วันรุ่งขึ้น
หลินเส้าเหวินเพิ่งมาถึงห้องพยาบาล ก็เห็นอังเดรและจางอวี่หยางนั่งอยู่ในห้องพยาบาลเรียบร้อยแล้ว
"ผู้อำนวยการจาง การไขประตูห้องทำงานคนอื่นโดยพลการนี่ไม่ใช่เรื่องดีเลยนะครับ" หลินเส้าเหวินพูดหยอก
"ไปไกลๆ เลย ฉันใช่คนแบบนั้นหรือไง" จางอวี่หยางหัวเราะด่า "ผู้จัดการหยางของพวกนายนั่นแหละที่ให้คนมาเปิดประตูให้ บอกว่าข้างนอกหนาว ให้เราเข้ามารอข้างใน"
"ก็ได้ครับ" หลินเส้าเหวินยักไหล่ หันไปหาอังเดร "คุณอังเดร คุณมาหาผมแต่เช้าขนาดนี้ มีอะไรให้ผมช่วยเหรอครับ"
เขาพูดด้วยภาษาจีนจบ ก็หันไปหาจางอวี่หยาง ส่งสัญญาณให้ช่วยแปล
จางอวี่หยางกำลังจะอ้าปาก แต่กลับได้ยินอังเดรพูดเสียงทุ้ม "ท่านรัฐมนตรีหลิน ผมรู้ว่าคุณพูดรัสเซียได้ แต่ผมได้ยินผู้อำนวยการจางคนนี้บอกว่าเป็นอาจารย์ของคุณ คุณไม่ต้องปิดบังต่อหน้าเขาหรอก"
"คุณพูดรัสเซียได้" จางอวี่หยางตกใจสุดขีด
"คุณเป็นอาจารย์ผม" หลินเส้าเหวินก็ทำหน้าตกใจไม่แพ้กัน
"หลินเส้าเหวินน..." จางอวี่หยางสีหน้าบึ้งตึงทันที ควักหนังสือพิมพ์มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์จากกระเป๋า ชี้แล้วพูด "วิทยานิพนธ์เรื่องนี้ของแกก็มีฉันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาไง"
ว่าด้วยประสิทธิภาพของยาไรแฟมพิซินที่มีต่อวัณโรค
ผู้เขียนหลัก: หลินเส้าเหวิน
ผู้เขียนรอง: อันอีหมิง
อาจารย์ที่ปรึกษา: จางอวี่หยาง
"แบบนี้ก็ได้เหรอ" หลินเส้าเหวินอึ้งไปเลย
อันอีหมิงมีสถานะอะไร ถึงกับมายอมเป็นผู้เขียนรองให้เขาด้วย
"ฉันนับเป็นอาจารย์ของแกได้ไหม" จางอวี่หยางทำหน้าขรึม
"อาจารย์จางครับ" หลินเส้าเหวินร้องทักอย่างนอบน้อม