หน่วยเจ็ด
คืนส่งท้ายปีเก่า
หลินเส้าเหวินยืนอยู่กลางลาน มองพลุไฟไกลโพ้น ถอนหายใจยาว
ตอนนี้มีคนมากมายกำลังสืบสวนเรื่องของโหลวปานเฉิง และหลายคนก็อยากโยงโหลวปานเฉิงกับเขาเข้าด้วยกัน แต่โชคดีที่มีคนไม่น้อยรับประกันตัวเขาไว้ จึงรอดปลอดภัยมาได้ แน่นอนว่าการสืบสวนยังไม่จบ
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ตอนนี้บ้านเขาคงถูกค้นจนเละไปแล้ว
"ยืนกลางลานแบบนี้ไม่หนาวเหรอ"
หลินกังถือไหเหล้าสองใบด้วยมือซ้าย จานกับแกล้มเล็ก ๆ ด้วยมือขวา
"วันปีใหม่ดี ๆ ไม่อยู่บ้านดูเมียดูแลลูก มาที่นี่ทำไม" หลินเส้าเหวินแซว
"ฉันไม่มีครอบครัว" หลินกังยักไหล่ "เมื่อก่อนเคยมีเมียแล้วก็ไปเป็นทหารออกรบ พอกลับมา หล่อนก็แต่งใหม่ไปแล้ว ตอนนี้ก็อายุมากแล้ว ขี้เกียจหาใหม่"
"ขอโทษ" หลินเส้าเหวินเอ่ยเบา ๆ
"มีอะไรต้องขอโทษ มา ๆ ฉันดื่มเป็นเพื่อน" หลินกังรินเหล้าไปด้วยยิ้มไปด้วย "อย่างน้อยฉันก็โชคดีกว่านายเยอะ เมียนายอุ้มลูกหนีไปแล้วนี่..."
"จำเป็นต้องพูดออกมาตรง ๆ เลยเหรอ" หลินเส้าเหวินกัดฟัน
"ขอโทษ"
หลินกังพูดเลียนแบบหลินเส้าเหวิน แต่ไร้ความจริงใจ
"นายนี่ไม่ยอมเสียเปรียบเลยนะ" หลินเส้าเหวินหัวเราะพลางยกแก้วเหล้า
"แก้วนี้ดื่มให้อะไรดี" หลินกังถามยิ้ม ๆ
"ให้ชาติบ้านเมืองสงบสุข" หลินเส้าเหวินตอบทันที
"ได้ ให้ชาติบ้านเมืองสงบสุข" หลินกังดื่มรวดเดียวหมด แล้วถามต่อ "แก้วที่สองดื่มให้อะไร"
"ให้โชคชะตาที่พัดพามาเจอกัน"