"ท่านรัฐมนตรีหลิน ทางโรงงานให้ฉันมาถามนายว่า จะเปลี่ยนห้องทำงานไหม" หลี่ชุนฮวาพาหลัวเสี่ยวเอ๋อเดินเข้ามาในห้องพยาบาล
หลินเส้าเหวินปิดหนังสือแล้วยิ้มเจื่อน "หัวหน้าหลี่ อย่าแกล้งผมเลย ผมเป็นหมอ ไม่อยู่ห้องพยาบาลจะไปนั่งห้องทำงานมันจะดีหรือ"
"ฉันก็ว่าเขาไม่ย้ายหรอก"
หลัวเสี่ยวเอ๋อพึมพำเบาๆ แต่ก็แฝงความภาคภูมิใจไว้
ตอนนี้หลายคนในฝ่ายบุคลากรแซวเธอว่า "ภรรยาท่านรัฐมนตรี"
"ฉันก็แค่ถามตามหน้าที่น่ะ" หลี่ชุนฮวาหัวเราะ "เอาล่ะ ฉันจะไปรายงานฝ่ายบริหารต่อแล้ว พวกเธอสองคนอยู่ด้วยกันเถอะ"
พูดพลางส่งสายตาหยอกเย้าไปทางหลัวเสี่ยวเอ๋อ
"ฉัน…ฉันไปด้วย ยังอยู่ในเวลางานนะ"
หลัวเสี่ยวเอ๋อหน้าแดงก่ำ ควงแขนหลี่ชุนฮวา
หลินเส้าเหวินมองแผ่นหลังของทั้งสองที่เดินจากไป ส่ายหน้ายิ้มๆ
เขาอายุเท่านี้ ตำแหน่งรองรัฐมนตรีก็แทบจะถึงทางตันแล้ว ตอนนี้เขาสามารถเข้าร่วมการประชุมประจำของโรงงานได้ โดยที่ปัจจุบันโรงงานไม่มีรัฐมนตรี เขาจึงเป็นตัวแทนของฝ่ายการแพทย์ทั้งหมด และมีสิทธิ์ออกเสียงในเรื่องสำคัญๆ
แต่เขาไม่เคยไปแตะต้องสิทธิ์นั้นเลย และไม่เคยเข้าร่วมการประชุมด้วย
ให้เขาไปปะปนอยู่ในกลุ่มผู้นำโรงงานที่อายุน้อยที่สุดก็สี่สิบต้นๆ มันก็ไม่เหมาะอยู่
หลินเส้าเหวินก้มมอง "ตำราสวรรค์" ในมือ แล้วถอนหายใจ
ข้างตัวเขามีพจนานุกรมออกซ์ฟอร์ดเล่มหนึ่ง เขาคอยเทียบแปลคำต่อคำแทบทุกคำ แถมยังไม่ค่อยแม่นยำ ทำให้เขาปวดหัวมาก