สุดท้ายฉินจงก็ยื่นหลักฐานปริญญาจากกระเป๋าที่พกติดตัวมาให้หลินเส้าเหวินอย่างเสียไม่ได้
หลินเส้าเหวินมองหลักฐานปริญญาสีแดงสด ในใจรู้สึกหลากหลายอารมณ์
นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะกลายเป็นดอกเตอร์ไปอย่างงง ๆ
หลังจากเรื่องแดงขึ้นมา ฉินจงและจางอวี่หยางก็ด่าพร่ำ ๆ แล้วพาอันอีหมิงไป
หลินเส้าเหวินไปส่งพวกเขาที่หน้าประตู มองรถเก๋งคันน้อยขับจากไป อดขำไม่ได้
พวกตาแก่พวกนี้ ทำไมถึงยังเป็นเด็กไม่รู้จักโต
เขาหันหลังกลับเข้ามาในลานบ้าน ก็เห็นบรรดาแม่บ้านกำลังคุยกันอยู่ในลาน
"โย้ ท่านรัฐมนตรีหลิน ส่งแขกเสร็จแล้วเหรอ" คุณนายสามถามยิ้ม ๆ
"อืม"
หลินเส้าเหวินพยักหน้ายิ้ม ๆ
"บางคนน่ะนะ ความสามารถไม่มี แต่การประจบสอพลอนี่เก่งล่ะ" เจียจางซื่อพูดเหน็บแนม
หลินเส้าเหวินแบมือทั้งสองข้าง ไม่ถือสา
แต่ตอนที่เขากำลังจะกลับเข้าบ้านไปพัก จู่ ๆ ป่างเกิ่งก็โยนของใส่มา เขาหลบโดยสัญชาตญาณ แล้วก็ได้ยินเสียง "ปัง" ดังสนั่น สะดุ้งโหยง
“เฮ้ย ป่างเกิ่ง ประทัดเอาไปโยนใส่แกได้ไง” หลินเส้าเหวินตำหนิ
“ก็จะโยนใส่แก จะโยนใส่แก” ป่างเกิ่งเชิดหน้าพูด
ไอ้เวรเด็กน้อย แกมานี่...
หลินเส้าเหวินกำลังจะยื่นมือไปจับ แต่เจียจางซื่อมาขวางไว้
"หลินเส้าเหวิน แกเป็นอะไร" เจียจางซื่อพูดอย่างดูถูก "แกก็โตป่านนี้แล้ว ยังจะมาเอาเรื่องเด็กอีก"
“เขาโยนประทัดใส่แก ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำไง” หลินเส้าเหวินขมวดคิ้ว