หลินเส้าเหวินกลับมาที่ซื่อเหอย่วน เขาไม่ได้เข้าห้องนอน แต่มานั่งในศาลากลางแจ้ง มองกองถ่านตรงหน้าแล้วหัวเราะเยาะตัวเอง
เขาคาดไม่ถึงเลยว่าคนขี้ขลาดอย่างเขาจะกล้าทำเรื่องแบบนี้
ภัยธรรมชาติสามปี
นี่คือความทรงจำที่คนรุ่นเก่าหลายคนไม่มีวันลืม ช่วงนั้นแผ่นดินจีนแทบจะพังพินาศย่อยยับ
“บางทีฉันอาจไม่เหมาะจะเป็นฮีโร่จริง ๆ”
หลินเส้าเหวินมองท้องฟ้ามืดมิดแล้วยิ้ม
ถ้าเลือกได้ เขาไม่อยากพูดเรื่องนี้เลยจริง ๆ… แต่การศึกษาที่เขาได้รับมาตั้งแต่เด็กก็คอยบอกว่า ถ้าไม่ทำแบบนี้ เขาจะไม่มีวันสบายใจไปตลอดชีวิต
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินเข้าห้องนอน เก็บของที่สะดุดตาทั้งหมดเข้าแหวนไป รวมทั้งเครื่องซักผ้าและตู้เย็น จากนั้นก็เดินออกไปข้างนอก เก็บแผงโซลาร์เซลล์กับเครื่องปรับอากาศและของอื่น ๆ จนหมด สุดท้ายตอนเดินสายไฟกลับที่เดิม ฟ้าก็สว่างแล้ว
โรงงานเหล็กกล้า
ห้องพยาบาล
หลินเส้าเหวินเพิ่งนั่งลง ยังไม่ได้จุดไฟ จู่ ๆ ก็มีชายรูปร่างกำยำสองคนเดินเข้ามา ข้างหลังคือหยางเว่ยกั๋วกับหลี่ซินหมินที่สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“สวัสดีครับสหายหลินเส้าเหวิน ผมหลินกัง หัวหน้าหน่วยเจ็ด กรุณาไปกับเราด้วย” ชายที่ดูเป็นหัวหน้าพูดด้วยน้ำเสียงค่อนข้างสุภาพ
หลินเส้าเหวินมองหยางเว่ยกั๋ว เห็นเขายิ้มเจื่อน ๆ ก็เข้าใจทันทีว่าคนพวกนี้คือคนที่กองหนุนส่งมา
“เรื่องของสหายหลินเส้าเหวินยังต้องสอบสวนอีก ผมได้ยินว่าตอนนี้เขายังดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายการแพทย์ของพวกคุณใช่ไหม” อีกคนถามเสียงเบา