หลินเส้าเหวินกลับมาที่ห้องพยาบาล มองดูวิทยานิพนธ์ตรงหน้า แต่สมองยังตื้อสนิท เขาจึงถอนหายใจ ล็อกประตูให้เรียบร้อย แล้วเข้ารีสอร์ตส่วนตัวไป
"คันแรก"
"ได้รับเสื้อคลุมทหารกันหนาว 2 ตัว"
หลินเส้าเหวินกลั้นอารมณ์หงุดหงิดเอาไว้
"คันสอง"
"ได้รับเสื้อคลุมทหารกันหนาว 2 ตัว"
แกนี่เล่นแง่หรือไงวะ เล่นแง่หรือไง
หลินเส้าเหวินระบายอารมณ์ด่าไม่หยุดปากอยู่นานนับ 10 นาที กว่าจะรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง
"คันสาม"
"ได้รับคัมภีร์สิ่วยาสวรรค์ ต้องการศึกษาหรือไม่"
"ศึกษา"
หลินเส้าเหวินจิตใจฮึกเหิม ครั้นความรู้มากมายหลั่งไหลเข้าสู่สมอง เขาก็ถอนหายใจอีกครั้ง
คัมภีร์สิ่วยาสวรรค์ถึงชื่อจะฟังดูทรงพลัง แต่แท้จริงแล้วเป็นตำราว่าด้วยฝีในท้อง หรือก็คือวัณโรคนั่นเอง วิธีรักษายังคงเป็นแนวทางของแพทย์แผนจีน ถึงจะบรรเทาอาการได้ หรือแม้กระทั่งไม่ทิ้งผลข้างเคียง แต่กว่าจะเห็นผลก็ช้ามากอยู่ดี
"หนทางยังอีกยาวไกล"
เขาทอดถอนใจ ก่อนจะโยนกระป๋องโค้กทิ้ง แล้วกลับเข้าออฟฟิศ
เริ่มเขียนวิทยานิพนธ์ต่อ ถ้าบอกว่าคนที่มีความรู้เต็มหัวแล้วมาเขียนน่ะสบาย คนที่ไม่มีอะไรในหัวเลยต้องมาเขียนนี่มันทรมานสุด ๆ
จนกระทั่งเย็นใกล้เลิกงาน
ตอนฉินจงมารับวิทยานิพนธ์ หลินเส้าเหวินถึงเพิ่งวางปากกา
"ว่าไง หัวข้อยากมากเหรอ" ฉินจงถามอย่างอารมณ์ดี
"ยากนิดหน่อยครับ" หลินเส้าเหวินถอนใจ "ถ้าใช้วิธีการแพทย์แผนจีนมารักษา ก็ยังยากจะให้หายขาดได้…"
"แกหมายความว่า อยากศึกษาแพทย์แผนตะวันตกน่ะเหรอ" ฉินจงตาเป็นประกายทันที