โทรศัพท์ของลี่ถิงเซินดังขึ้นทันที อิ่นลั่วเซวี่ยรวบรวมสติ รับสาย น้ำเสียงอ่อนหวานราวกับสายน้ำ “พี่ถิงเซิน...”
“วิดีโอมันเกิดอะไรขึ้น”
“อะไรเกิดอะไรขึ้นคะ พี่เมา ฉันแค่เช็ดหน้าให้พี่เองนะ”
เธอมั่นใจว่าบนทางเดินไม่มีกล้องวงจรปิด จึงกล้าแกล้งล้มใส่ร้ายกู้เหมียน แต่คาดไม่ถึงว่าในห้องส่วนตัวจะมีกล้องซ่อนอยู่!
“เช็ดหน้าจำเป็นต้องเข้าใกล้ขนาดนี้เลยหรือ” ลี่ถิงเซินถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “แล้วถ้ามองจากมุมประตู เราสองคนก็กอดกัน ไม่แปลกที่กู้เหมียนจะบอกว่าพวกเราจูบกัน”
อิ่นลั่วเซวี่ยกัดริมฝีปากล่างแน่น “ฉันก็แค่เช็ดหน้าให้พี่ ไม่รู้ว่ากู้เหมียนจะมา และยิ่งไม่รู้ว่าเธอจะเข้าใจผิด...”
“เธอก็รู้ว่าฉันชอบคนที่ตรงไปตรงมา” ลี่ถิงเซินนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ สูบบุหรี่หนึ่งคำ พูดเรียบๆ “ฉันถามมาแล้ว เธอเป็นคนให้คนโทรไปเรียกกู้เหมียนมาที่คลับ เธออยากให้เธอเห็นฉากนั้น”
“พี่ถิงเซิน ฉันไม่ได้...”
“ผู้จัดการคลับถูกไล่ออกแล้ว ต่อไปเธออย่าเล่นตุกติกแบบนี้อีก” ลี่ถิงเซินพูดเสียงเย็น “อย่างไรกู้เหมียนก็เป็นภรรยาของฉัน ฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายในบ้านเพราะความเข้าใจผิด”
อิ่นลั่วเซวี่ยกล่าวหาด้วยความน้อยใจ “ถึงเธอจะเข้าใจผิด แต่เธอก็จะลงมือผลักฉันไม่ได้ใช่ไหม”
“เรื่องนี้เธอผิดก่อน ไม่โทษที่เธอลงมือ ในเมื่อเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ เรื่องนี้จบไป”
อิ่นลั่วเซวี่ยตกตะลึง เขากำลังชั่งน้ำหนักผิดถูก แทนที่จะเข้าข้างเธอ!
มือของเธอกำชายเสื้อแน่น “พี่ถิงเซิน พี่รักกู้เหมียนแล้วหรือยัง”
ลี่ถิงเซินตอบโดยไม่ต้องคิด “เธอคิดมากไปแล้ว”
อิ่นลั่วเซวี่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก “ฉันเข้าใจแล้ว ต่อไปฉันจะไม่ทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้ให้พี่รำคาญใจแล้ว”
“ดีแล้ว”
“พี่ถิงเซิน กู้เหมียนจะหย่ากับพี่ นั่นหมายความว่าเธอไม่ต้องการให้เลือดฉันแล้วใช่ไหม เธอยังอยากให้ฉันตายเหมือนเดิม ใช่ไหมคะ”