สุดท้ายภายใต้การไกล่เกลี่ยของผู้อาวุโสทั้งสาม และการยอมอ่อนข้อของสวี่ต้าเม่า เรื่องก็ไม่ได้ไปถึงโรงพัก แต่สะสางกันในลานบ้านนี่แหละ
เจียจางซื่อชดใช้ค่ากระจกหน้าต่างให้สวี่ต้าเม่า ส่วนเรื่องที่หน้าสวี่ต้าเม่าโดนข่วน สวี่ต้าเม่าและจางวั่นก็ไม่ได้ติดใจเอาความ เพราะเจี่ยตงสวี่เจ็บหนักกว่า ผ้าพันแผลที่เปลี่ยนออกมาบิดยังกับมีเลือดซึมเลย
"เจี่ยตงสวี่ เมื่อกี้ค่าทำแผลให้แกน่ะ ช่วยจ่ายให้หน่อย..."
หลินเส้าเหวินทำท่าเขินๆ นิดหน่อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกร้องค่ารักษา
หลินเส้าเหวิน แกเชื่อไหมว่าฉันจะไปผูกคอตายหน้าบ้านแก
เจี่ยตงสวี่ตะคอกเสียงดัง น้ำตาคลอเบ้า
"ฉันกับป่างเกิ่งก็จะไปด้วย"
เจียจางซื่อทำท่าเหมือนครอบครัวต้องไปพร้อมหน้าพร้อมตาย น่ากลัวจริงๆ
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ไม่ถึงขนาดนั้น" หลินเส้าเหวินพูดกลบเกลื่อน
"หลินเส้าเหวิน แกไม่มีจิตใจเมตตากันบ้างเลยหรือไง" อี้จงไห่ทำหน้าขรึม "ตงสวี่บาดเจ็บขนาดนี้แล้ว แกยังจะติดใจค่าตรวจแค่นั้นอีก"
"พูดอย่างนี้มันก็ไม่ถูกนะ" หลินเส้าเหวินเถียงอย่างไม่ยอม "ตามตรรกะของท่าน ถ้าลูกฉันจะเข้าโรงเรียนประถมหงซิงในอนาคต ก็ให้ผู้เฒ่าสามจัดการให้ฟรีๆ เลยสิ"
"หลินเส้าเหวิน แกบ้าไปแล้วหรือไง" เหยียนปู้กุ้ยตกใจหน้าเสีย
"เวลาไปดูหนัง จะให้สวี่ต้าเม่าเปิดหนังให้ดูฟรีๆ เลยดีไหมล่ะ" หลินเส้าเหวินพูดต่อ
"หลินเส้าเหวิน แกโดนอะไรจนสติแตกหรือเปล่า" สวี่ต้าเม่าเองก็ทำหน้าหวาดหวั่น