นรนเฮือกสุดท้าย
เขานึกถึงภาพอ๋าวหมิงอวี่คว้าโทรศัพท์ไปจากมืออีกครั้ง
เป้าหมายเดิมของเธอไม่ใช่โทรศัพท์...
-
อ๋าวหมิงอวี่ตรวจนับของในคลังเสร็จ ก็พบว่ายังขาดไปอีกหลายอย่าง
พ่อบ้านที่เธอหามาคราวนี้ช่างไม่รู้จักอยู่นิ่งจริง ๆ
เธอเริ่มกังวลเรื่องสายตาในการเลือกคู่ครองของตัวเองยิ่งกว่าเดิม
อ๋าวหมิงอวี่ลูบท้อง รู้สึกว่านอกจากไข่มังกรแล้ว ตอนนี้เรื่องที่ควรกังวลยิ่งกว่าคือกระเพาะมังกรของเธอ
เธอหิวแล้ว
อ๋าวหมิงอวี่ออกจากคลัง เจอคนรับใช้เข้าพอดี “ฉันหิวแล้ว”
หลังอ๋าวหมิงอวี่เข้าไปในคลัง คนรับใช้ในคฤหาสน์แทบทุกคนยกเว้นคนเฝ้าประตูก็มาเฝ้าอยู่ด้านนอกคลัง
พวกเขาทั้งหมดเป็นคนที่ตระกูลหลงรับเข้ามา ตอนนี้คนในตระกูลหลงย้ายออกไปกันหมดแล้ว ส่วนเจ้านายคนใหม่จะยังต้องการพวกเขาหรือไม่ก็ยังไม่มีข้อสรุป
ทันทีที่อ๋าวหมิงอวี่ออกมา คนแรกที่รีบเข้ามาต้อนรับคือหัวหน้าคนดูแล พอได้ยินเธอพูด เขาก็รีบตอบว่า “ผมจะให้คนเตรียมอาหารเดี๋ยวนี้ครับ เจ้าบ้านรอที่ห้องอาหารได้เลย”
“อืม” อ๋าวหมิงอวี่เดินไปทางห้องอาหาร
หัวหน้าคนดูแลโบกมือให้คนรับใช้ด้านหลัง แล้วเดินตามมา “เจ้าบ้านครับ ผมเป็นหัวหน้าคนดูแลของคฤหาสน์ เรียกผมว่าฟางเฉวียนก็ได้ ตอนนี้ในคฤหาสน์มีคนอยู่ทั้งหมด 107 คน แบ่งเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย 30 คน พ่อครัว 7 คน คนทำความสะอาด 20 คน ผู้ดูแลแต่ละเรือน 8 คน คนรับใช้ประจำ 26 คน ที่เหลือเป็นคนดูแลเรือนดอกไม้ เจ้าหน้าที่เทคนิค และฝ่ายการเงิน คุณอยากลดหรือเพิ่มจำนวนคนไหมครับ? ผมจัดทำรายชื่อพนักงานทั้งหมดเสร็จแล้ว คุณตรวจดูได้ทุกเมื่อครับ”
อ๋าวหมิงอวี่ตอบว่า “อ้อ”
ฟางเฉวียน...
คำว่า “อ้อ” นี่หมายความว่ายังไง?
