เจ็ดวันผ่านไป
หลินเส้าเหวินล้างหน้าทำกิจวัตรตามปกติแล้วก็เขียนบทความต่อ แต่คราวนี้คนเอาข้าวมาให้ไม่ใช่เจ้าหน้าที่อีกแล้ว แต่เป็นหลินกัง
"ท่านรัฐมนตรีหลิน ใจเย็นใช้ได้เลยนะครับ" หลินกังพูดพลางยิ้ม
"ไม่เย็นก็ทำอะไรไม่ได้นี่ครับ จะให้ลงไปดิ้นเร่า ๆ งั้นเหรอ" หลินเส้าเหวินยักไหล่
ตอนนี้เขาก็ใจเย็นลงแล้ว พูดออกไปแล้ว ยังไงก็ต้องโดน หลบยังไงก็โดน สู้ทำตัวสบาย ๆ ดีกว่า
ตอนตัดสินใจยากมาก แต่เมื่อตัดสินใจไปแล้ว ก็ไม่มียาเสียใจให้กินหรอก
"คุณสรุปยังไงว่าจะเกิดภัยพิบัติ" หลินกังถามเสียงเบา
"ผมไม่ได้สรุป" หลินเส้าเหวินปฏิเสธ "ผมแค่รู้สึกว่าปีนี้หิมะตกหนักมาก แล้วก็หนามาก... ถ้ายังตกต่อไปอีก พอหิมะละลายขึ้นมา น้ำท่วมง่ายแน่"
"เหตุผลก็สมเหตุสมผลดี แต่คุณไม่มีหลักฐานมาพิสูจน์ว่าสิ่งที่คุณพูดเป็นความจริง" หลินกังพูดจริงจัง "ตอนนี้สถานการณ์ในประเทศดีเยี่ยม ทุกคนทำงานกันแข็งขัน แต่คุณกลับออกมาพูดตื่นตูมสวนทาง คุณรู้ไหมว่ามันหมายความว่ายังไง"
"ผมไม่ได้สวนทาง" หลินเส้าเหวินย้ำอีกครั้ง "ผมแค่เรียกร้องให้ทุกคนสนใจเรื่องนี้ ไม่ได้ฟันธงอะไรทั้งนั้น ผมก็แค่หมอ มันไม่เกี่ยวกับสาขาผม เพราะงั้นผมถึงฟันธงไม่ได้"
"เรื่องที่ฟันธงไม่ได้ ก็คือการเรียกร้องความสนใจ พูดตื่นตูมยังไงล่ะ" หลินกังพูดเสียงต่ำ
หลินเส้าเหวินฟังแล้วเงียบไป