วันต่อมา คาดังฟูกับลูฟูซือจีแทบจะปักหลักอยู่ในห้องพยาบาลของโรงงานเหล็กกล้า เช้าตรู่หลินเส้าเหวินมาทำงาน พวกเขาก็รออยู่ในห้องพยาบาลแล้ว จากนั้นก็หาเรื่องคุยเล่นกับหลินเส้าเหวินเป็นพัก ๆ พลางเหลือบมอง "เหล้าสามจ้าว" อยู่ไม่วาย
หลินเส้าเหวินก็รู้ดีว่าพวกเขามาเพื่ออะไร
สภาพแวดล้อมในโซเวียตกับในประเทศเราไม่เหมือนกัน ที่นั่นมีคำว่า "ปัญหาด้านความประพฤติ" เหมือนกัน แต่เรื่องพวกนี้มันฝังลึกอยู่ในสันดาน จะเปลี่ยนง่าย ๆ ได้ยังไง ยิ่งกว่านั้น คนมีฐานะหลายคนยังถือว่าการมีชู้เป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจ หลินเส้าเหวินก็ไม่รู้ว่าอย่างนี้จะนับเป็นอิทธิพลตกค้างจากระบบศักดินาหรือเปล่า
"ท่านรัฐมนตรีหลิน ผมมีเรื่องขอร้อง"
วันที่หก คาดังฟูทนไม่ไหว เอ่ยปากในที่สุด
"ว่ามา"
หลินเส้าเหวินไม่ยอมเงยหน้า ยังคงก้มอ่าน "สามก๊ก" ที่อยู่ตรงหน้าอยู่
"คุณก็รู้สภาพร่างกายผม ถ้าเป็นไปได้... ผมอยากมีลูก" คาดังฟูพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย
พ่อของเขาเป็นกังวลเรื่องทายาทมากแล้ว
ถึงขั้นออกปากว่า ถ้าเขายังไม่มีลูกอีก จะส่งไปทำงานขันนอตในโรงงาน
"ได้" หลินเส้าเหวินปิดหนังสือ แล้วพูดจริงจัง "ถ้าสะดวก พาภรรยาคุณมาให้ฉันดูหน่อย"
ต่อให้ปัญหาของคาดังฟูจะค่อนข้างหนัก แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นมีลูกไม่ได้ แต่ฝั่งภรรยาจะเป็นยังไง หลินเส้าเหวินรับประกันไม่ได้