โรงงานเหล็กกล้า
ห้องทำงานผู้จัดการ
“ท่านรัฐมนตรีหลิน คุณคิดยังไง? พวกเขากล่าวหาใส่ร้ายคุณขนาดนี้ แล้วคุณจะปล่อยไปง่าย ๆ งั้นเหรอ?” หลี่ซินหมินพูดด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อ
ถ้าเป็นเขา คงจับพวกนั้นไปเป้าซะ หรือไม่ก็ต้องติดคุกจนตายคาคุกแน่
“เสี่ยวหลิน อย่ามีความกังวลอะไร” หยางเว่ยกั๋วพูดเสียงเข้ม
“ผู้จัดการ ผมคิดแบบนี้” หลินเส้าเหวินนั่งตัวตรงบนโซฟา พูดอย่างจริงจัง “อี้จงไห่กับหลิวไห่จงถึงจะน่ารังเกียจ แต่ทั้งสองคนก็เป็นกำลังสำคัญของคนงาน โดยเฉพาะอี้จงไห่ ช่างกลึงระดับแปดหายากมากนะครับ…”
“มันคนละเรื่องกัน” หยางเว่ยกั๋วพูดเสียงเย็น “ไอ้พวกตัวร้ายแบบนี้ ควรถูกจับไปใช้แรงงานดัดสันดาน”
“ใช่ ไปใช้แรงงานดัดสันดาน” หลี่ซินหมินเสริม
“ผู้จัดการ โรงงานเรามีช่างกลึงระดับแปดกี่คนครับ?” หลินเส้าเหวินถามเบา ๆ
“ทั้งหมดสิบหกคน” หยางเว่ยกั๋วตอบตัวเลขเป๊ะ
“โรงงานใหญ่ที่มีคนเป็นหมื่น แต่มีช่างกลึงระดับแปดแค่สิบหกคน ฝึกยากแค่ไหนก็พอเดาได้” หลินเส้าเหวินพูดจริงจัง “ผมจะให้ความแค้นส่วนตัวมาทำให้โรงงานเสียกำลังสำคัญไปไม่ได้นะครับ ผมเองแค่ลำบากนิดหน่อยไม่เป็นไร”
“ดี พูดได้ดี”
เสียงปรบมือดังมาจากนอกประตู หยางเว่ยกั๋วกับหลี่ซินหมินรีบลุกขึ้นทันที
“ท่านรัฐมนตรี มาได้ยังไงครับเนี่ย?”
“ผมได้ยินว่าสหายหลินเส้าเหวินโดนใส่ความน่ะสิ เลยมาดูว่าโรงงานจัดการยังไง” ปี้เยี่ยนจวินหัวเราะร่วน “แต่ไม่คิดเลยว่าสหายหลินเส้าเหวินอายุยังน้อย จะรู้จักเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมขนาดนี้”