หลังจากหลินเส้าเหวินส่งหัวหน้าหวังกลับไปแล้ว ก็ถอนหายใจยาว
ตอนนั้นทำไมถึงตกลงรับปากหยางเว่ยกั๋วไปได้นะ นี่ขนาดตามมาเคาะประตูถึงบ้านแล้วแท้ ๆ ต่อให้เขาจะพอมีหน้ามีตากับพวกเลขาฯ หมู่บ้านอยู่บ้าง แต่วัสดุสิ่งของพวกนี้มันก็มีจำกัดนะ
ระหว่างที่กำลังถอนหายใจซ้ำ ๆ นั้น หลัวเสี่ยวเอ๋อกลับมาแล้ว
“พรุ่งนี้เธอต้องกลับบ้านนอกอีกแล้วเหรอ”
“ใช่แล้ว”
หลินเส้าเหวินโอบเอวเธอไว้ พลันตากลอกแวบหนึ่ง “ช่วงนี้เธอทำงานก็เหนื่อยเกินไปแล้ว สู้ไปสูดอากาศกับฉันสักหน่อยดีไหม ปล่อยให้คุณหนูหลัวได้สัมผัสวิถีชีวิตชนบทบ้าง”
“ฉันไปด้วยเหรอ”
หลัวเสี่ยวเอ๋อเบิกตากว้าง ดูท่าทางสนใจมากทีเดียว
ถึงบ้านเธอจะมีเงิน แต่ที่จริงแล้วที่ ๆ เธอไปมาก็มีไม่เท่าไหร่ ส่วนใหญ่เอาแต่อยู่ในซื่อจิ่วเฉิงเท่านั้น
“แต่ว่า… พรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานนี่นา” หลัวเสี่ยวเอ๋อทำปากยื่น
“พรุ่งนี้ฉันจะฝากคนอื่นไปลางานให้” หลินเส้าเหวินเอามือยีหัวเธอเบา ๆ “ที่ให้เธอไปทำงาน ก็แค่อยากให้มีอะไรทำ จะได้ไม่เบื่ออยู่บ้านเฉย ๆ เรื่องหาเลี้ยงครอบครัวน่ะยังไม่ถึงตาเธอหรอก”
“ฉันรู้ค่ะ”
หลัวเสี่ยวเอ๋อโน้มตัวกอดเขา ฟังเสียงหัวใจของเขาแล้วรู้สึกสงบสุขในใจยิ่งนัก
ครู่หนึ่งต่อมา
ฉาจู้ก็มาทำกับข้าวเสร็จตามเคย ทิ้งประโยคสั้น ๆ ว่า “เดี๋ยวประชุมใหญ่ทั้งลาน” แล้วก็เดินเชิดหนีไป
“ทำไมประชุมอีกแล้วนะ” หลัวเสี่ยวเอ๋อขมวดคิ้ว
“ดูท่าไม่น่าจะมามีดี” หลินเส้าเหวินยิ้มขื่น
ลานกลางหมู่บ้าน
หลินเส้าเหวินพาหลัวเสี่ยวเอ๋อมาถึงได้ครู่เดียว เหยียนเจี่ยเฉิงก็หิ้วเก้าอี้สองตัวเดินมาให้ทันที ให้ตายเถอะ เก้าอี้ใหม่ถอดด้าม มีพนักพิงด้วยนี่หว่า บริการโคตรครบวงจรจริง ๆ