"หลินเส้าเหวิน แกยังมีกะใจดูความครึกครื้นอีกเหรอ ยังไม่รีบไปห้ามพวกมันอีก" อี้จงไห่ตวาด
วันนี้พวกมันลงไม้ลงมือกันหนักจริง ๆ เจี่ยตงสวี่กับเจียจางซื่อน่ะไม่ต้องพูดถึง ส่วนป่างเกิ่งก็โดนสวี่ต้าเม่าเอาไม้ตีตูด ร้องไห้แทบขาดใจ
"ฉันก็เลยต้องถามเรื่องให้เคลียร์ก่อนน่ะสิ" หลินเส้าเหวินยิ้มแหย ๆ ก่อนจะพูดขึ้นว่า "เอาล่ะ พอได้แล้วพวกแก อย่าตีกันอีกเลย ตีไปก็ไม่มีประโยชน์ สู้มาคุยกันเรื่องค่าเสียหายดีกว่า"
เพี๊ยะ!
ทุกคนหยุดมือลงแทบจะพร้อมกัน
ชาวบ้านซื่อเหอย่วนมองหลินเส้าเหวินด้วยสายตาชื่นชม เมื่อกี้พวกอี้จงไห่จะห้ามยังไงก็ห้ามไม่อยู่ ไม่นึกว่าหลินเส้าเหวินพูดประโยคเดียว ทุกคนก็หยุด
อี้จงไห่ก็ตบหน้าผากตัวเองแรง ๆ ทำไมเขาถึงนึกไม่ถึงเรื่องนี้
"เจียจางซื่อ รีบจ่ายค่ารักษาให้ตาเหยียนบ้านฉันมาซะ" คุณนายสามพูดเสียงเหี้ยม
"ชาติชั่วช้า พวกแกทำเราบาดเจ็บขนาดนี้ ยังจะมาเรียกร้องค่าเสียหายอีกเหรอ" เจียจางซื่อร้องไห้โวยวายทันที
"อย่ามาเล่นบทนี้" สวี่ต้าเม่าพูดเสียงแข็ง "เสื้อผ้าชุดนี้ฉันเพิ่งซื้อใหม่ ถ้าแกไม่จ่ายวันนี้ เรื่องไม่จบแน่"
"ใช่ ฉันก็ไม่ยอมให้พวกแกดูฟรีเหมือนกัน" หลิวกวงฝู่ตะโกนเสียงดัง
"หลิวกวงฝู่ แกคันไม่เข้าเรื่องรึไง" หลิวไห่จงด่าเสียงเดือด
"ท่านผู้เฒ่าสองนี่สละสิทธิ์ค่าเสียหายแล้วเหรอครับ" หลินเส้าเหวินถามด้วยความสนใจ
หลิวไห่จงเงียบกริบทันที
ดูก็ดูไปแล้ว จะให้พวกเขามาดูฟรีได้ยังไงกัน
"ไอ้เด็กเวร แกนี่มันเจ้าเล่ห์" เจียจางซื่อเปลี่ยนเป้าหมายทันที ชี้หน้าหลินเส้าเหวินพลางด่าสาดเสียเทเสีย "ฉันถามป่างเกิ่งแล้ว มันบอกว่าเห็นแกลอบจุดประทัดในห้องน้ำตอนบ่าย มันถึงได้ไปปาระเบิดห้องน้ำด้วย"