เช้าวันรุ่งขึ้น
หลินเส้าเหวินกับหลัวเสี่ยวเอ๋อหัวเราะคุยกันไปถึงหลังบ้าน กลับพบเจี่ยตงสวี่หน้านิ่งเตรียมออกจากบ้าน
“เจี่ยตงสวี่ นี่จะไปไหนน่ะ?” หลินเส้าเหวินยิ้มทัก
“ไปไกล ๆ เลย”
เจี่ยตงสวี่ทิ้งคำพูดไว้ ก้มหน้าก้าวออกประตูไป
ตอนนั้นเอง ป่างเกิ่งก็แบกกระเป๋านักเรียนออกมา
หลินเส้าเหวินเห็นรอยฝ่ามือห้านิ้วบนหน้าเขา ก็อดยิ้มเยาะไม่ได้ “ป่างเกิ่ง หน้าเป็นแบบนี้ยังจะไปโรงเรียน ไม่กลัวเพื่อนล้อเหรอ?”
ป่างเกิ่งฟังแล้วอึ้ง จากนั้นก็ร้อง “ว้าก” วิ่งกลับบ้านไป
แต่ยังไม่ทันออดอ้อน ก็ถูกเจี่ยตงสวี่ที่วกกลับมาจับคอเสื้อลากออกไปที่ประตูบ้าน
ฤทธิ์ฝ่ามือเมื่อวานรุนแรงเกิน แม้ป่างเกิ่งจะร้องไห้สะอึกสะอื้น แต่ก็ไม่กล้าขัดขืน
“ข้าว่าหลินเส้าเหวินนะ เช้าตรู่ยังจะยั่วป่างเกิ่งอีกทำไม?” อี้จงไห่ไม่พอใจ
“ฉันก็แค่เตือนเขาหน่อยน่ะ” หลินเส้าเหวินหัวเราะ
“ไอ้เด็กเวร ฉันฟันแกให้ตาย...”
เจียจางซื่อคว้ามีดทำครัววิ่งออกมา
หลินเส้าเหวินไม่พูดพร่ำ จูงจักรยานเผ่นทันที
โรงงานเหล็กกล้า
ห้องพยาบาล
หลังจากส่งหลี่ซินหมินกับหยางเว่ยกั๋วที่มาถามสารทุกข์สุกดิบกลับไป หลินเส้าเหวินดูเวลา แล้วล็อกประตูเข้าไปในเกาะส่วนตัว
ไม่ได้ตกปลามาหลายวันแล้ว