คืนนี้
หลินเส้าเหวินเมาเป็นครั้งแรก ไม่ใช่ว่าดื่มมาก แต่เป็นเหล้าไม่เมาคนเมาเอง
หลัวเสี่ยวเอ๋อกับอวี๋ลี่ประคองเขาขึ้นเตียงอย่างทุลักทุเล หลัวเสี่ยวเอ๋อให้อวี๋ลี่ที่ก็ดื่มไม่น้อยกลับไปก่อน ส่วนตัวเธอเองอุ้มท้องโตช่วยถอดเสื้อผ้า เช็ดตัวให้หลินเส้าเหวิน
ตอนเช็ดถึงใบหน้าของหลินเส้าเหวิน หลัวเสี่ยวเอ๋อเห็นรอยน้ำบางอย่าง ก็อดสงสารไม่ได้
ไม่สนใจจะเช็ดต่อแล้ว เพียงนอนลงข้าง ๆ เขา กอดเขาแน่น
อาปู้ก็กระโดดขึ้นมาข้างกายหลินเส้าเหวิน เอาอุ้งเท้าแตะเขาไม่หยุด
"เช่าเหวิน เป็นอะไรไป?" หลัวเสี่ยวเอ๋อถาม
"ไม่มีอะไร" หลินเส้าเหวินมองเพดาน ถอนหายใจ "ถ้าเราอยู่ในหมู่บ้านหนึ่ง แล้วรู้ว่าโคลนถล่มกำลังจะมา นายจะบอกชาวบ้านไหม?"
"บอกสิ" หลัวเสี่ยวเอ๋อตอบโดยไม่คิด
"แต่ถ้าบอกพวกเขาไป พวกเขากลับหาว่านายพูดจาขู่ขวัญ กระทั่งจะตีนาย ดูถูกนาย นายยังจะบอกอีกไหม?" หลินเส้าเหวินถามต่อ
"ก็ยังจะบอก" หลัวเสี่ยวเอ๋อตอบหนักแน่น
"ถ้าเกิด... พวกเขาจะทำร้ายครอบครัวนายล่ะ?" หลินเส้าเหวินเอ่ยเบา
"งั้นก็ให้คนในครอบครัวฉันหลบไปก่อน" นัยน์ตาหลัวเสี่ยวเอ๋อเป็นประกาย
"หลบไปก่อน?"
หลินเส้าเหวินนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วลงมือจัดของให้หลัวเสี่ยวเอ๋อโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
"เช่าเหวิน นายทำอะไร?" หลัวเสี่ยวเอ๋อชะงักนิดหนึ่ง
"เธอกลับไปอยู่บ้านสกุลหลัวสักพักเถอะ จนกว่าฉันจะจัดการเรื่องทางนี้เรียบร้อย แล้วจะไปรับกลับ" หลินเส้าเหวินพูดเสียงทุ้ม