หมายความว่าอ๋าวหมิงอวี่ไม่ได้ฟังที่เขาพูดเลยสักนิด
ตอนนี้เธอยังไม่คุ้นเคยกับของใหม่ ๆ ของมนุษย์ พอท้องฟ้ามืดลง เธอก็เห็นชัดเจนว่าทั่วทั้งคฤหาสน์สว่างไสวไปหมด แสงไฟส่องสว่างกว่าหลอดไฟเมื่อ 100 ปีก่อนมาก
ในฐานะมังกร อ๋าวหมิงอวี่ต้านทานของที่เปล่งแสงไม่ได้
เธอกำลังชื่นชมสิ่งต่าง ๆ รอบตัวอย่างเพลิดเพลิน ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข
แต่ก่อนที่ฟางเฉวียนจะทันย้ำถามให้แน่ใจ อ๋าวหมิงอวี่ก็พูดขึ้นก่อนว่า “ไล่คนที่สนิทกับตระกูลหลงออกไปให้หมด ส่วนคนอื่นที่อยากไปก็จ่ายค่าแรงให้ครบ แต่ถ้าเลือกอยู่ต่อ ก็ต้องทำตามกฎของฉัน”
ฟางเฉวียนรีบรับคำ “เข้าใจแล้วครับ ผมจะประกาศให้ทราบเดี๋ยวนี้”
อ๋าวหมิงอวี่มาถึงห้องอาหาร
ตระกูลหลงตกแต่งที่นี่อย่างสง่างามและขรึมขลัง เผยให้เห็นรากฐานของตระกูลใหญ่ที่สืบทอดมานานนับร้อยปีอย่างเต็มที่
แต่อ๋าวหมิงอวี่ไม่ชอบ
มืดทึมไปหมด ไม่สว่างเอาเสียเลย
หัวหน้าพ่อครัวอยากแสดงฝีมือให้เจ้านายคนใหม่เห็น มื้อค่ำจึงเตรียมอาหารจากแปดสำนักใหญ่ พร้อมอาหารตะวันตกหลากหลายชนิดจนเต็มโต๊ะใหญ่
อ๋าวหมิงอวี่ลองชิมก่อน จากนั้นก็กินจนหมดเกลี้ยง
ตอนคนรับใช้ในห้องอาหารเข้ามาเก็บจานชาม พวกเขาถึงกับตกใจ
อาหารเต็มโต๊ะขนาดนั้น ต่อให้ 10 คนกินก็ยังไม่หมด!
แต่ตอนนี้แม้แต่กระดูกสักชิ้นก็ไม่เหลือ!
อ๋าวหมิงอวี่กุมท้องเดินไปพักผ่อนที่เรือนหลัก
เรือนมังกรวารีถูกคนอื่นยึดไปแล้ว เธอจึงต้องไปอยู่เรือนที่โอ่อ่าที่สุดแทน
คนรับใช้รู้ความมาก รีบทำความสะอาดเรือนหลักไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ เปลี่ยนเครื่องนอนใหม่หมด ไม่เหลือร่องรอยว่ามีใครเคยอยู่มาก่อน
อ๋าวหมิงอวี่ใช้พลังมังกรชำระล้างทั่วทั้งคฤหาสน์อีกครั้ง
อาณาเขตของเธอต้องประทับกลิ่นอายของเธอเอาไว้
อ๋าวหมิงอวี่นอนหลับเต็มอิ่มบนเตียงใหญ่ในเรือนหลักตลอดคืน แต่ในฝันกลับมีชายหนุ่มเมื่อคืนโผล่มาอีกครั้ง พร้อมกับภาพการร่วมรักที่ทั้งคู่ยังไม่ช่ำชองนัก
เลือดมังกรของอ๋าวหมิงอวี่จึงเริ่มเดือดพล่านขึ้นมาอีก
เธอผุดลุกขึ้นนั่งทันที ดวงตาสีทองเรียวตั้งคงอยู่ประมาณ 3 นาที ก่อนจะค่อย ๆ กลับเป็นดวงตากลมสีดำใสของมนุษย์
ฟู่
อ๋าวหมิงอวี่ผ่อนลมหายใจออกมา
ดีนะที่กดเอาไว้ได้
ไม่อย่างนั้นตอนนี้เธอจะไปหาผู้ชายจากไหน
อ๋าวหมิงอวี่ลุกจากเตียง ไปกินอาหารที่ห้องอาหาร
ฝันทั้งคืนทำให้เธอหิวอีกแล้ว
เมื่อคืนห้องครัวรู้ปริมาณอาหารที่เธอกินแล้ว มื้อเช้าจึงเตรียมอาหารเต็มโต๊ะอีกครั้ง
อ๋าวหมิงอวี่ก็กินจนหมดอีกตามเคย
ส่วนเหวินเหยียนโจวกลับไม่โชคดีแบบนั้น
เมื่อคืนเขาก็ฝันเหมือนกัน พอตื่นขึ้นมาก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว รอยฟันที่อ๋าวหมิงอวี่กัดไว้ตกสะเก็ดแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบ ๆ อยู่ลึก ๆ
เขาเรียกหมอประจำบ้านมาเจาะเลือดตรวจ
ถึงโจรสาวคนนั้นจะดูเหมือนเพิ่งออกปล้นเป็นครั้งแรก แต่โรคติดต่อที่ควรตรวจให้แน่ชัดก็ประมาทไม่ได้
หลังเจาะเลือดเสร็จ เหวินเหยียนโจวก็ไม่อยากอาหาร อาหารเช้าบนโต๊ะยังไม่ได้แตะสักคำ เขาก็ออกไปบริษัทแล้ว
หลังอ๋าวหมิงอวี่กินเสร็จ เธอถามฟางเฉวียนที่เดินตามอยู่ข้าง ๆ ว่า “คุณไม่ไปเหรอ?”
