หลินเส้าเหวินให้ทุกคนช่วยกันวางฉินเพ่ยหรูลงบนรถเข็น จากนั้นก็ฝังเข็มลงบนท้องน้อยของเธอทันที เลือดที่ไหลก็ค่อย ๆ หยุด เขาแทงเข็มอีกเล่มลงบนศีรษะของฉินเพ่ยหรู ทำให้เธอฟื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“ตั้งสติไว้ ฉินเพ่ยหรู ถ้าเธอไม่อยากตายในโรงพยาบาล ก็ต้องมีสติอยู่ตลอด” หลินเส้าเหวินพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“โรงพยาบาล...”
ฉินเพ่ยหรูพึมพำเบา ๆ แล้วรีบเอามือลูบที่ท้องน้อยทันที
“อย่าขยับ ฉันใช้เข็มเงินปิดจุดให้เธอแล้ว ชั่วคราวนี้เลือดยังไม่ออก” หลินเส้าเหวินเอ็ดไปหนึ่งที แล้วรีบกลับบ้านไปเข็นจักรยานออกมา “ฉันจะไปโรงพยาบาลแดงดาวก่อน ให้พวกเขาเตรียมเลือดและผ่าตัดคลอด... พวกนายประคองดี ๆ ล่ะ”
“ได้”
ทุกคนขานรับ แล้วเข็นฉินเพ่ยหรูไปโรงพยาบาล
เรื่องที่ชวนแปลกใจคือ เจียจางซื่อยังคงอยู่ในลานบ้าน ไม่ได้ตามไปด้วย
หลัวเสี่ยวเอ๋อเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง แล้วกลับเข้าบ้านตัวเอง
จางวั่นอยากจะสั่งสอนเจียจางซื่อสักหน่อย แต่ถูกสวี่ต้าเม่าปิดปากไว้ แล้วพากลับเข้าห้องไป
โรงพยาบาลแดงดาว
หลินเส้าเหวินอธิบายกับหมอเวรอยู่นาน กว่าที่อีกฝ่ายจะเชื่อ เขารีบจัดให้สูติแพทย์มารออยู่ที่หน้าประตูโรงพยาบาลทันที ยี่สิบนาทีต่อมา ฉินเพ่ยหรูก็ถูกเข็นเข้ามา
โรงพยาบาลรีบส่งเธอเข้าห้องผ่าตัด แต่เมื่อหมอเห็นเข็มเงินบนท้องน้อยของเธอ ก็ตกใจมาก รีบส่งคนออกมาถาม
“เข็มเงินนั่นฉันฝังเอง ปิดจุดให้เธอ เลือดจะได้ไม่ไหลเร็วมาก พวกคุณให้เลือดเธอก่อน แล้วค่อยถอนเข็ม” หลินเส้าเหวินอธิบาย
“น้องชาย อย่ามาเผยแพร่เรื่องงมงายที่นี่นะ” หมอพูดด้วยสีหน้าเคร่ง