คืนนั้น
หลินเส้าเหวินพิงหัวเตียง ค่อยๆ พลิกอ่านหนังสือแพทย์เล่มหนึ่ง
ฉินหวยหรูนอนกอดเขาอยู่ข้างๆ จ้องมองไม่ขยับ
“หน้ามีดอกไม้เหรอ?” หลินเส้าเหวินยิ้มถาม
“เปล่า” ฉินหวยหรูหน้าร้อนผ่าว พูดเสียงเบา “วันนี้ฉันบอกพี่ใหญ่เรื่องที่อยากให้คุณแต่งงานกับจิงหรูแล้ว……”
“ฉินหวยหรู แกคงอยู่ดีๆ มากไปแล้ว” หลินเส้าเหวินวางหนังสือลงบนหัวเตียง พูดจริงจัง “ชีวิตตอนนี้มันสบายดี อย่ามาก่อเรื่องอีกเลย”
“ฉันไม่ได้ก่อเรื่องสักหน่อย” ฉินหวยหรูลุกขึ้นนั่ง สีหน้าไม่ดีนัก “คิดว่าหัวหน้าหวังมาหาคุณเพราะมาหาคุณจริงๆ เหรอ? เธอมาแนะนำผู้หญิงให้คุณต่างหาก…… คนมาถึงหน้าบ้านแล้ว แต่ดันโดนสวี่ต้าเม่ารบกวน เลยไม่ได้เข้ามา”
“อืม”
หลินเส้าเหวินปวดหัวเล็กน้อย เอามือกุมขมับ
“ไม่ใช่แค่หัวหน้าหวังนะ ยังมีผู้อำนวยการหยางอีก…… เขาตามหาฉันสองครั้งในโรงงาน ให้ฉันมาบอกคุณว่า มีลูกสาวของหัวหน้าคนหนึ่งอยากพบคุณ” ฉินหวยหรูทำปากย่นพูด
“มีอีกไหม?” หลินเส้าเหวินถามอย่างจนใจ
“มีแน่นอน หัวหน้าหลี่ หัวหน้าหวังก็ตามหาฉัน บอกให้คุณไปโรงงานสักหน่อย พวกเขามีสาวๆ จะแนะนำให้คุณ” ฉินหวยหรูถอนหายใจ “คุณไม่รู้หรอก ตอนนี้คุณได้เลื่อนตำแหน่งอีกแล้ว…… ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่แอบสืบข่าวคราวของคุณ”
“เฮ้อ”
หลินเส้าเหวินก็ถอนหายใจเช่นกัน
ยุคนี้การเป็นโสดมันลำบากจริงๆ โดยเฉพาะคนที่มีตำแหน่งหน้าที่