"จะรอพรุ่งนี้ทำไม เราไปวันนี้เลยก็ได้"
จ้าวชิงซานเห็นหลินเส้าเหวินตอบตกลงก็ตื่นเต้นมาก
"ดึกขนาดนี้ ไปถึงนู่นก็หกโมงกว่าแล้ว วันนี้กลับไม่ทันหรอก" หลินเส้าเหวินส่ายหน้า
"นายยังคิดจะกลับมาไง" นี่จางอวี่หยางพูดอย่างไม่อยากเชื่อ "เรามีรถใหญ่แปดคันนะ อย่างน้อยก็สิบวันครึ่งเดือนถึงจะซื้อของเสร็จไม่ใช่เหรอ"
"ครั้งที่แล้วพวกนายไปซื้อกันนานแค่ไหน" ฉินจงถามเสียงต่ำ
หยางเว่ยกั๋วยกนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว
"หนึ่งเดือนเหรอ"
ฉินจงและคนอื่นสบตากัน เวลานานหน่อย
แต่ตอนนี้ก็ยังเหลืออีกเดือนกว่าจะถึงตรุษจีน ยังทันอยู่
"วันเดียว" หลี่ซินหมินตอบด้วยน้ำเสียงภูมิใจ
"วันเดียว"
ทั้งสามคนเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ
"ไปเช้าเย็นกลับ รวมตรวจของเข้าร้าน... ก็แค่สิบกว่าชั่วโมงเอง"
หยางเว่ยกั๋วทำท่าทางสบายๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติ
ถึงน้ำเสียงเขาจะดูเรียบง่ายมาก แต่ความภูมิใจนั่น โรงอาหารยังสัมผัสได้
ทั้งสามคนมองหลินเส้าเหวินด้วยแววตาซับซ้อน
"พอเถอะ เอารถกลับไปก่อน พรุ่งนี้เช้าเราไปกลับบ้านนอกด้วยกัน"
หลินเส้าเหวินพูดจบก็หิ้วกระเป๋ากลับบ้าน
เป็นวันๆ มีแต่เรื่องจริงๆ
ซื่อเหอย่วน
หลินเส้าเหวินเพิ่งก้าวเข้าลานบ้าน ก็เห็นคุณนายสามมีรอยข่วนสองรอยบนใบหน้า มองมาที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดแค้น เจียจางซื่อถึงกับถ่มน้ำลายใส่เขาเสียงดัง แต่แรงมากไป กลับสูดอากาศหนาวเข้าไปเต็มปอด จนสำลักเสียงดัง
"นี่มันเรื่องอะไรกัน" หลินเส้าเหวินถามด้วยความใสซื่อ
"หลินเส้าเหวิน นายหวังร้ายเล่นตลกใส่พวกเราอีกแล้ว" คุณนายสามตะโกนด้วยความโกรธ