แม้อวี๋ไห่ถังจะสวย แต่ตอนนี้สภาพแวดล้อมโดยรวมย่ำแย่ เธอเองก็ไม่ได้ลิ้มรสของดี ๆ เลย
เมื่อเห็นอาหารและเหล้าชั้นเลิศเต็มโต๊ะ น้ำลายแทบหก
อวี๋ลี่กับเหยียนเจี่ยเฉิงอาการหนักกว่า คอยเช็ดปากไม่หยุด
มีเพียงฉินหวยหรูที่สีหน้าสงบนิ่ง นั่นทำให้จางวั่นชำเลืองมองเธออย่างประทับใจ
ฉินหวยหรูเห็นแววตาของจางวั่น ก็ยิ้มให้
เธออยู่กับหลินเส้าเหวิน ทั้งของดีของอร่อยไม่เคยขาดสักมื้อ ไม่จำเป็นต้องด้อยกว่าจางวั่นเลย
“ทุกคน เชิญกินได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ” สวี่ต้าเม่าเชื้อเชิญ
ฟึ่บ!
ตะเกียบของหลายคนขยับจนแทบเห็นเงา
มีเพียงสวี่ต้าเม่าและภรรยาที่นั่งคุยกับหลินเส้าเหวินสบาย ๆ ส่วนฉินหวยหรูก็เงี่ยหูฟังไปด้วยอย่างไม่ใส่ใจ
“ฉันว่าเธอนะหลินเส้าเหวิน จะอยู่เป็นโสดแบบนี้จริง ๆ เหรอ” จางวั่นหัวเราะ “หลัวเสี่ยวเอ๋อจากไปก็ครึ่งปีกว่าแล้ว จะกลับไม่กลับก็ยังพูดแน่ไม่ได้ เธอยังโสดแบบนี้ไม่เข้าท่าเลยนะ”
“ใช่เลย” สวี่ต้าเม่าเสริม “ท่านหลิน พี่คนนี้ต้องขอตำหนิเธอสักหน่อยนะ ฝีมือกับหน้าตาของเธอมันพอ ๆ กับพี่น้องฉันเลย พี่น้องฉันยังหาได้ เธอเองก็ย่อมไม่ยาก… ที่ไหนมีลูกผู้ชายคอยเฝ้ารอผู้หญิงกันล่ะ”
พรืด!
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนบนโต๊ะขำพรืด
พอ ๆ กันเนี่ยนะ ใช่เหรอ
“ฉันก็คิดว่าทำไมเสี่ยวต้าเม่าเธอถึงชวนมากินข้าว ที่แท้ก็รออยู่ตรงนี้นี่เอง” หลินเส้าเหวินยิ้มแบบมีเลศนัย “ว่าไง คราวนี้เป็นญาติคนไหนอีก…”
“หลานพี่ลูกน้องของฉันเอง” จางวั่นรีบบอก “อายุ 21 ปี หน้าตางดงามมาก นิสัยก็ดีด้วย หลินเส้าเหวินถ้าเธอแค่พยักหน้า พรุ่งนี้ฉันพาเธอมาเลย… พวกเธอกินข้าวทำความรู้จักกัน”