ฟางเฉวียนเพิ่งรายงานเรื่องการคัดคนรับใช้ออกให้เธอฟัง รายละเอียดครบถ้วนและทำงานอย่างรับผิดชอบมาก ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะไปพึ่งเจ้านายเก่าเลยแม้แต่น้อย
อ๋าวหมิงอวี่สงสัยเรื่องนี้มาก
ฟางเฉวียนเดินตามหลังเธอเยื้องไปสองก้าว ตอบอย่างนอบน้อมว่า “คนที่ฟางเฉวียนภักดีด้วยคือเจ้าของคฤหาสน์ ไม่ใช่ตระกูลหลงครับ”
“อย่างนั้นเหรอ?” อ๋าวหมิงอวี่หยิบนิตยสารเล่มหนึ่งมานั่งบนโซฟา
ฟางเฉวียนกล่าวว่า “เมื่อ 100 ปีก่อน คุณท่านผู้เฒ่าหลงได้รับเลือกให้เป็นพ่อบ้านของคฤหาสน์ ตอนนั้นมีเด็กขอทานอีก 3 คนเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ด้วย ปู่ของผมเป็นหนึ่งในนั้นครับ”
อ๋าวหมิงอวี่นึกขึ้นได้
ตอนที่เธอขึ้นฝั่งเมื่อ 100 ปีก่อน ผืนแผ่นดินแห่งนี้กำลังเผชิญกับสงคราม เธอซื้อคฤหาสน์หลังนี้ไว้เพื่อเตรียมตัวขึ้นฝั่งในภายหลัง และเพื่อจัดหาที่พักพิงให้ผู้ประสบภัยจากยุคสงครามด้วย
เด็กที่สูญเสียพ่อแม่และไม่มีใครคุ้มครองเป็นกลุ่มแรกที่เธอรับเข้ามา
ส่วนคนอื่น ๆ ก็เลือกเอาคนซื่อสัตย์และขยันขันแข็งเข้ามาช่วยดูแลที่นี่
หลงอ้าวได้รับเลือกให้เป็นพ่อบ้าน เพราะอ๋าวหมิงอวี่เห็นเขาถูกสถานพยาบาลไล่ออกมาเพียงเพราะพยายามช่วยแม่ลูกคู่หนึ่งที่ไม่มีเงินรักษาโรค อีกทั้งยังถูกหักซี่โครงแล้วโยนลงบ่อ เพราะปกป้องชายชราที่ไปขัดแย้งกับแก๊งอันธพาล
อ๋าวหมิงอวี่มอบพลังให้เขาใช้ต่อต้านคนเหล่านั้น เปิดสถานพยาบาลอีก 2 แห่ง ยึดพื้นที่ของแก๊งอันธพาลมาให้เขาดูแล แล้วยังให้เขารับผิดชอบดูแลคนในคฤหาสน์ด้วย
ไม่คิดเลยว่าเธอจะมองคนพลาดได้เหมือนกัน
ฟางเฉวียนกล่าวว่า “คุณเป็นทายาทของเจ้าของ และเป็นเจ้าของคฤหาสน์คนใหม่ ฟางเฉวียนย่อมยอมทุ่มเทสุดชีวิตเพื่อคุณครับ”