ฉาจู้เดินกลับเข้าห้องอย่างสิ้นสภาพ ได้ยินเสียง "โครม" ก็รู้ว่ากระจกหน้าต่างถูกปาแตกแล้ว แต่ตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจไปสนเรื่องนี้เลย ไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายขนาดนี้
ตอนแรกยังคิดว่าอี้จงไห่กับพวกแค่กวาดถนนไม่กี่วันก็จบเรื่อง ที่ไหนได้ลามไปถึงโรงงาน มีหวังตกงานเอาง่าย ๆ
พวกคุณนายทั้งสามก็แตกตื่น ร้องห่มร้องไห้มาที่บ้านของหลินเส้าเหวิน
"ท่านรัฐมนตรีหลิน ไอ้แก่นั่นมันผีเข้าผีออก โดนหลิวไห่จงยุแยงถึงได้ไปแจ้งความคุณ" ภรรยาของอี้จงไห่ตาแดงพูด
"คุณนายปู้กุ้ยเอก พูดแบบนี้ไม่ถูกนะ" ภรรยาของหลิวไห่จงโพล่งขึ้น "ก็ไอ้แก่นั่นมันบอกเองไม่ใช่รึว่าจะสั่งสอนท่านรัฐมนตรีหลิน เราไม่ได้อยากให้ท่านตกงานซะหน่อย"
"แกนี่ปากดีนัก ก็ผัวแกไงยุ" ภรรยาของอี้จงไห่ร้องลั่น
"ไสหัวไป ใครไม่รู้ว่าผัวแกชอบหาเรื่องท่านรัฐมนตรี" ภรรยาของหลิวไห่จงโต้กลับ
…
หลินเส้าเหวินมองดูสองคนเถียงกันสะใจแล้วหันไปมองคุณนายสามอย่างสนุก "แล้วคุณนายสามล่ะ มีอะไรจะพูดบ้าง"
คุณนายสามขบริมฝีปาก แล้วทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้น
"ท่านรัฐมนตรีหลิน ท่านใจกว้างเถอะ ยกโทษให้ตาเหยียนด้วย"
"นี่สิถึงจะดูเหมือนจะขอโทษจริง" หลินเส้าเหวินชม
ภรรยาของอี้จงไห่กับภรรยาของหลิวไห่จงเห็นดังนั้นก็รีบคุกเข่าตาม ร้องไห้คร่ำครวญอ้อนวอน