หลังจากจัดการสวี่ต้าเม่าเสร็จด้วยคำพูดไม่กี่คำ หลินเส้าเหวินก็ยิ้มให้อวี๋ลี่ "ยังไงเหยียนเจี่ยเฉิงก็เรียกฉันว่าอาเจ็ก พาหลานสะใภ้มากินข้าวด้วยกันไม่ใช่เรื่องใหญ่ รีบไปกันเถอะ"
"ชิ"
อวี๋ลี่หน้าแดงก่ำ ในใจแอบด่าหลินเส้าเหวิน
คนคนนี้ดีทุกอย่าง แต่ชอบปากหมาเอาเปรียบ
แล้วที่แย่คือพวกตระกูลเหยียนก็ชอบกินเด็กแบบนี้ซะด้วย
กลุ่มเรือนฝั่งตะวันตก
ฉาจู้กับเหยียนเจี่ยเฉิงหอบแฮ่ก ๆ ย้ายโต๊ะเก้าอี้ ส่วนหลินเส้าเหวินก็นั่งจิบชาอยู่ในลานบ้านกับสวี่ต้าเม่าและคนอื่น ๆ
อวี๋ลี่เคยมาที่นี่หลายรอบแล้ว เลยเริ่มชินกับความหรูหราพวกนี้ไปบ้าง
แต่อวี๋ไห่ถังสิไม่ใช่ เธอเคยเห็นลานบ้านที่หรูหราขนาดนี้ที่ไหน?
"ผู้จัดการหลิน นี่... ที่นี่เป็นของคุณหมดเลยเหรอ?"
"อืม"
หลินเส้าเหวินยิ้มและพยักหน้า
"ฉะ... ฉันขอดูรอบ ๆ ได้ไหม?" อวี๋ไห่ถังถามอย่างระมัดระวัง
"ให้พี่สาวของเธอพาไปเถอะ" หลินเส้าเหวินโบกมือ
ฉินหวยหรูขมวดคิ้วนิด ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ทว่าสายตาของเธอก็เหลือบมองอวี๋ไห่ถังเป็นระยะ ๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจ
อวี๋ลี่ลุกขึ้นทันทีและพาอวี๋ไห่ถังเดินชมไปรอบ ๆ
"เฮ้อ พี่จ๋า ในลานนี่มีห้องน้ำด้วยเหรอ?"
"ตื่นตูมไปได้"
"พี่จ๋า ห้องครัวนี่ใหญ่จัง ใหญ่กว่าห้องฉันอีก"
"..."
"พี่จ๋า บ้านนี้โรงงานจัดสรรให้ผู้จัดการหลินเหรอ?"
"ไม่ใช่"
อวี๋ลี่ส่ายหน้า "ตอนหลินเส้าเหวินย้ายเข้ามา เขายังไม่ได้เป็นผู้จัดการโรงงานเลย"
"ผู้จัดการหลินนี่เก่งจังเลยนะ"
อวี๋ไห่ถังมองด้วยความเลื่อมใส พอเดินเข้าไปในห้องหนังสือก็รู้สึกวิงเวียนขึ้นมาทันใด
ห้องหนังสือกว้างขวางสว่างไสว พื้นสะอาดไร้ฝุ่น บนโต๊ะหนังสือขนาดใหญ่มีหนังสือวางกองไว้อย่างไม่เป็นระเบียบ แต่ตู้หนังสือขนาดยักษ์ด้านหลังกลับจัดเรียงไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย บนแท่นไม้มีโต๊ะเล็กตั้งอยู่ บนโต๊ะมีเตาถ่านเล็ก ๆ และกาน้ำชาใบน้อย