หัวใจของกู้เหมียนราวกับถูกหินยักษ์ทุบอย่างแรง ความเจ็บปวดเสียดแทงและหนาแน่นกระจายไปทั่วร่าง ซึมลึกจนถึงซอกกระดูก
เธออยากหนี แต่เท้าทั้งสองกลับหนักอึ้งดั่งมีน้ำหนักพันชั่ง ไม่อาจก้าวเดินไปไหนได้
น้ำตาแห่งความอัปยศเอ่อคลอเบ้า เธอแทบจะสงสัยว่า ลี่ถิงเซินจงใจให้คนโทรเรียกเธอมาเพื่อให้เห็นภาพนี้
อิ่นลั่วเซวี่ยผละจากอ้อมกอดของลี่ถิงเซิน ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย
เธอหันมามอง เห็นกู้เหมียนยืนอยู่ที่ประตู
“กู้เหมียน เธอมาแล้วหรือ” อิ่นลั่วเซวี่ยนั่งรถเข็นออกมา ใบหน้าแดงซ่านเต็มไปด้วยความสุข แสร้งทำเป็นขอโทษและอธิบายว่า “พี่ถิงเซินเมาจนขาดสติถึงได้เผลอจูบฉันนะ เธออย่าเข้าใจผิดเด็ดขาด”
กู้เหมียนอยากจะเช็ดน้ำตาที่หางตา อิ่นลั่วเซวี่ยเห็นเธอยกมือขึ้นก็ตกใจจนตัวสั่น “กู้เหมียน ฉันรู้ว่าฉันผิดแล้ว! ฉันไม่ควรมาหาพี่ถิงเซิน ไม่ควรปล่อยให้เขาจูบฉัน ขอโทษนะ! ได้โปรดอย่าทำร้ายฉันเลย!”
กู้เหมียนก็พลันหัวเราะ “เธอแสดงพอหรือยัง”
อิ่นลั่วเซวี่ยเม้มริมฝีปากล่างอย่างน้อยใจ น้ำตาคลอหน่วย “กู้เหมียน เธอเข้าใจฉันผิดมากเกินไปแล้ว ฉันไม่ได้แสดง...”
ฉากนี้ช่างเหมือนในนิยายที่ภรรยาหลวงใจร้ายและไม่เป็นที่รักกำลังสั่งสอนรักแรกผู้บริสุทธิ์ที่เป็นรักแท้
กู้เหมียนรู้สึกเพียงขำขัน
“เธอเป็นนักแสดงที่ดีจริง ๆ แต่น่าเสียดาย ฉันไม่มีอารมณ์เป็นผู้ชมของเธอแล้ว ฉันกับลี่ถิงเซินจะหย่ากันในไม่ช้านี้ ตำแหน่งคุณนายลี่ ยกให้เธอ”
กู้เหมียนพูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป
“กู้เหมียน!” อิ่นลั่วเซวี่ยรีบตามไปคว้าข้อมือของเธอไว้ “เธอจะหย่ากับพี่ถิงเซินเพราะไม่อยากถ่ายเลือดให้ฉันต่อใช่ไหม สุดท้ายแล้วเธอก็ยังอยากเห็นฉันตาย! หรือว่าเธอเกลียดฉันเพราะไม่ได้เจอหน้าคุณยายครั้งสุดท้าย?”