ซื่อเหอย่วน
หลินเส้าเหวินเพิ่งเข้าประตู ก็เห็นกลุ่มคนยืนอยู่หน้าประตู ปลอบใจพวกป้าทั้งสามที่ร้องไห้สะอึกสะอื้น
พอกลุ่มคนเห็นหลินเส้าเหวินมา ก็ทิ้งพวกป้าทันที แล้วกรูเข้ามาหา
"สวัสดีครับท่านรัฐมนตรีหลิน"
"ท่านรัฐมนตรีหลิน ห้องพยาบาลของคุณยังขาดคนไหม ลูกสาวฉันทำงานเก่งนะ ให้เป็นพนักงานชั่วคราวให้คุณได้ไหม"
"ท่านรัฐมนตรีหลิน คุณว่าฉันไปเป็นผู้ช่วยคุณได้ไหม"
……
ทุกคนต่างประจบเอาใจ หรือไม่ก็แสดงความประจบสอพลอ
"เลิกวุ่นได้แล้ว" หลินเส้าเหวินยิ้มเจื่อน "ถึงผมจะเลื่อนตำแหน่ง แต่ห้องพยาบาลก็ยังอยู่ใต้ผู้จัดการอยู่ดี ถ้าเขาไม่อนุญาต ผมจะไปรับคนได้ยังไง"
"คุณไม่ได้เป็นคนดูแลทุกเรื่องในฝ่ายการแพทย์เหรอ" สวี่ต้าเม่าถามอย่างสงสัย
"เฮียสวี่ ฟังแล้วก็ผ่านหูไปซะ" หลินเส้าเหวินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ผมอายุแค่นี้ ถ้าผู้จัดการยกฝ่ายการแพทย์ให้ผมจริง ๆ เขาจะวางใจไหม"
"นั่นมันก็จริง" สวี่ต้าเม่าพยักหน้า
หัวหน้าฝ่ายที่อายุแค่ยี่สิบกว่า มันเหลวไหลเกินไป
"งั้นก็เท่ากับนายไม่ได้เลื่อนตำแหน่งน่ะสิ" ฉาจู้เบ้ปาก
"ใช่อย่างนั้นแหละ" หลินเส้าเหวินยักไหล่
"ไม่จริงนี่ เงินเดือนนายน่าจะปรับแล้วนะ" สวี่ต้าเม่าสงสัย
หลินเส้าเหวินไม่ได้ตอบตรง ๆ ได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ พร้อมส่ายหน้า
ตอนนี้เงินเดือนของเขาปรับเป็นระดับสิบสองแล้ว เดือนละหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสองหยวนห้าเหมา ถ้าบอกออกไป พวกนี้คงตกใจตายแน่