ผู้เฒ่าทั้งสามของซื่อเหอย่วนสบตากัน ต่างเห็นความตกตะลึงในแววตาของอีกฝ่าย
พวกเขาไม่ได้ตกใจที่หลินเส้าเหวินกับสวี่ต้าเม่าก่อเรื่อง แต่ไม่คิดเลยว่าจะใช้วิธีนี้เล่นงานหลินเส้าเหวินได้ ถ้าหลินเส้าเหวินหาของมาให้พวกเขาจริง ๆ ถึงตอนนั้นพวกเขาก็แค่บอกคนนอกว่าหลินเส้าเหวินหากำไรจากส่วนต่าง
นี่ก็เท่ากับยัดข้อหา "การค้ากำไรเกินควร" ให้หลินเส้าเหวินแบบไม่ต้องสงสัยเลย ไม่ต้องถึงขั้นไล่ออกจากหมู่บ้าน อย่างน้อย ๆ ตำแหน่งรัฐมนตรีของเขาก็ต้องหลุดแน่
"พลาดไปแล้ว"
หลิวไห่จงเอ่ยอย่างเสียดาย
ชาวบ้านคนอื่น ๆ มองไปทางเรือนหลัง พวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
กลางดึก
โครม!
ก้อนหินหลายก้อนถูกปาใส่หน้าต่างของสวี่ต้าเม่า
สวี่ต้าเม่ากลั้นโทสะ พูดปลอบจางวั่นสองสามประโยค แล้วใช้หนังสือพิมพ์ปิดรูเอาไว้ ช่วยไม่ได้ คืนนี้เขาทำให้คนส่วนใหญ่โกรธ ต่อให้วิ่งออกไปตอนนี้ก็ไม่มีใครช่วย
แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ตู้ม!
เสียงดังสนั่น
"ไอ้สัตว์ไหนทำวะ!"
หลิวไห่จงดึงกางเกงขึ้นแล้ววิ่งออกมา ยืนด่าลั่นลานกลางบ้าน "ดึกดื่นปามาตุ๊บกระจกชาวบ้าน แกมันไร้มารยาทชิบหาย ใครทำ ออกมาเดี๋ยวนี้…"
หลายคนวิ่งออกมาดู
พอเห็นสภาพแล้วก็สูดลมหายใจเฮือก
สัตว์ตัวไหนใจดำถึงเพียงนี้ ไมใช่แค่กระจกแตกนะ แม้แต่กรอบหน้าต่างก็ทุบพังยับ หินนั่นต้องใหญ่ขนาดไหนกัน
หลิวไห่จงด่าไม่หยุดอยู่นาน แต่ก็รู้ว่าไม่มีใครรับ จึงสั่งให้หลิวกวงฝู่กับหลิวกวงเทียนเอากระดาษหนังสือพิมพ์ปิดหน้าต่างไว้